آیا برای ورزشکار بودن باید لاغر بود؟ پاسخ این زنان متفاوت است - چرا نمی توان قدرت و آمادگی جسمانی را از روی فرم بدن قضاوت کرد؟

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - هشت زن ورزشکار در رشته هایی مانند شنای آب های آزاد، اولتراماراتن، پاورلیفتینگ، یوگا، موج سواری و وزنه برداری، هرکدام به شکلی نشان داده اند که اندازه و فرم بدن، معیار مستقیمی برای سنجش قدرت، استقامت یا توانایی ورزشی نیست.

یکی از نمونه های قابل توجه، رها اخوان، شناگر آب های آزاد ایرانی است که ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ شنای کانال مانش را از دوور آغاز کرد و پس از ۱۸ ساعت و ۵۸ دقیقه شنای بدون توقف، به نزدیکی کاله رسید. چنین عملکردی بیش از هر چیز به استقامت، مهارت، آمادگی جسمانی و توانایی تحمل شرایط دشوار وابسته است.

در دنیای دوهای استقامتی نیز میرنا والریو، دونده اولتراماراتن آمریکایی، سال ها در رقابت های طولانی مسافت شرکت کرده و به یکی از چهره های شناخته شده در به چالش کشیدن تصور رایج از «بدن دونده» تبدیل شده است.

جزئیات بیشتر این گزارش را با عنوان «لاغر نیستند اما ورزشکاران قدرتمندی اند / زنانی که تصویر کلیشه ای «بدن ورزشکار» را تغییر دادند / قدرت را نمی شود با دور کمر سنجید» در خبرآنلاین بخوانید.

در ورزش های قدرتی، این تفاوت حتی آشکارتر است. تامارا والکات، پاورلیفتر آمریکایی، در مسابقات رسمی رکوردهایی شامل ۳۰۷ کیلوگرم اسکوات، ۱۷۲.۵ کیلوگرم پرس سینه و ۲۹۷ کیلوگرم ددلیفت ثبت کرده است. اعدادی که نشان می دهند نمی توان قدرت یک بدن را از روی اندازه دور کمر آن حدس زد.

در سوی دیگر، جسامین استنلی با فعالیت در حوزه یوگا و کانوآ گرین با تجربه موج سواری و ماجراجویی در طبیعت، درباره موانعی صحبت کرده اند که گاهی نه از محدودیت جسمی، بلکه از تصور جامعه درباره «بدن مناسب ورزش» ناشی می شود.

این مثال ها البته به معنای بی اهمیت بودن وزن یا ترکیب بدن برای سلامت نیست. وزن، توده عضلانی و میزان چربی بدن می توانند در ارزیابی سلامت و عملکرد اهمیت داشته باشند؛ اما ظاهر بدن به تنهایی نمی تواند توانایی های یک فرد را تعیین کند.

شاید به همین دلیل، پیش از آنکه درباره بدن یک زن قضاوت کنیم و بپرسیم چرا لاغر نیست، بهتر باشد از خودمان بپرسیم این بدن چه کارهایی می تواند انجام دهد؟ چون بدن ورزشکار، برخلاف تصویری که سال ها به ما نشان داده اند، فقط یک شکل ندارد.