برانکو روی نیمکت استقلال!

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از همشهری - در تئاتر فوتبال ایران، مرثیه سرایی پیش از موعد یک نمایش تکراری و ملال آور است. مربیان، پیش از آنکه سوت آغاز نبردهای بزرگ به صدا درآید، پشت میکروفن ها می نشینند و از زمین و زمان گلایه می کنند. پنجره های بسته، نیمکت های خالی و دست های بسته، تبدیل به یک سپر دفاعی بی نقص برای توجیه ناکامی های احتمالی شده است. این یک قانون نانوشته است؛ قبل از شکست، بهانه ات را بساز. اما سهراب بختیاری زاده، درست در روزهایی که استقلال به یک دیوار بتنی برای تکیه دادن نیاز داشت، تصمیم گرفت این نمایشنامه حقارت بار را پاره کند.

کلماتی که زره فولادی شدند

برای درک شاهکار استقلال مقابل السد و پیروزی ۳ بر صفر این تیم در نخستین بازی لیگ نخبگان، نباید فقط به مستطیل سبز نگاه کرد؛ بذر این پیروزی چند روز قبل تر، در سالن کنفرانس خبری پیش از بازی با پیکان کاشته شد. همه چیز مهیای یک مظلوم نمایی کلاسیک بود. خبرنگاری با لحنی که بوی ترحم می داد، پرسید: «دست شما برای چیدن ترکیب کاملا بسته است، درست می گویم؟» این یک پاس گل طلایی بود تا سرمربی آبی ها ساعت ها از پنجره های بسته و نبود ستاره ها بنالد و بار مسئولیت را از دوش خود بردارد. اما نگاه سهراب چرخید، در چشم های خبرنگار خیره شد و با صلابتی که مدت ها بود در ادبیات نیمکت استقلال گم شده بود، گفت: «اصلا اینطور نیست؛ من بازیکنان خیلی خوبی دارم!» این یک جمله ساده یا فرار رسانه ای نبود؛ این شوک احیای قلب برای تیمی بود که زیر بار فشار و کمبود مهره، در حال خرد شدن بود. سهراب با همین چند کلمه، روانشناسی رختکن را زیر و رو کرد. وقتی یک فرمانده، در اوج بحران و نداری، در چشم سربازانش نگاه می کند و آنها را کافی و فوق العاده می خواند، در واقع از کلمات برای آنها زرهی فولادی می بافد. او بازیکنانش را از قربانیان یک پنجره بسته، به جنگجویان برگزیده تبدیل کرد.

۹۰ دقیقه خفگی در تله پرس

نتیجه این مهندسی ذهن، در آوردگاه آسیایی و مقابل ستارگان چند میلیون دلاری السد قطر به جنون آمیزترین شکل ممکن خودنمایی کرد. منطق ترسوهای فوتبال می گفت تیمی با دست های خالی باید عقب بنشیند، دفاع چندلایه تشکیل دهد و برای نباختن دعا کند. اما استقلالی ها که با اکسیژن اعتمادبه نفس سرمربی شان نفس می کشیدند، السد را در یک تله مرگبار انداختند. اجرای بی نقص و جسورانه پرس از بالا (High Press) برای ۹۰ دقیقه، نفس غول قطری را برید. السد که خط حمله اش مهارناپذیر به نظر می رسید و در ۵بازی گذشته، ۲۱ بار تور دروازه رقبا را لرزانده بود، حتی فرصت پیدا نکرد سرش را بالا بیاورد و بازیسازی کند. این دوندگی بی امان و پرس خفقان آور، ریشه در ریه های بازیکنان نداشت، بلکه از قلبی می آمد که سهراب در آن باور کاشته بود.

دژاووی شیرین؛ سایه پروفسور روی نیمکت آبی

تماشای این وقار تاکتیکی و پرهیز از غر زدن، برای دنبال کنندگان جدی فوتبال ایران یک دژاووی شیرین بود؛ تصویری که فوتبالی ها را بی درنگ به یاد روزهای باشکوه یک پروفسور می انداخت. بله، برانکو ایوانکوویچ. همان مردی که در سخت ترین روزهای پرسپولیس، با پنجره هایی که با قفل های سنگین فیفا بسته شده بود و ستاره هایی که یکی پس از دیگری تیم را ترک می کردند، هرگز ناله نکرد. برانکو با یک مشت بازیکن جوان و نیمکتی که گاهی پر نمی شد، پرسپولیس را تا فینال لیگ قهرمانان آسیا رساند، بی آنکه حتی یک بار تقصیرها را گردن دست های خالی اش بیندازد. این شباهت شگفت انگیز، تصادفی نیست. سهراب بختیاری زاده، غریبه ای در مکتب برانکو نیست. او شاگرد خلف همان مربی است؛ همان مدافع سرزن و شجاعی که در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان، با پیراهن تیم ملی و تحت هدایت برانکو، تور دروازه آنگولا را لرزاند. سهراب ساعت ها و روزها در رختکن هایی نفس کشیده که برانکو در آنها فرماندهی می کرد. او به خوبی آموخته است که شخصیت یک تیم، نه در زمان ولخرجی در بازار نقل وانتقالات، که دقیقا در زمان بسته بودن پنجره ها شکل می گیرد. او از استادش یاد گرفت که غر زدن، سلاح بازنده هاست. استقلال با عبور از السد، فقط ۳امتیاز ارزشمند دشت نکرد؛ این تیم، فرهنگ بدون بهانه جنگیدن را پس گرفت. سهراب به فوتبال ایران یادآوری کرد که گاهی خطرناک ترین سلاح یک تیم، نه بودجه های نجومی است و نه ستاره های وارداتی بلکه سرمربی بااصالتی است که وقتی به رختکن نیمه خالی اش نگاه می کند، به جای حسرت خوردن، به بازیکنانش می باوراند که آنها برای فتح جهان کافی هستند.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین