خودشیفته ها واقعاً به این افراد احترام می گذارند - بهترین رفتار در برخورد با خودشیفته ها

به گزارش سرویس مجله خبر ناب به نقل از همشهری - مریم شیرافکن: افراد خودشیفته معمولاً این را انکار می کنند، اما یک حقیقت ساده وجود دارد: آن ها فقط به یک نوع آدم احترام می گذارند؛ کسانی که اصلاً وارد بازی شان نمی شوند. نه آدم مهربان، نه آدم منطقی، نه کسی که توضیح می دهد یا صبوری می کند.

وقتی به آن ها نزدیک می شوی چه اتفاقی می افتد؟

به محض این که به یک خودشیفته نزدیک می شوی، او فرض می کند که تو پذیرفته ای وارد دنیای او شوی.

و از نگاه او، ورود به دنیایش یعنی:

• تحقیر شدن
• کوچک شمرده شدن
• کنترل روانی
• بی ارزش سازی تدریجی
• تحمل رفتارهای آزاردهنده

افرادی با ویژگی های خودشیفته معمولاً ادعای اعتمادبه نفس بالا و قدرت دارند، اما در عمل فقط به یک نوع انسان احترام می گذارند: کسانی که وارد تعامل عاطفی و روانی با آن ها نمی شوند.

از نگاه این افراد، هرگونه نزدیکی به معنای پذیرش قواعد جهان آن هاست؛ جهانی که در آن کنترل، تحقیر، دستکاری روانی و بی ارزش سازی رفتارهایی عادی و حتی موجه تلقی می شود. وقتی فردی اجازه ی نزدیکی می دهد، فرد خودشیفته این نزدیکی را به عنوان مجوز تسلط و آسیب زدن تفسیر می کند.

در مراحل ابتدایی ارتباط، معمولاً رفتارهایی مانند توجه افراطی، محبت شدید و وعده های بزرگ دیده می شود. هدف این رفتارها ایجاد وابستگی روانی است، نه شکل گیری رابطه ی سالم. فرد خودشیفته مهربانی طرف مقابل را نشانه ی ضعف می داند و نه بلوغ عاطفی.

روش های معمولی ارتباط سالم، مانند گفت وگو، توضیح دادن، یا تعیین حد و مرز، در برابر این افراد کارآمد نیست. آن ها توضیح را تهدید تلقی می کنند، پرسش را مقابله می دانند و حد و مرز را نادیده می گیرند. در نتیجه تلاش برای اصلاح رابطه اغلب به تشدید آسیب منجر می شود.

این افراد از رفتار خود آگاه اند و می دانند که آسیب زا عمل می کنند، اما نیاز شدید به قدرت، کنترل و تأیید بیرونی باعث می شود پیامدهای اخلاقی رفتارشان برایشان بی اهمیت باشد. واکنش های احساسی دیگران برای آن ها نقش تغذیه ی روانی دارد.

وقتی فرد مقابل اعتراض می کند، به عنوان دشمن یا تهدید در نظر گرفته می شود. زمانی که حد و مرز تعیین می شود، ممکن است در ظاهر پذیرفته شود، اما در عمل دور زده شده و منابع دیگری برای ارضای نیازهای روانی جست وجو می شود.

تنها رفتاری که معمولاً باعث توقف یا کاهش رفتارهای آسیب زا می شود، قطع درگیری روانی است. فاصله ی عاطفی، پاسخ های حداقلی و ندادن واکنش احساسی، موجب می شود فرد خودشیفته احساس کنترل خود را از دست بدهد. این وضعیت تنها حالتی است که می تواند به شکل احترام تعبیر شود.

در واقع، احترام در این الگو نه از روی درک متقابل، بلکه نتیجه ی عدم دسترسی است. فردی که وارد بازی روانی نمی شود، انرژی عاطفی خود را در اختیار نمی گذارد و تعامل را محدود می کند، کمترین میزان آسیب را تجربه می کند.

منبع : mediom

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین