صدرنشینی نکونام با فرمولی کلیشه ای و دوست نداشتنی؛ تراکتور، مثل بنز!

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - تراکتور از همین ابتدای فصل دارد یک پیام روشن برای رقبا می فرستد؛ برای قهرمانی آمده، نه برای امتحان کردن شانسش. ۴ بازی، ۴ برد، ۱۲ امتیاز کامل و صفر گل خورده؛ کارنامه ای که شاید برای توصیفش نیازی به هیچ تحلیل پیچیده ای نباشد. تراکتور صددرصد امتیازها را گرفته، تمام بازی ها را با کلین شیت پشت سر گذاشته و حالا یکه و تنها به صدر جدول تکیه زده؛ بالاتر از تیم هایی که با سروصدای فراوان برای قهرمانی بسته شده اند.

اما شاید مهم تر از عددها، کیفیت ۳ برد اخیر تراکتور باشد. آنها در ۳ هفته متوالی از ۳ بازی دشوار عبور کردند؛ ۳ مسابقه ای که می توانست برای هر تیمی دردسرساز شود. سه هفته پیش در اصفهان سپاهان را زمینگیر کردند، هفته گذشته پرسپولیسِ پرستاره و نونوار شده را در ورزشگاه بدون تماشاگر تبریز شکست دادند و این هفته در یزد از سد چادرملوی چغر و بدبدن گذشتند؛ تیمی که بازی مقابلش برای هر حریفی ساده نیست. تازه یزد برای تراکتور همیشه فقط یک شهر و یک ورزشگاه نبوده؛ زمین مسابقه ای بوده که معمولاً حاشیه هم کم نداشته است.

اما تراکتور این بار به همه اینها بی اعتنا بود. سپاهان باشد، پرسپولیس باشد یا چادرملو، مدعی باشد یا متوسط، پرستاره باشد یا ته جدولی؛ تراکتور فعلاً یک نسخه بیشتر ندارد: برد. این شاید مهم ترین ویژگی تراکتور جدید باشد. تیمی که در ابتدای فصل نشان داده برایش اسم و رسم حریف تعیین کننده نیست. آنها وارد زمین می شوند تا ۳ امتیاز را بگیرند و ظاهراً چندان هم برایشان مهم نیست که این ۳ امتیاز چگونه به دست می آید.

البته در این شروع رویایی، سهم جواد نکونام را نباید بیش از اندازه بزرگ کرد. واقعیت این است که تراکتور فعلی بیشتر از آنکه نان تفکرات سرمربی جدیدش را بخورد، از ثبات تیمی، کیفیت ستاره ها و ساختار شکل گرفته فصل قبل تغذیه می کند.

نکونام تنها ۵ روز مانده به آغاز لیگ ناگهان روی نیمکت تراکتور نشست. طبیعی است که در چنین شرایطی فرصت چندانی برای پیاده کردن ایده هایش نداشته باشد. نه زمان کافی برای تمرین وجود داشته، نه امکان تغییرات بنیادین در ساختار تیم. پس این تراکتور، هنوز به معنای واقعی کلمه «تیم نکونام» نیست.

با این حال، ردپای سرمربی جدید را می توان در سبک بازی دید. تراکتورِ نکونام بیشتر واکنشی شده؛ تیمی که کمتر برای هجوم بی محابا برنامه دارد و بیشتر منتظر اشتباه حریف می ماند تا در زمان مناسب ضربه بزند. فوتبال مالکانه و تهاجمی شاید فعلاً اولویت این تراکتور نباشد؛ اولویت، نباختن، گل نخوردن و استفاده از همان یک یا دو فرصتی است که برای کشتن بازی پیدا می شود.

این همان فرمول قدیمی و مورد علاقه نکونام است؛ فرمولی که شاید برای تماشاگر چندان چشم نواز نباشد، اما فعلاً دارد نتیجه می دهد. تراکتور زیبا بازی نمی کند؟ شاید. تراکتور به اندازه انتظار هوادارانش موقعیت نمی سازد؟ احتمالاً. اما یک پرسش مهم تر وجود دارد: چه کسی می تواند این تراکتور را ببرد؟ تا اینجا جواب مشخصی وجود ندارد.

آنها ۴ بازی کرده اند، ۴ برد داشته اند، ۱۲ امتیاز جمع کرده اند و هنوز دروازه شان باز نشده. مهم تر اینکه ۳ بازی سخت اخیر را هم با پیروزی پشت سر گذاشته اند؛ درست همان بازی هایی که مدعیان واقعی قهرمانی باید بلد باشند ببرند. فصل هنوز طولانی است و قطعاً روزهای سخت تری در راه خواهد بود. تراکتور هم دیر یا زود با بحران، مصدومیت، افت بازیکنان و شاید مشکلات تاکتیکی روبه رو می شود. اما آنچه در همین چهار هفته مشخص شده، این است که تراکتور امسال تیمی نیست که بتوان به امید لغزشش برای قهرمانی برنامه ریزی کرد.

مدعیان باید خودشان را با تراکتور تنظیم کنند؛ نه اینکه منتظر بمانند تراکتور از بالای جدول پایین بیاید. فعلاً پرشورها صدرنشین اند، بدون شکست، بدون گل خورده و با ۱۲ امتیاز کامل. تراکتور شاید فعلاً زیباترین تیم لیگ نباشد، اما در شروع فصل، بی رحم ترین و برنده ترین تیم لیگ است و برای قهرمانی، گاهی همین کافی است.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین