از بین رژیم های غذایی کدام یک مطمئن تر است؟

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - در سال های اخیر، مدیریت وزن و تب لاغری بیش از هر زمان دیگری به دغدغه ای اجتماعی و فردی بدل شده است. از شبکه های اجتماعی و صنعت مد گرفته تا بازار دارو، همه در شکل گیری این موج نقش دارند. در چنین فضایی، گفت وگو با متخصصان تغذیه اهمیت ویژه ای دارد؛ چرا که آنان می توانند مرز میان واقعیت و تبلیغات را روشن کنند. دکتر محمدحسن ابوالحسنی، پزشک و متخصص تغذیه و رژیم درمانی، در مصاحبه ای با خبرآنلاین از چالش های رایج بیماران، داروهای نوین کاهش وزن و هزینه های درمان سخن گفته است.

داروهای جدید؛ راهگشای بحران چاقی

ابوالحسنی تأکید می کند که تا همین چند سال پیش، داروی مؤثر و ایمن برای درمان چاقی وجود نداشت: «ما در زمینه کنترل چاقی واقعاً داروی اثربخش نداشتیم، اما خوشبختانه امروز رده جدیدی از داروها آمده که هم ما را از بن بست رها می کند و هم بیمار را نجات می دهد.» 

او توضیح می دهد که نسل تازه داروها ابتدا برای دیابت ساخته شدند و سپس مشخص شد که بر کاهش وزن نیز اثر دارند. سماگلوتاید و اوزمپیک از جمله این داروها هستند و مانجارو (تریزپاتاید) نسل جدیدتر آن هاست. این داروها توانسته اند روند درمان بیماران را سریع تر و امن تر کنند.

متن کامل این گفت وگو را با عنوان «از مانجارو تا اوزمپیک؛ نسل تازه داروهای مدیریت وزن/ فستینگ یا کتو؟ کدام رژیم مطمئن تر است؟/ روایت کسی که می گوید می خواهم تا هفته آینده ۶ کیلو کم کنم» در خبرآنلاین بخوانید.

رژیم های غذایی؛ فستینگ یا کتو؟

ابوالحسنی رژیم سالم را رژیمی می داند که دو ویژگی داشته باشد: «کفایت» یعنی تأمین انرژی مورد نیاز بدن، و «تعادل» یعنی توزیع کالری میان پنج گروه اصلی غذایی. 

او درباره رژیم فستینگ می گوید اگر این رژیم بتواند نیاز بدن را تأمین کند و تعادل داشته باشد، علمی است؛ اما اگر دائمی باشد، متابولیسم بدن کاهش می یابد. در مورد رژیم کتوژنیک نیز توضیح می دهد که حذف کامل کربوهیدرات تعادل را برهم می زند و به طور معمول علمی نیست، هرچند در موارد خاص مانند درمان صرع مقاوم به دارو می تواند کاربرد داشته باشد.

بهترین توصیه این متخصص برای کسانی که قصد کاهش وزن دارند، «عزم جزم برای تغییر رفتار پایدار» است. حتی اگر دارو مصرف شود، بدون اصلاح سبک زندگی و رژیم غذایی، نتیجه ماندگار نخواهد بود. او تأکید می کند که روند بلندمدت مهم تر از تغییرات کوتاه مدت است و باید نگاه به سلامت پایدار باشد.