2 سال است به علت کارشکنی ها از مسابقات جهانی جا می مانیم! - ما یک نسل سوخته ایم؛ هیچ کس راهنمایی مان نکرد

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - سعید آقایی - ایمان گودرزی؛ نایب قهرمانی ایران در مسابقات قهرمانی آسیا شاید روی کاغذ یک موفقیت بزرگ برای فانکشنال فیتنس باشد، اما پشت این مدال ها داستانی متفاوت جریان دارد؛ داستان ورزشکارانی که به گفته خودشان سال ها بدون زیرساخت مناسب، حمایت کافی و حتی دسترسی به منابع آموزشی استاندارد مسیر قهرمانی را طی کرده اند. در گفت وگوی کافه خبر آریا کاظمی مهر، شاهو حسین زاده و علی طاهری از مشکلات این رشته نوپا گفتند؛ از غیبت دو ساله در مسابقات جهانی به دلیل مشکلات ویزا و دشواری های اعزام  تا حواشی انتخابی تیم ملی، اختلاف بر سر رنکینگ، خطاهای داوری و گلایه از کم توجهی رسانه ای. آنها معتقدند ایران از نظر توانایی ورزشی فاصله زیادی با سکوی جهانی ندارد، اما رسیدن به این هدف نیازمند برنامه ریزی بلندمدت، لیگ منظم، اعزام های بین المللی، تغذیه و ریکاوری حرفه ای و حمایت جدی تر از قهرمانان است.

خودتان را برای مخاطبان ما معرفی کنید. آریا کاظمی مهر هستم، لیسانس مهندسی ورزش و فوق لیسانس بیومکانیک ورزش دارم. از ۵ سالگی ورزش را با شنا شروع کردم؛ در رشته هایی چون واترپلو و کیگ بوکسینگ فعالیت کرده ام و تا سال ۹۴ که با کراسفیت آشنا شدم و الان هم در این رشته مشغولم. آخرین مسابقه ای که دادم سال ۱۴۰۱ در تیم ملی برای رشته فانکشنال فیتنس بوده است و بعد از آن دیگر فقط روی مربی گری تمرکز داشته ام. من شاهو حسن زاده هستم؛ متولد شهرستان سقز استان کردستان و مدت ۷ سال است که رشته فانکشنال و کراسفیت را دنبال میکنم و پارسال توانستم مقام قهرمانی آسیا را به دست بیاورم و امسال هم حدود ۱ هفته پیش توانستیم این مقام را دوباره تکرار کنم. علی طاهری هستم از استان زنجان و عضو تیم ملی فانکشنال فیتنس هستم و در مسابقات اخیر، در دسته ۳۵+ سال توانستم مقام قهرمانی را به دست بیاورم. فانکشنال فیتنس رشته ای است خیلی خاص و شاید فراگیری آن در جامعه خیلی کم باشد؛ شما چرا فانکشنال فیتنس را انتخاب کردید؟ کاظمی مهر: فانکشنال فیتنس یک ورزش کاملی است یعنی هم کار قدرتی دارد، هم کار سرعتی و هم کار استقامتی دارد؛ هم شما تمرینات هوازی و هم بی هوازی دارید؛ تمام سیستم های انرژی را در آن استفاده می کنید؛ تمام برنامه های تمرینی تان را می توانید هر سری بالا و پایین کنید و فشار زیادی را به خودتان بیاورید؛ بخاطر کامل بودنش این رشته را انتخاب کردم؛ فانکشنال فیتنس رشته ای است که هم در خودش ژیمناستیک دارد، هم وزنه برداری دارد، هم دویدن زیاد و کارهای ایروبیکی زیاد دارد و همه هم می توانند آن را انجام بدهند؛ از یک کودک ۷ ساله تا یک آقا یا خانم ۷۵ ساله می توانند این ورزش را انجام بدهند؛ شاهو حسن زاده: من تقریبا به مدت ۱۰ سال در پست هافبک دفاعی فوتبالیست بودم و به واسطه اینکه یک ژن ورزشی داشتم، پدرم و همچنین خانواده مادری ورزشکار بودند، علاقه مند بودم در رشته ای که تمام مولفه های آمادگی جسمانی را دارد فعالیت کنم؛ هم بشود یک ورزشکار قدرت خوبی داشته باشد؛ هم بتواند چند تا آیتم دیگر را پشت سر بگذارد اینطوری بود که پس از اینکه از شهرستان به تهران آمدم با رشته فانکشنال فیتنس آشنا شدم و دیدم رشته ای است که هم از لحاظ بدنی و هم از لحاظ ذهنی مرا ارضا می کند. فکر می کنی که اگر فوتبال را ادامه می دادی ، از لحاظ اقتصادی، محبوبیت و شهرت بهتر نبود؟ شاهو حسین زاده: اگر واقع بین باشیم به دلیل اینکه در شهرستان ها کمبودهایی به لحاظ زیرساختی وجود دارد و من هم آنجا بودم، چیزی که در وجود خودم دیدم به نظرم ورزشی که الان انجام می دهم قطعا بهتر بود. علی طاهری: بنده هم مثل شاهو از بچگی در رشته هایی چون وشو، ژیمناستیک ورزش کردم و اواخر در بدنسازی و پرورش اندام هم کار کردم که در نهایت سال ۹۶ با رشته فانکشنال فیتنس آشنا شدم. به نظر من هم فانکشنال فیتنس یک ورزشی است که کل فاکتورهای آمادگی جسمانی را دارد و افرادی مثل ما چون در ورزش های خودمان به لحاظ آمادگی جسمانی خیلی خوب بودیم، حس کردیم این ورزش بیشتر به درد ما می خورد؛ چه از لحاظ قدرتی و استقامتی و چه به لحاظ فاکتورهای دیگر آمادگی جسمانی. فرق کراسفیت و فانکشنال فیتنس چیست؟ کاظمی مهر: یک مدل است فقط کراسفیت برند است و مخصوص خودش است؛ فانکشنال فیتنس زیر نظر وزارت ورزش هر کشور آمده است. یعنی یک رشته رسمی شده است که کم کم بتواند (دقیقه ۵:۵۴) الان بازیهای آسیایی را بازیهایی جهانی گرفته و بعدا هم بتواند بازی های المپیکی بگیرد ولی (دقیقه ۵:۵۸) برند است. یعنی فقط مسابقات خودش است، انحصاری است.  از آیتم ها و مدل برگزاری یکی است؟ یک سری تفاوتها دارد؛ در فانکشنال فیتنس ما ۶ تست مشخص داریم که مشخصند این تست ها چه هستند ولی در کراسفیت نه؛ مثلا ۱۲ ایونت که هست، تقریبا می شود فهمید که هر کدام چیست ولی اینکه دقیقا مشخص باشد در این تست الان قرار است چه انجام شود، نه؛ ولی خب در فانکشنال مشخص است و اصول مشخصی دارد. باتوجه به توضیحات شما یعنی مرسوم است که از کراسفیت به فانکشنال بیایند و برعکس؟ بله؛ یعنی بچه ها در دو طرف بازی می کنند؛ نه تنها در ایران در جاهای دیگر هم همینطور است؛ ولی بستگی دارد هدف اصلی چه باشد؛ جفتش فشار خیلی زیادی دارد و ورزشکار تقریبا سالی یکبار و نهایتا دو بار می تواند آن پیکو را ببیند و نمی تواند به بدنش بیشتر فشار بیاورد؛ برای همین اصولا یکی را انتخاب می کنند و به سمت آن می روند و برایش برنامه ریزی می کنند. شاهو حسین زاده: من خودم به اسم کراسفیت وارد این رشته شدم (همان تمرینات فانکشنال) و آنطور که آریا گفت کراسفیت یک برند است و انحصاری کار می کند اما چون فانکشنال یک مقدار نوپاتر است، به نظر من اینطوری است که چون IF۳ و فدراسیون جهانی را داریم و می آید هر کشوری را زیرنظر دارد؛ به اصطلاح ورزشکاری که قابلیت این را پیدا می کند که به اسم ملی پوش وارد فضای مسابقه شود قطعا ارزشمندتر است و از این بابت IF۳ و کمیته های فانکشنال فیتنس در کشورها به نظر من ارزش و جایگاه بالاتری دارند به نسبت کراسفیت.  شما هم کراسفیت کار کردید؟ علی طاهری: بله بنده هم سال ۹۶ که گفتم، با کراسفیت شروع کردم؛ فکر کنم فانکشنال فیتنس ۳_۴ سال است که به ایران آمده و قبل از آن کراسفیت بود و ما با کراسفیت شروع کردیم.  چه کراسفیت و چه فانکشنال فیتنس که قدمتش کمتر است؛ وقتی شما توی خیابان بگویی بدنسازی، پرورش اندام، فیتنس و ... همه می دانند چیست؛ حداقل با واژه آن آشنا هستند؛ اما بگویی کراسفیت یا فانکشنال فیتنس، خیلی آشنایی ندارند؛ چون رشته خاصی است؛ جامعه هدف چطوری است؟ یعنی مثلا ورزشکاران بدنسازی جذب آن می شوند یا نه؟ نه؛ اینکه صرفا بگوییم بدنسازها باشند نه؛ خیلی از وزنه بردارها و ژیمناستیک کارها هستند که سمت این رشته می آیند؛ چون این افراد خیلی موفق ترند نسبت به یک بدنساز در این رشته ها؛ چون آیتم های اصلی روی این دو تا می چرخد. ولی الان نسبت به چند سال پیش شناخته تر می شود و باشگاه های بیشتری به سمت این رشته می آیند. به دید خود من شاید در ۱۰ سال آینده واقعا کسانی که کراسفیت یا فانکشنال کار می کنند خیلی از بخش جامعه را بگیرند تا کسانی که بدنسازی کار می کنند. اول از همه که رقابت دارد و این رقابت خیلی این رشته را جذاب می کند. بعد هم زمان شما دارید یک کار سنگین و پرفشار را انجام می دهید که باز هم جذابیت دارد، مثلا برای کسانی که بدنسازی زیاد کار می کنند و وزنه زیاد می خواهند بزنند، این رشته این را هم دارد و جذابیتش را بیشتر کرده است. من از واترپلو به این رشته آمدم، یعنی از اوج رقابت و ضربان و فشار و دیدم در این رشته بیشتر است و برای همین جذب این رشته شدم. یکی از آیتم هایی که در چند سال اخیر اضافه شده شنا است؛ ۱۲ تا ایونت و تست است و شما یکی را از بقیه جلو می افتی. یعنی الان بخواهد مسابقه برگزار شود نیازمند استخر است؟ می تواند استخر باشد و می تواند نباشد؛ می تواند در پیست دو میدانی باشد؛ می تواند در پیست دوچرخه سواری باشد؛ چون همه این ها در آن هست. یعنی می شود به جای اینکه در آیتم اول شنا باشد دوچرخه باشد، دوی ۵ کیلومتر باشد و می تواند ترکیب همه این ها باشد و گستردگی آن خیلی زیاد است. استاندارد بین المللی آیتم های این رشته چیست؟ شنا، دوچرخه.سواری و دو میدانی هست؟ بله هست؛ اما مشخص نیست که حتما باید شنا یا دوچرخه باشد؛ می تواند باشد و می تواند نباشد؛ ورزشکار در کراسفیت باید آمادگی هر چالشی را داشته باشد. در فانکشنال از ۲_۳ روز قبل (دقیقه۱۲ و ۲۲ ثانیه) در صفحه IF۳ می گذارند.  از نگاه من چند مسئله و بعد وجود دارد که در این رشته بسیار حائز اهمیت است؛ یکی بحث سلامتی است؛ یکی بحث تخصصی انجام دادن این ورزش است و یکی هم اینکه ما خیلی این موضوع را مشاهده می کنیم که ورزشکارهای رشته های دیگر و بالاخص ورزش های عملکردی مثل کشتی، جودو و مثل بوکس، حتما این را لازم دارند که به تمرینات فانکشنال (تمرینات عملکردی) رو بیاورند. شما وارد فضای مسابقه می شوی برای اینکه بتوانی عملکرد بهتری نشان بدهی. یعنی ما اینجا به عنوان یک ورزشکار یا مربی این رشته ۳ بعد را در نظر می گیریم؛

شاهو حسین زاده: یکی بحث سلامتی است که ما بدون محدودیت توانایی افراد و بدون داشتن محدودیت سنی می توانیم کمک کنیم که افراد وضعیت بهتری داشته باشند؛ در روزمره یک زندگی بهتری داشته باشند و بحث قهرمانی هم که یک مقدار متفاوت است و آخرین مورد هم این است که خیلی از ملی پوشان رشته هایی مثل کشتی، بوکس و ... می آیند پیش ما و داخل باشگاه تمرینات خود را انجام می دهند که بتوانند عملکرد بهتری داشته باشند.


شما به من گفتی که ابتدا در ووشو هم کار کردی، طبیعتا از یک رشته رزمی که مبارزه ای است به سمت این رشته آمده ای؛ تا حالا شده که از بچه هایی که در رشته های رزمی کار می کنند به سمت این رشته بیایند و بشناسیدشان؟

علی طاهری: بله قهرمانان خیلی مطرحی مثل محسن محمدسیفی، که از اسطوره های ورزش وشو است و حداقل آنطور که من می دانم حداقل هفته ای یک جلسه با ما تمرین کراسفیت و فانکشنال انجام می داد. حالا ورزش های دیگر هم مثل وشو، کشتی و بوکس هم بود.

آریا کاظمی مهر: در ورزش واترپلو من شاگرد داشتم و برای مسابقات واترپلو، پیش ما می آمد و کراسفیت کار می کرد.

شاهو حسین زاده: اما یک بدی که این رشته دارد این است که شما می بینی که یک قهرمان در رشته های دیگر، به سمت کراسفیت و فانکشنال می آید و یک دفعه به این ورزش اعتیاد پیدا می کند؛ آنقدر که تنوع و جذابیت زیاد دارد. تنها مسئله ای که من به کسی که مبتدی و تازه کار است می گویم این است که شما کافی است یک جلسه کراسفیت و فانکشنال را به صورت اصولی کار کنید؛ نمی توانید از آن دل بکنید و جذب آن می شوید. باتوجه به اینکه می گویید رشته ای است که برای دیگر رشته های ورزشی بیس محسوب می شود، آیا این ویژگی را دارد که یک ورزشکار مثل شما از واترپلو به این رشته بیاید و ورزش خود را رها کند و در این رشته ادامه بدهد؟ چون می گویید قهرمانی هم دارد. بله؛ همین الان شاهو هم به این مسئله اشاره کرد. خیلی زیاد این اتفاق می افتد؛ چون عملکرد فرد در این رشته بهتر می شود؛ چون چند بعد دارد؛ ابعاد دیگر را می بیند و در آن ها شکوفا می شود و به این رشته علاقه مند می شود. از این موارد خیلی داشتیم. مخصوصا این اتفاق در کشتی گیرها خیلی زیاد می افتد؛ همیشه مسابقات که برگزار می شود ما قشر خیلی زیادی داریم که ورزشکاران ما کشتی گیر بوده اند که به سمت این رشته آمده اند. همین امید هادیان که با خود بنده توی تیم ملی آمد، حتی احمد و حسین کرمی، همه این ها کشتی گیر بودند که آمدند. بدنسازی کم کم دارد از ورزشی به عنوان ورزش مکمل رشته های قهرمانی حذف می شود و همه به سمت کارهای فانکشنال روی می آورند؛ یعنی ضربان قلب بالا و قدرت زیاد و کم کم به این رشته هم علاقه مند می شوند. برای همین هم ما الان بیشتر می بینیم که ورزشکاران تیم های ملی مختلف دارند کراسفیت یا فانکشنال را به جای بدنسازی و ورزش مکمل خود انجام می دهند. یک نکته ای وجود دارد و من این را شخصی می بینم؛ معمولا از قدیم الایام اینطوری بوده و الان هم هست؛ قبلا پررنگ تر بوده و الان کم رنگ تر است. آریا کاظمی: ورزشکارانی که به شکل حرفه ای بدنسازی کار می کنند اندام حجیمی دارند که حداقل شاید از نگاه یک آدم عادی زیبا نیست و کسانی که کراسفیت یا فانکشنال کار می کنند مثل شما ۳ نفر، بدن ها همه تراش خورده؛ یعنی بدن معمولی ولی ورزیده است؛ این به دلیل مدل تمرینات و شکل کار است؟ شما فکر کنید ۵ کیلومتر می خواهید بدویید و بعد بیایید و یک حرکت قدرتی بزنید، مثلا یک لیفت سنگین هم بکشید؛ شما نه می توانید آنقدر حجیم باشید برای کشیدن آن لیفت مثل پاور لیفتینگ کارها و نه می توانید آنقدر لاغر باشید مثل دونده ها؛ باید ترکیبی از این دو را داشته باشید. ناخودآگاه بدن اینطوری شکل می گیرد. نه اینکه شما بخواهید به آن شکل بدهید؛ خواه ناخواه با سیستم تمرین شما خودش اینطوری شکل می گیرد که اصولا می گوییم بدن ها را چغر می کند؛ یعنی مثل پرورش اندام کارها؛ آن ها هیکل هایشان قشنگ است ولی کمر باریک و شانه های خیلی پهن دارند ولی محدودیت کار دارند. بچه های فانکشنال و کراسفیت این محدودیت را ندارند؛ یعنی هم می توانند یک کار سرعتی انجام بدهند و هم یک کار قدرتی و استقامتی؛ با تنوع تمرینات و ترکیب این کارهاست که می توان شکل بدنی مثل ورزشکاران رشته فانکشنال و کراسفیت را ساخت و چون چند بعدی است از همه رشته های ورزشی به سمت این دو رشته می آیند. در رشته های رقابتی که مشخص است؛ شما باید توان قلبی و عروقی بالایی داشته باشید؛ همانطور که شاهو گفت شما باید یک فیزیک سالم داشته باشی که بتوانی کارهای پایه و اولیه مثل دویدن، پریدن و نشستن را به درستی انجام دهی؛ یعنی در همه ابعادش به بدن کمک می کند و باعث می شود که شکل بدن درست و اصولی باشد. شاهو حسین زاده: بدنسازی ماهیتش متفاوت است و کسی که صرفا دنبال ورزش بدنسازی می رود قطعا اولویتش این است که ظاهر بهتر داشته باشد تا یک هیکل حجیم و بزرگ تر داشته باشد و قاعدتا کسی که سمت کراسفیت و فانکشنال می آید دنبال این است که بتواند عملکرد بهتری از خودش ارائه بدهد؛ پس این دو یک مقدار متفاوت است اما چون ما هم تا حدودی با وزنه سر و کار داریم مردم این را متوجه اشتباه می شوند که شاید ورزش ها شبیه هم باشد. یک سوال از علی بپرسم چون رشته رزمی و وشو هم کار کرده؛ فانکشنال فیتنس و کراسفیت مصدومیت هم دارد یا نه؟ قهرمانی هر ورزشی ۱۰۰ در ۱۰۰ آسیب زا است؛ اگر زیر نظر مربی حرفه ای، فیزیوتراپ حرفه ای، مربی تغذیه حرفه ای و ... نباشد و این موارد در آن لحاظ نشود حتما آسیب خواهد داشت. شما در مورد جامعه هدفش صحبت کردید؛ جامعه هدف فانکشنال فیتنس و کراسفیت دو بخش است. یکی قسمت سلامتی که از یک بچه ۵_۶ ساله میتواند این ورزش را تمرین کند تا یک پیرمرد ۷۰_۸۰ ساله؛ ولی یک قسمتش قسمت قهرمانی است که یک رنج سنی خاصی دارد و هر کسی در این رنج سنی نمی تواند تمرین کند. حتی دسته بندی می شود. منِ ۳۵ ساله نمی توانم بروم و در بزرگسالان رقابت کنم؛ در خود قهرمانی اش هم باز دسته بندی می شود. مثلا شنا یا شطرنج هم بخواهید حرفه ای تمرین کنید، ۱۰۰ در ۱۰۰ آسیب می بینید؛ حتی توی شطرنج می بینید ورزشکاران شطرنج به لحاظ روحی آسیب می بینند، حتما جسمی نباید آسیب ببینند. پس در هر ورزشی قهرمانی آسیب دارد ولی خوبی ورزش ما این است که فقط مثل ورزش های دیگر قهرمانی نیست؛ مثلا تکواندو را کسی برای سلامتی به سمتش نمی زود؛ وشو را کسی برای سلامتی تمرین نمی کند؛ چرا شنا را برای سلامتی تمرین می کنند و این هم مثل شنا یک بحث سلامتی و یک بحث قهرمانی دارد که کاملا از هم مجزا است و اگر به طور اصولی و با مربی حرفه ای و تحصیل کرده دنبال شود، درصد آسیبش نسبت به دیگر رشته ها خیلی کمتر است. در بدنسازی وقتی که می روند و مسابقه می دهند دسته های وزنی و قدی دارند؛ در این رشته به چه شکل است؟ آریا کاظمی مهر: رشته فانکشنال رده های سنی دارد؛ یعنی هم فانکشنال و هم کراسفیت رده های سنی دارند که مسابقه می دهند. یک رده سنی زیر ۱۸ سال داریم؛ از ۱۸ سال تا ۳۵ سال داریم؛ از ۳۵ تا ۳۹ داریم؛ از ۴۰ تا ۴۴ داریم و همینطوری به بالا رده های سنی مختلف داریم؛ اگر اشتباه نکنم تا رده سنی ۶۰ سال داریم. اصولا بیس آیتم ها با توجه به رده های سنی یکی است و شاید یک حرکت یا یک وزنه عددش متفاوت باشد ولی بیس کار و مدل تست یک شکل است. تایمی که مسابقه دارید چند ساعت است؟ روزی است؛ دو روز پشت سرهم؛ در دو روز ۶ تا تست را می زنند دو روز پشت سر هم شاهو برای ما از مسابقات بگو؛ گفتی که کراسفیت را تا فینال رفته ای و امسال هم که به فانکشنال آسیا رفتی من سال ۲۰۲۴ توانستم به مسابقات نیمه نهایی گیمز در کشور کره جنوبی برسم که در شهر بوسان برگزار شد. اما چیزی که برایم جالب بود و شاهدش بودم این بود که ما پارسال در فانکشنال شهر ریاض کشور عربستان مسابقه دادیم، وقتی که این دو تا را کنار هم قرار می دهند و امسال و پارسال را نگاه می کنم می بینم که همه کشورها دارند ورزشکاران آماده بیشتری را سمت مسابقات می فرستند و این نقطه عطف این داستان است که این ورزش ها دارد فراگیر می شود و علاقه مندان خودش را در همه جای دنیا، آسیا و ایران پیدا می کند اما بحثی که وجود دارد بیشتر من آن دستاورد را برای خودم نمی بینم؛ چون به نظر خودم به آن نقطه ای که می خواهم نرسیده ام؛ آن مسیری که ورزشکار طی می کند؛ سالها زحمت می کشد و تلاش می کند و شکست می خورد و مدام تکرار و تمرین است، بسیار مهمتر از آن دستاورد است و اینجا اگر ما زیرساخت خوب داشته باشیم، مسئولانی داشته باشیم که بتوانند بهتر کمک مان کنند و اسپانسرهای قوی حامی ورزشکاران باشند، قطعا این مسیر بدای ورزشکاران آسان تر می شود و همین است که نتیجه اش به بالا بردن پرچم مان در مسابقات مختلف بین المللی می رسد. ما در کراسفیت یک چهره ای داریم به اسم مرتضی صداقت، که پارسال طی مراسمی به فینال رفت؛ چطوری است چرا ما یک ورزشکار می فرستیم؟ شاهو حسین زاده: مرتضی صداقت مربی اول بنده در رشته کراسفیت بود و از ورزشکاران درحه یک ایران و قهرمان آسیا هستند. پارسال هم توانستند جواز مسابقات فینال در کشور آمریکا را به دست بیاورند. سهمیه آسیا برای مسابقات گیمز یک نفر آقا و یک نفر خانم است؛ یعنی نفر برتر آسیا یک نفر خانم و یک نفر آقا و مرتضی صداقت توانست عنوان برتر آقا را به دست بیاورد ولی متاسفانه به دلیل مشکل روادید و ویزا نتوانست به فینال برسد. رفتن یک نفر به فینال بخاطر سهمیه است. کسانی که وارد رشته کراسفیت و فانکشنال فیتنس می شوند، به چه شکل تغییر فضا می دهند که می توانند مربی گری هم کنند؟ روتین است یا باید یک دوره خاصی ببینند؟ آریا کاظمی مهر: جدیدا بهتر و سازمان یافته تر شده است؛ هم رشته فانکشنال و هم رشته کراسفیت، تحت نظر کمیته هایشان، کلاسهای مربی گری و کارگاه های آموزشی برگزار می کنند؛ هم مربیانی که علاقه دارند می توانند از طریق کارگاه و کلاس اطلاعاتشان را بالا ببرند و هم می توانند به صورت بین المللی و آنلاین مدارکی را از خود سازمان کراسفیت به صورت آنلاین بگیرند. برای فانکشنال یک سری دوره مربی گری در خود ایران می توانید بروید؛ کراسفیت هم الان به همین صورت شده؛ یک سری دوره مربی گری داخل خود ایران می گذارد؛ حالا بچه ها، آن هایی که علاقه دارند می توانند بروند و در این دوره ها شرکت کنند و یک سری اصول اولیه را یاد بگیرند. اما خب بچه ها خودشان الان سالهاست و نزدیک به ۱۰ سال است که دارند اینکار را انجام می دهند. یعنی به صورت مداوم؛ شما قطعا با رفتن به یک دوره و گرفتن یک مدرک، نمی توانید مربی این رشته شوید؛ یعنی نمی توانی آموزش اصولی را به بچه ها و شاگردهایی که سمتت می آیند بدهی،  چیزی که من الان می دانم این است که این بچه ها الان بیشتر از ۱۰ سال است که دارند در این رشته کار می کنند و به صورت تجربی خودشان همه چیز را یاد گرفته اند و این قدرت را پیدا کردند که بتوانند این را آموزش بدهند؛ یعنی حداقل اگر برای خودشان بلا و آسیبی پیش آمده حداقل فهمیده اند که یک جوری بگویند که نفر بعدی دچار این مشکل نشود. در نسلی که اول شروع کردند اصولا به این شکل بوده؛ من خودم دوره اول را به ترکیه رفتم و آموزش دیدم. خیلی از هم دوه ای های خودم هم رفتند و این دوره را گذراندند ولی صرف گرفتن همان لول اول یا دوم شما نمی توانی مربی آن رشته باشید و آموزش کافی و اصولی را بدهی چون تجربه اش را نداری؛ خودت باید آن کار را آنقدر انجام داده باشی و با چالش ها و زیر و روی آن آشنا باشی که بتوانی آن را انتقال بدهی و نگذاری این اتفاق برای نفر بعدی بیفتد؛ این مهمترین چیز در این رشته است چون تنوع حرکت بسیار زیاد است؛ یعنی هم وزنه برداری، هم ژیمناستیک و ... ؛ این ها هر کدام به صورت تخصصی خودش جدا می شود؛ یعنی تو باید آنقدر مهارت خودت را داشته باشی، تا بتوانی این مهارتی که داری را انتقال بدهی؛ قطعا با گذراندن یکی دو دوره مربی گری شما نمی توانی تخصص لازم را به دست بیاوری؛ دقیقا خیلی از مربی های تیم ملی کشتی که قبلا خودشان قهرمان بوده اند؛ یعنی بودند؛ یعتی در این فضا باید باشی که بعد بتوانی آن را آموزش بدهی و اگر نباشی یا صرفا تازه با آن آشنا شده باشی، می توانی آموزش بدهی اما نه همان موقع؛ ۵_۶ سال بعد می توانی؛ بدن نیاز دارد زمان بگذرد تا آن را بگیرد و بعد آن را انتقال بدهد؛ همانطور که فقط با گذراندن دوره مربی گری نمی توان تخصص لازم را کسب کرد با قهرمان شدن هم نمی شود که مربی شد. صرفا با گرفتن مدرک مربی گری و دوره گذراندن و صرفا قهرمان شدن، نمی شود مربی خوب شد؛ قطعا باید مربی هم تجربه به اندازه داشته باشد، هم مثل یک معلم صبور و قدرت انتقال داشته باشد، تمام این ها را باید داشته باشد و لازمه همه این ها سپری کردن سالها کار کردن در این حیطه است؛ چه تئوری و چه به صورت علمی و چه به صورت روانشناسی ورزش؛ همه این ها دست به دست هم می دهد که یک مربی بتواند توانمند و خوب باشد. من از علی بپرسم؛ باشگاهت توی شهرستان است؟ استقبال چطوری است؟ من دقیقا ۲ سال است که به تهران آمده ام و باشگاهم الان در تهران است؛ اکثر رده سنی ها را در باشگاه در قسمت سلامتی داریم؛ ولی در قسمت حرفه ای و برای مسابقه دادن بیشتر رده سنی جوان را داریم که فعلا بیشتر از رشته های دیگر به رشته ما می آیند؛ شروع ورزش فانکشنال و شروع سن قهرمانی اش در فانکشنال، استاد گفتند زیر ۱۸ سال است ولی در کراسفیت به صورت محدودتر دسته بندی کرده است. ۱۴ تا۱۵ سال؛ ۱۶تا۱۷ سال؛ مسابقه می دهند و تا ۳۵ سالگی به همین شکل دسته بندی شده است و چون کراسفیت سابقه بیشتری دارد به نظر من کامل تر از فانکشنال فیتنس است. در ورزش کراسفیت، قسمت حرفه ای آسیب دارد؛ الان جدیدا به صورت حرفه ای روی بچه های ۴_۵ ساله کار می کنند ولی از نظر من واقعا برای این ورزش زود است که بیایند روی ورزشکار که یک بچه ۵ ساله است فشار بیاورند. جدیدا یک مسابقه بود؛ من واقعا به لحاظ روحی خودم اذیت می شدم؛ یک بچه ۴_۵ ساله یا حتی ۸ ساله؛ وقتی یک ورزش مرجعی دارد، مرجع این ورزش کراسفیت است؛ خودش وقتی از ۱۴ سالگی شروع می کند یعنی مرجع همین است. الان از ۴ سالگی در کشور مسابقه می گذاریم و به نظر من کاملا اشتباه است؛ اصولی می شود کار کرد؛ شاهو به نکته خوبی اشاره کرد؛ از بعد روانشناسی یک دفعه یک هجمه ۳۰_۴۰_۵۰ نفر بچه می آید بعد از این تعداد ۳ نفر قهرمان می شوند؛ اول، دوم، سوم؛ بقیه نفراتی که مقام نیاوردند از لحاظ روانی به هم می ریزند؛ بچه ۶ ساله این را نمی فهند که سری بعد دوباره باید بیاید و تلاش کند و مسابقه بدهد. در سالهای اخیر توی آموزش و پرورش بحث نمره دادن را نداریم؛ چون بچه متوجه عنصر رقابت نمی شود. اینکه می گویی همه به سمت این ورزش می آیند، استقبال چطوری است؟ مثلا در مقایسه با رشته ای مثل تکواندو دقیقا مثل ورزش هایی مثل بدنسازی استقبال خاصی ندارد؛ به نظر من ما بخواهیم تعداد باشگاه های بدنسازی در تهران را بشماریم خیلی زیاد است؛ نسبت به تکواندو هم کمتر است و البته اگر استقبال کم است به نظر من دلیلش این لست؛ شما از هر ۱۰ نفری که داخل یک باشگاه کراسفیت باشند بپرسی که چطوری با این ورزش آشنا شدی، ۹ نفر می گویند تبلیغات کلامی بوده؛ دوستم گفت برویم کراسفیت و ...؛ من هم با او آمدم و خیلی خوشم آمد؛ یعنی اینکه ۹۰ درصد آمار این را می گوید به نظر من یک جای کار می لنگد و ما باید راجع به این ورزش تبلیغات درست داشته باشیم؛ چرا نباید یک مرجع خوب داشته باشیم که بیاید ورزش کراسفیت را معرفی کند و ایراد از زیرساختها است نه از عدم جذابیت این رشته. چرا حلقه مفقوده تبلیغات در رشته کراسفیت وجود دارد و مشکل از کجاست؟ علی طاهری: به نظر من اینکه یک ورزش المپیکی نباشد، خودش یک مشکل بزرگ است اما یک صحبتهایی هم هست که در آینده المپیکی بشود. ورزش هایی مثل بدنسازی یا وشو که المپیکی نیستند سابقه ۶۰_۷۰ ساله دارند و فانکشنال و کراسفیت نوپاتر هستند و امید داریم که IF۳ وارد بازی های آسیایی شود و این نقطه عطف خیلی خوبی می شود ولی وقتی یک ورزشی المپیکی نباشد و داخل بازیهای آسیایی نباشد، این خودش باعث می شود که اسپانسرها برای جذب مخاطب زیاد سمت این رشته نیایند. ما اگر اسپانسرهای قوی و خوبی داشته باشیم که از ورزشکاران و باشگاه دارها، قهرمانان و مربیان حمایت کنند، قطعا این ورزش خیلی قوی تر از چیزی که هستیم خواهد بود. فرض کنید یک مسابقه ای قرار است برگزار شود، در سطح همان قهرمانی آسیا؛ آیتم هایی که می گویید گستردگی دارد، انتخابش به عهده چه کسی است؟ هیات ژوری دارد یا مسابقات را خود کمیته برگزاری انتخاب می کند؟ و بیشتر به سمت کدام نوع ورزش ها است؟ قدرتی است، هوازی است؟ یا سرعتی و ... است؟ آریا کاظمی مهر: آیتم های مسابقات داخلی را خود کمیته فانکشنال و افرادی که آنجا هستند و خود من هم جزو انتخابی ها هستم، انتخاب می کنند ولی وقتی مسابقات به سمت جهانی (آسیایی، اروپایی و ... ) می رود، زیر نظر فدراسیون طراحی می شود؛ یعنی ممکن است هیاتی هم از آسیا یا اروپا (کشور میزبان) باشند ولی در همه آن ها یک نماینده سازمان حتما حضور دارد. اصلا نمی شود گفت بیشتر شامل کدام تست ها است؛ ۶ تا تست است به صورت کاملا متفاوت؛ ممکن است توی ۲ تا از تست ها مثلا وزنه داشته باشد، یا دو تا از تست ها ژیمناستیک داشته باشد ولی کارهای متفاوتی است و نمی توانیم بگوییم رو به کدام طرف بیشتر می چرخد. اصولا کسی که بیش ژیمناستیک بیشتری دارد برای اینکار ایده آل تر و بهتر است. یعنی بیشتر میتواند پیشرفت کند تا کسی که پایه ورزشی رشته های دیگر را داشته باشد. با توجه به شرایطی که هست و می گویید ژیمناست ها موفق ترند، تا الان شده با فدراسیون ژیمناستیک تا افراد ارتباطی بگیرید؟ شاهو حسین زاده: هیچ فدراسیونی نمی آید و ورزشکار تخصصی تیم ملی خودش را بفرستد زیر نظر یک رشته ورزشی دیگر؛ ولی شده ورزشکاران رشته ها خودشان بیایند و به صورت خودجوش بخواهند جذب این رشته شوند و آن را دنبال کنند ولی این اتفاق در هیچ فدراسیونی در هیچ جای دنیا نیفتاده که ورزشکار تخصصی را در رشته دیگری بگذارند. اگر ورزشکاری به عنوان ورزش مکمل بخواهد فانکشنال یا کراسفیت را انجام دهد بله ولی اگر به عنوان ورزش تخصصی، نه. چرا نباید فدراسیون های دیگر این همکاری و اتحاد را با هم داشته باشند که مثلا یک ورزشکار تخصصی در یک رشته مثل ژیمناستیک، دومیدانی یا وزنه برداری را داشته باشیم و یک فضایی ایجاد شود که بچه های کراسفیت بروند تا بتوانند در آن آیتم عملیات بهتری داشته باشند و تکنیک ها را درست تر و قشنگ تر یاد بگیرند. هر چند ما این را داریم اما به این شکل است که شخص خودش مستقیم و برای کسب درآمد بیشتر اینکار را می کند و زیرنظر سازمان یا ارگان خاصی نیست. یک سوال از علی بپرسم؛ اقبال خانم ها به این رشته چجوری است؟ خانم ها هم خدا را شکر پا به پای آقایان جلو می آیند؛ همانطور که نتایج نشان می دهد در مسابقات آسیایی، یکی از خانم ها مقام دوم را کسب کرد و دو تا از خانم ها هم به صورت تیمی مقام سوم را کسب کردند. یک خانم هم در ۱۸ ساله ها مقام اول را کسب کرد. پابه پای آقایان دارند جلو می آیند؛ فضا کمی برای خانم ها سخت است؛ واقعا آنجا مسابقه می دادند، چون خیلی این ورزش مسابقه دادنش در تلاطم است، شرایط واقعا برایشان سخت است ولی با این حال دارند پابه پای آقایان جلو می آیند و خدا را شکر خوب است.

آریا کاظمی مهر: اینکه الان ایران امسال نایب قهرمان آسیا شد جا دارد به این نکته اشاره کنیم که واقعا مدیون تیم خانم ها هستیم؛ چون اگر این بچه ها این مدال ها را نمی آوردند ما از نظر مدالی کم می آوردیم و ممکن بود حتی روی سکو نرویم. جا دارد از خانم ابریشم ارجمندخواه سرمربی تیم ملی بانوان هم تشکر کنیم؛ واقعا زحمت کشیدند؛ من آنجا دیدم که چقدر دلسوزانه پیگیر بچه ها بودند. همه را کوچ می کردند؛ تیم بانوان خیلی سخت آمدند ولی گل کاشتند.

شما چون آنجا بودی و مسابقات را دیدی، از لحاظ آسیایی اقبال کشورها در بخش بانوان چطوری بود؟ آریا کاظمی مهر: تقریبا تعداد ورزشکار آقا و خانم هر کشور برابر بود؛ سطح مسابقات هر سال دارد پیشرفت می کند و سطحش بالاتر می رود. از لحاظ کشوری این دوره چند شرکت کننده داشت؟ ۲۵۰ تا ورزشکار شرکت کننده از سراسر نقاط حضور داشت و فکر کنم حدود ۱۵ تا کشور در این مسابقات حاضر بودند. کشورهای شرق آسیا روی این ورزش ها سرمایه گذاری کرده اند؟ آریا کاظمی مهر: زیاد؛ سال آینده هم مسابقات جهانی و هم مسابقات آسیایی توی کره جنوبی است. در همه جای دنیا علاقه آدم ها به این رشته زیاد است، کشورهای شرق آسیا و مخصوصا کره جنوبی میزبان چند دوره از مسابقات بوده است. ما به مسابقات قهرمانی آسیا رفتیم و نایب قهرمان شدیم؛ دستاورد خوبی بود و تعداد مدالهایی هم که گرفتیم قابل توجه بود؛ مسابقات جهانی کی برگزار می شود و سطح ما آنجا کجاست؟ یعنی از لحاظ رقابتی با تیم های حاضر از لحاظ کل جهان، در چه کیفیتی است؟ آریا کاظمی مهر:اگر ما یک چیزی در آسیا سر نداشته باشیم چیزی هم کم نداشتیم و این چیزی بود که در تمام ورزشکاران ایرانی قابل شهود بود؛ نه اینکه چون من مربی تیم هستم بخواهم این را بگویم و از روی عرق بگویم؛ چیزی بود که واقعا مشهود بود. برای گرفتن سکوی جهانی ما یک سری الزامات داریم. باید یک برنامه منسجم و طولانی مدت برای فانکشنال فیتنس بچینیم؛ بچه ها باید در محیط مسابقه قرار بگیرند؛ مخصوصا محیط مسابقات برون مرزی؛ چون مسابقات برون مرزی با تمام مسابقات داخلی، استرس ها و چالش هایش کاملا فرق دارد. هرچقدر سطح مسابقه بزرگتر باشد چالش ها بیشتر می شود و استرس ها برای فردی که مسابقه می دهد بیشتر می شود. برای همین وقتی دید ما دید جهانی است و به نظر من دور از دسترس هم نیست و می شود به دستش آورد، بچه ها هر کدامشان برای خودشان وزنه ای هستند و می توانند به دست بیاورند و لازمه آن فقط و فقط یک برنامه ریزی بلندمدت است. ما الان مسابقات آسیایی را پشت سر گذاشتیم و مسابقه بعدی تقریبا یکسال بعد است. ما باید بتوانیم در این رشته یک لیگ راه بیندازیم، یک جام مسابقات راه بیندازیم؛ یک جوری باشد که ورزشکار درگیر این رشته باشد و مرتب انجام دهد؛ حالا بچه هایی که مسابقه جهانی دارند باید اعزام هایدزیاد برون مرزی داشته باشند برای اینکه کاملا دنیایش فرق دارد. یعنی شما یک مسابقه داخلی می دهی اگر ۱۰ تا چالش داری، وقتی به مسابقات برون مرزی می روی، ۵۰ تا چالش داری. هر چقدر مسابقه بزرگتر باشد چالش هایش بیشتر است. اما می گویم دور از دسترس نیست و بچه ها همه می توانند. ایران می تواند در این رشته حتی سالیان سال سکو بیاورد؛ فقط و فقط یکی استعدادیابی می خواهد و یک برنامه ریزی بلندمدت برای آن ها که وقتی به سن قهرمانانی چون علی و شاهو می رسند همچنان بتوانند رقابت کنند. یک علم تغذیه می خواهد، یک ریکاوری خوب می خواهد؛ کسانی که در این رشته حرفه ای هستند باید مانیتور شوند و ما این ها را نگه داریم؛ واقعا سرمایه اند چون کم پیش می آید. ساده بخواهم بگویم، همه ما امسال خیلی سخت اعزام شدیم؛ اگر شرایط یک مقدار بهتر بود، عملکرد بچه ها حداقل ۱۰تا۱۵ درصد بهتر می شد و اگر می گویم سکوی قهرمانی برای ما دور نبود با دلیل و علت می گویم. اگر ما بتوانیم برای بچه ها برنامه ای داشته باشیم که بتوانند به هدفهای بزرگتر برسند، صد در صد مقام می آورند. شاهو حسین زاده: من یک نکته ای را عرض کنم؛ ۲ سال پیش ما متاسفانه در مسابقات جهانی که در مجارستان برگزار شد، نتوانستیم شرکت کنیم، به دلیل کارشکنی در صدور ویزا؛ سال گذشته هم بعد از اینکه ما توانستیم قهرمانی را به دست بیاوریم متاسفانه لیتوانی که مسابقات جهانی را برگزار کرد ما باز هم نتوانستیم به دلیل ویزا شرکت کنیم. یعنی من ورزشکاری که به آن فکر می کنم میبینم که اگر مسئولی که در راس کار است اگر بخواهد چنین کاری را انجام بدهد قطعا قابل اجرا است؛ امسال هم با توجه به اینکه تا مسابقات جهانی اسکاتلند تقریبا کمتر از ۳ ماه زمان داریم، الان زمان مناسبی است که ما بتوانیم برای گرفتن ویزا اقدام کنیم و امسال بتوانیم در مسابقات جهانی حضور داشته باشیم و من شخصا خودم هدفم این نیست که حضور داشته باشم. هدفم این است که آنجا رقابت کنم چون توانایی های خودم را می شناسم و صرفا فقط رسیدن به آن قضیه نیست. من یک سوال از شما دارم؛ چرا بعد از اینکه ایران توانست در مسابقات آسیایی نایب قهرمان شود و چند تا مدال طلا بگیرد و سکو بیاورد، من شخصا به جز فضای مجازی و دوستان خودم و خبرگزاری های محلی هیچ جایی ندیدم که تشویق یا تقدیری صورت بگیرد، یا اینکه حتی از این موضوع صحبت شود؛ از شما که رسانه ای هستید این سوال را دارم؛ پاسخ خبرنگار خبرآنلاین: لابلای صحبتهایم چندین بار اشاره کردم؛ اولا اینکه این رشته ناشناخته است و خیلی از آحاد جامعه آن را نمی شناسند؛ الان اگر در خیابان به طور مثال از ۱۰ نفر بپرسیم کراسفیت و فانکشنال فیتنس می توانم با قاطعیت بگویم ۹ تا ۱۰ می گویند نمی دانیم چیست؛ طبیعتا وقتی رشته ای ناشناخته باشد، اقبال عمومی به آن کم می شود. در فضای رسانه مثل همه جای دیگر یک اصلی وجود دارد بنام اصل دیده شدن یا اصل مخاطب سنجی؛ یعنی مثلا شما در یک کارخانه ای نشسته ای و پیراهن تولید می کنی؛ آن محصول را باید مخاطب بپسندد و اگر مخاطب نپسندد شما محکوم به شکستی؛ وقتی آن پیراهن مشتری نداشته باشد شما محکوم به شکستی؛ بنابراین ما باید پیراهنی را تولید کنیم که مشتری بپسندد و انتخاب کند. در فضای رسانه هم همینطور است؛ مثل همه جای دنیا؛ شما باید یک محصولی را توی ویترین و سبد خبری خودت بگذاری که دیده شود و مخاطب ببیند. طبیعتا چون این رشته فانکشنال فیتنس و کراسفیت شناخته شده نیست، وقتی در سبد مخاطب قرار می گیرد از طرف مخاطب کمتر دیده می شود. نکته این است که این موضوع به دلیل کم ارزش بودن کار شما نیست؛ مدالی که شما گرفتی و قهرمان آسیا شدی با مدالی که یک ورزشکار در رشته دیگر گرفته هیچ تفاوتی ندارد. دو حلقه مفقوده وجود دارد؛ یکی اینکه این رشته متولی درست و حسابی ندارد؛ برادران آزادیان این رشته را تحت مدیریت خودشان قرار گرفتند و وظیفه بسط و گسترش و معرفی و جاانداختن آن را در افکار عمومی و رسانه ها با این دو نفر است؛ ولی این ها به هر دلیلی خیلی نه علاقه دارند، نه سرمایه گذاری می کنند و نه کوششی برای شناساندن این رشته می کنند. من فانکشنال فیتنس را ۴_۵ سال پیش در گفتگو و جلسه با این دو برادر شناختم؛ تا قبل از آن به اسم حتی به گوشم هم نخورده بود. بعد از آن جلسه ارتباط ما با آن ها قطع شد تا یکی دو هفته پیش که خبرش را فدراسیون به ما داد و ما کار کردیم. می خواهم بگویم متولی هر رشته ای خودش باید یک کوششی بکند برای اینکه این رشته را بین افکار عمومی جا بیندازد؛ رشته ای که به قول شما آنقدر جذاب است که اعتیاد دارد و هر کسی از رشته دیگر بیاید در این رشته پاگیر می شود. حلقه مفقوده اول این است که این رشته متولی دلسوز و پای کار ندارد؛ من از دلیلش ناآگاهم. نکته دوم که شما می گویید این است؛ همین الان توی گوشی خودم به شما نشان بدهم که خبر نایب قهرمانی شما را بالغ بر ۲۴_۲۵ رسانه کار کرد و اینکه شما ندیدید دلیل بر این نیست که به آن توجه نشده است. اما این توجه باید مستمر باشد. باید متولی آن رشته و حوزه به آن بها بدهد. صادقانه به شما بگویم؛ الان علی راجع به ووشو و دیگر دوست شما در مورد واترپلو صحبت کرد؛ یک ساختاری وجود دارد؛ چون وقتی متولی یک رشته ای می شوی، باید یک چهارچوبی برای آن تعریف کنید؛ یک فضای رسانه ای برای آن فراهم کنید؛ سوشال مدیا داشته باشد، کانال تلگرام داشته باشد، صفحه اینستاگرام داشته باشد، مسئول روابط عمومی داشته باشد، نشست بگذارید. لیگ برایش تعریف کنید، مسئول رسانه ای داشته باشد؛ هر هفته خبرنگارها را دعوت کند که بیایند و با ورزشکارها هم آشنا شوند؛ عکس و خبر تهیه شود. خب وقتی متولی این رشته به اساس کار که در همه جا مرسوم است، توجه نکند، شناخته نخواهد شد. حیف است من دلم می سوزد؛ یک رشته ای که رفته و نایب قهرمان آسیا شده، اینهمه مدال آورده؛ بین مردم شناخته شده نباشد. مدال شما با مدال یک رشته دیگر تفاوتی ندارد. آریا کاظمی مهر: به برادران آزادیان کم لطفی نکنیم؛ می دانم رشته مشکلات زیادی داشت تا به اینجا رسید ولی الان ۳ سال است که توانسته اند اعزام داشته باشند ، حالا کامل نبوده ولی ما در مسابقات ۲ سال گذشته در تیمی اول شدیم، شاهو پارسال تیمی اول شد؛ یعنی ما ۳ سال است که ما داریم این مقام ها را به دست می آوریم. خیلی هم تلاش کردند حتی با دکتر رحمانی یک اسپانسر گرفته اند و خیلی توانسته اند کمک کنند. یعنی واقعا دارند تا جایی که می توانند تلاششان را می کنند. الان با ورود اسپانسر یک مقدار تبلیغات پیجی و سایتی بیشتر شده است اما این تم نبوده که بگوییم دلسوز این رشته نبودند. صد در صد یک کمبودهایی بوده ولی خدا را شکر الان می بینم که در حال بهتر شدن است؛ حداقل تلاش برای بهتر شدن وجود دارد. با علی راجع به این صحبت کنیم که افق رشته فانکشنال فیتنس و کراسفیت را چطوری می بینی؟  ما نوجوانان و جوانان با پشتکار زیادی در این رشته داریم و به نظر من خیلی بهتر خواهد شد؛ خیلی از نسل ما بهتر خواهد شد؛ من خودم را می گویم؛ واقعا ما یک نسل سوخته ایم در این ورزش، نه کوچی داشتیم، نه کسی را داشتیم که راهنمایی مان کند و نه مرجع علمی ترجمه شده خوبی داشتیم. ۹۰ درصد با تجربه شخصی این ها را به دست آوردیم؛ یعنی هیچ کسی ما را راهنمایی نکرده ولی نسلی که از طریق ما آموزش داده می شوند به نظر من ۱۰۰ در ۱۰۰ یک نسل قوی خواهد بود و نتایج ام همین را نشان می دهد. اگر نتیجه مسابقات آسیایی را نگاه کنید ما دو مدال طلا توی ۱۸_ ساله ها کسب کردیم ؛ یک آقا و یک خانم ولی بزرگسالان شاهو در تیمی و من هم در ۳۵+ سال مدال آوردیم. این نشان می دهد که رده سنی های پایین و نسل جدید ۱۰۰ در ۱۰۰ بهتر خواهد بود؛ بخاطر تجربه هایی که ما کردیم. بخاطر سوختی که ما دادیم.  برای ویزای مسابقات جهانی اسکاتلند اقدام کردید؟ آریا کاظمی مهر: من خیلی مستقیم و مدام هم برای شاهو و هم علی و احمد و میثم، با خود فدراسیون صحبت می کنم که  انجام شود هر چه سریع تر. ما الان برای زهرا، احمد و علی دعوتنامه را خودشان برایمان زده اند؛ البته علی اسکاتلند نیست، علی در جزیره ای سمت آمریکای شمالی است، مستر آنجا انجام می شود. ولی بقیه رده سنی ها در اسکاتلند است. منتظر جواب شاهو و میثم هم هستیم که حالا بعدش بتوانیم اقدامات لازم را انجام دهیم. خدا را شکر هم خود فدراسیون و هم اسپانسر، همه بسیج شدند؛ چون نتیجه نتیجه خوب و قابل قبولی بوده. الان به این تکاپو افتاده ایم که بتوانیم ورود کنیم به جهانی. ما پارسال جهانی را داشتیم ولی یک نفرمان، فقط میثم توانسته بود برود. ولی الان هر چقدر بیشتر باشد شانس موفقیت بالاتر است. یا حتی رنک کشورمان بالاتر بیاید. یک مورد را من می خواستم از آقا آریا بپرسم؛ سر آن حاشیه ای که بعد از مسابقات سر انتخابی ها پیش آمده بود؛ خیلی توی مجازی دیدم در موردش صحبت شده بود؛ اول از همه ما مسابقه برگزار نکردیم ما یک انتخابی برای بچه ها گذاشتیم که به تیم ملی دعوتشان کنیم. متاسفانه از توی این انتخابی ها یک رنکی درآمد، یعنی به بچه ها نشان داده شد. من قبل از روز دوم به بچه ها گفتم بچه ها فقط روی رنکتان نباشید؛ عملکرد خوب به من نشان دهید؛ ممون است اگر یک وقت یک داوری از شما خطا می گیرد و عقب بیفتید، من ببینم شما همان را حفظ کردید و دارید جلو می افتید خب آن بیشتر ارزش دارد تا نفر بعدی. می بینم این می تواند با چالش های مسابقه خودش را هندل کند. مسابقه برگزار شد و یک رنکی از توی آن درآمد و ما برای اینکه حق بچه هایمان ضایع نشود آن را دیدند، من ۶ نفر را از توی خود تاپ های رنک انتخاب کردم. ۳ نفر اول و در رده سنی ها هم که نفرات اولشان را انتخاب کردم. ۳ نفر دیگر را که دیده بودم واقعا عملکرد خیلی خوبی دارند، شاهو، پوریا محمدی و میثم بودند که چون میثم داخل ایران نبود مسابقه را نیامده بود. این ۳ نفر را من به کمیته فنی گفتم و خواهش کردم که این ها را هم دعوت کنند که خدا را شکر از این ۳ نفر دو نفرشان طلا آوردند و یک نفر هم با اینکه روز دوم مصدوم شد، در بین ۱۸ نفر نهم شد یعنی نفر آخر نشد. حالا داستانی که به وجود آمد چه بود؛ شاهو که نفر چهارم بود و تا نفر سوم را برده بودین. نفر پنجممان سجاد اسماعیلی بود و نفر ششم پوریا محمدی . خطای داوری همیشه هست؛ یعنی این نیست که بگوییم تقصیر داور است این اتفاق؛ یعنی هیچ داوری از روی قصد و غرض نمی آید چیزی را اشتباه بشمارد و بخواهد حقی را ناحق کند. طفلک داورها از صبح بودند و داوری کردند تا آخر شب. من خودم سر همه رده ها بودم؛ ایستاده بودم و خیلی از چیزها را یادداشت می کردم؛ از دور می دیدم یادداشت می کردم. در میدان مسابقه جای من نبود که بخواهم در مسئله داوری دخالتی بکنم یعنی اگر اشتباهی هم می دیدم باید دو تا کار می کردم؛ یا باید اعلام می کردم که خب نظم مسابقه مقداری بهم می خورد یا باید می گذاشتم همان نتیجه بیاید. ولی خب خودم به چشم خودم که اعتماد دارم. این بود که ما نفر ششم را بردیم و نفر پنجم را نبردیم، برای عملکردش بود. یعنی حتی اگر آن خطاها، خطاهای داوری که از عمد هم نبود، بالاخره از خستگی بود؛ اگر آن اتفاق نمی افتاد شاید اصلا کل رنکینگ یک شکل دیگر بود که چنین چیزهایی لازم نبود. خدا را شکر از ۳ نفری که اضافه شدند و هجمه زیادی هم به آن ها شد که چرا این ۳ نفر اضافه شدند و فقط ۶ نفر باید می رفتند، ۲ نفرشان طلا آوردند؛ یعنی اگر این ها نبودند ما نایب قهرمان بازی ها نمی شدیم.

شاهو حسین زاده: قبل از اینکه انتخابی ها برگزار شود، یک اختیاراتی به سرمربی دادند که بعد از اتمام مسابقه گفتند نه چنین چیزی نیست و اشتباه است و روی همه چیز تاثیر گذاشت و خودم شخصا وقتی ایونت اول و دوم تمام شد، در ایونت اول و دوم توانستم رنک یک را به دست بیاورم ولی وقتی متوجه شدم نیازی نیست فشار مسابقه به خودم بیاورم و خودم را بکوبم، یک هفته دیگر قرار است مسابقات آسیایی بزنم، قاعدتا در ایونت سوم و چهارم یک مقدار مراعات می کنم.
اینجا هم مربی می گوید شما اوکی هستی. اما اینکه بعد از اتمام مسابقه تصمیمات عوض می شود حتما یک جای کار ایراد دارد و دقیقا همین چیزی که آقا آریا گفت، بحث مسابقه بین المللی مقدهری متفاوت است.
یک کشور چند تا نماینده دارد، یک سال، یک مسابقه بروند و هر چه دارند را به نمایش بگذارند و منی که خودم توی جدول رنک ۴ را آوردم، به مسابقات آسیایی رفتم و طلا آوردم. کسی که نفر اول و دوم شد، آمد آنجا و ششم_هفتم شد. پس قاعدتا باید همان صحبتی که اول شد و اختیارات سرمربی بود تا آخر همان داستان باید ادامه پیدا می کرد.


یک نکته دیگر این بود که می گفتند افراد تیم ملی از قبل انتخاب شده بودند؛ این خیلی خیلی کم لطفی بود به کل سیستم. برای خود من فقط نتیجه کار مهم بود که بتوانیم از مسابقات نتیجه خوبی بگیریم؛ وقتی می بینم یک نفر توانایی اش را دارد، مسلما اگر در آن رنکینگ نباشد برای ورودش پافشاری می کنم و اینکه بعدش بیایند و بگویند تیم ملی از قبل چیده شده است، کم لطفی است. خدا را شکر بچه ها توانستند نتیجه بگیرند، حالا متاسفانه نفرات اول رنکمان هم نتوانستند امتیاز خوبی بگیرند؛ آن هم بخاطر خیلی از مسائل بود که پیش آمد؛ شرایط مسابقه؛ بعضا تجربه اول برای یکی از بچه ها؛ من روی آن ها هم فکر می کردم واقعا سکو می آورند چون واقعا بچه های آماده و خوبی بودند ولی خب حداقل خدا را شکر می کنم من روسفید شدم.

علی طاهری: مثل همه ورزش ها یکی دیگر از چالش های ورزش ما چالش داوری است که متاسفانه چون ورزش نوپایی است داورهای آگاه و تجربه کرده که خودش قبلا مسابقه داده باشد نداریم و اکثر داورها خیلی بی تجربه و ناآگاه هستند و داور صرفا با خواندن یک متنی که این حرکت با این استاندارد، تکرار حساب می شود یا خیر ، نمی تواند داوری کند و خودش باید حرکت را اجرا کرده و در سختی و فشار و ضربان قلب تجربه کسب کرده باشد. داورهای رشته ما بخاطر نوپا بودن رشته هم ناآگاه و هم بی تجربه اند و متاسفانه تا چند سال باید با این سیستم داوری کنار بیاییم.

 

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین