6 علت فنی برای اینکه رهگیری موشک های ایران توسط سامانه های پدافندی دشمن بسیار سخت شده

به گزارش سرویس علم و فناوری خبر ناب به نقل از همشهری - از سوی دیگر معضل کاهش ذخایر موشک های رهگیر را نیز باید امری جدی و مهم تلقی کرد. مسئله اصلی در ناتوانی سامانه های پدافندی آمریکا در تقابل با موشک های ایرانی را می توان در ۳واژه ساده بیان کرد: «سرعت، مانور و تعداد». وقتی این ۳عامل با تنوع موشک ها و حملات ترکیبی همراه شوند، حتی شبکه های پیشرفته ای مانند تاد و پاتریوت با مسئله بسیار پیچیده تری روبه رو می شوند. اینجا ۶دلیل فنی را در این خصوص آورده ایم.

نسل های قدیمی تر عمدتاً مسیر بالستیک قابل پیش بینی تری داشتند. برخی موشک های جدید ایران از کلاهک های مانورپذیر استفاده می کنند؛ برای نمونه «فتاح-۱» را بیشتر یک موشک با قابلیت مانور در فاز پایانی می داند تا یک سلاح هایپرسونیک کلاسیک. هرچه هدف پس از ورود مجدد بتواند مسیر خود را تغییر دهد، محاسبه نقطه برخورد و تعیین راه حل رهگیری دشوارتر می شود.

موشک بالستیک در بخش هایی از پرواز با سرعت چندین برابر صوت حرکت می کند. در نتیجه زنجیره: کشف، تشخیص، محاسبه مسیر، تصمیم و در نهایت شلیک موشک رهگیر باید در مدت بسیار کوتاهی انجام شود. ترکیب سرعت بالا با مانورپذیری، یکی از چالش های اصلی سامانه های دفاع موشکی محسوب می شود.

یکی از مهم ترین چالش ها دیگر فقط کیفیت یک موشک نیست، بلکه تعداد اهداف هم زمان است. برای نمونه، در حمله یکم اکتبر۲۰۲۴ ایران بیش از ۱۸۰موشک بالستیک شلیک کرد. چنین موج هایی ظرفیت رادارها، شبکه فرماندهی و به خصوص موجودی موشک های رهگیر را تحت فشار قرار می دهند.

ایران مجموعه بزرگی از موشک های کوتاه برد، میان برد، سوخت جامد و مایع و مدل هایی با مشخصات پروازی متفاوت دارد. در ارزیابی مرکز بین المللی مطالعات راهبردی (CSIS) به روزشده در ژوئن۲۰۲۶، زرادخانه موشکی ایران، بزرگ ترین و متنوع ترین زرادخانه موشکی خاورمیانه توصیف شده است. پدافند در نتیجه با یک «هدف استاندارد» روبه رو نیست و باید برای مجموعه ای از پروفایل های متفاوت آماده باشد.

چالش برای شبکه پدافندی زمانی بیشتر می شود که موشک های بالستیک هم زمان با موشک های کروز یا پهپادها وارد منطقه شوند. حمله آوریل۲۰۲۴ ایران نمونه ای از چنین حمله ترکیبی بود: حدود ۱۷۰پهپاد، ۳۰موشک کروز و ۱۲۰موشک بالستیک. این وضعیت بار پردازشی و تصمیم گیری شبکه دفاع هوایی و موشکی را افزایش می دهد.

استفاده از پرتابگرهای متحرک، تأسیسات زیرزمینی و موشک های آماده شونده در زمان کوتاه تر می تواند فرصت هشدار پیش از شلیک را کاهش دهد. این موضوع با «ردگیری موشک بعد از شلیک» متفاوت است، اما برای کل زنجیره دفاعی اهمیت زیادی دارد، زیرا هرچه هشدار اولیه دیرتر باشد زمان واکنش سامانه های دفاعی نیز کمتر می شود. منابع تحلیلی سال هاست پرتابگرهای متحرک و تأسیسات زیرزمینی ایران را یکی از عوامل دشوارکننده شناسایی پیش از شلیک می دانند.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین