ترافیک نفتکش ها در ونزوئلا - تحریم نفت کاراکاس لغو شد؛ اما آثار آن همچنان پابرجاست - اسکله های زنگ زده از پس تقاضای پساتحریم بر نمی آیند

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - رویترز نوشت آخرین بار که خریداران نفت ونزوئلا با چنین تاخیرهای طولانی مواجه شدند، به محاصره دریایی توسط ایالات متحده در اواخر سال گذشته بازمی گردد که به تحولات سیاسی ژانویه متصل شد. با این حال، علی رغم تلاش های دولت موقت دلسی رودریگز برای همگامی با استراتژی واشنگتن جهت احیای صادرات، داده های ردیابی کشتی ها نشان می دهد شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) و شرکای آن طی شهرهای اخیر نتوانسته اند صادرات خود را از سقف ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز فراتر ببرند؛ این در حالی است که تولید خام افزایش یافته و تقاضای جهانی نیز در سطح بالایی قرار دارد.

برای مقایسه، زمانی که تولید ونزوئلا دو دهه پیش به بیش از ۳ میلیون بشکه در روز می رسید، بنادر این کشور توان معامله و صادرات بیش از ۲.۵ میلیون بشکه در روز را داشتند و ورود و خروج کشتی ها در کمتر از یک هفته انجام می شد.

اختلافات تجاری، فرسودگی و رقابت بر سر اسکله ها

مشکلات بارگیری موجی از اختلافات قانونی و مالی را بر سر جریمه معطلی (دموراژ)، کیفیت نازل نفت خام و آلودگی بدنه کشتی ها ایجاد کرده است. یک منبع آگاه در شرکت ملی نفت ونزوئلا به رویترز گفت: «سرعت انتقال نفت خام از مخازن به کشتی ها فوق العاده کند است و همین موضوع نفتکش ها را مجبور می کند بسیار بیشتر از بازه زمانی مقرر اسکله ها را اشغال کنند. اگر کشتی برای تخلیه محموله های وارداتی وارد شود، به دلیل نقص در ظرفیت ذخیره سازی سوخت، این معطلی حتی طولانی تر می شود.»

بیشترین تراکم در نزدیکی بندر خوزه در ساحل شمال شرقی ونزوئلا دیده می شود؛ منطقه ای که حدود ۷۰ درصد از کل صادرات کشور را پشتیبانی می کند. گزارش های داخلی شرکت ها نشان دهنده قطعی های مداوم به دلیل خرابی تجهیزات، قطعی برق و افت کیفیت در حین بارگیری است.

این بحران حتی شرکت هایی با امتیاز ویژه، نظیر غول نفتی آمریکایی شورون (Chevron)، را ناچار ساخته تا برای حل چالش ها دست به دامن راهکارهای جایگزین شوند؛ از جمله درخواست مجوز برای دسترسی به بنادری که پیش تر تنها به حمل ونقل داخلی اختصاص داشتند.

اگرچه لغو تحریم های آمریکا به معامله گرانی چون ویتول (Vitol) و ترافیگورا (Trafigura) اجازه داده تا امسال بیش از ۱۴۰ میلیون بشکه نفت خام و سوخت را عمدتاً به مقصد ایالات متحده و بازارهایی نظیر اروپا و هند روانه کنند، اما در طرح ۱۰۰ میلیارد دلاری آمریکا برای بازسازی بخش انرژی ونزوئلا، پروژه های میان دستی و پایین دستی مانند تعمیر پایانه ها و پالایشگاه ها در اولویت اصلی قرار نگرفته اند.

زنگ زدگی، نشت نفت و کشتی های رهاشده

بخش دیگری از ترافیک و تراکم در لنگرگاه های خوزه و پوزوئلوس به حضور نفتکش های مرتبط با دوره تحریم های سختگیرانه بازمی گردد؛ شناورهای معروف به «ناوگان ارواح» که در بنادر رها شده و فرآیند کاری بنادر را مختل کرده اند. به عنوان نمونه، نفتکشی با پرچم جعلی گویان در بندر گواراگوائو متعلق به PDVSA پهلو گرفته که به دلیل زنگ زدگی بدنه از فاصله ای دور نیز قابل تشخیص است و دو سال است که به دلیل هراس از ضبط توسط آمریکا، فضای ارزشمند اسکله را اشغال کرده است. به گفته یکی از کارگران این ترمینال، در اواسط اوت از هفت اسکله گواراگوائو تنها دو اسکله به طور کامل فعال بوده اند.

این رقابت فشرده بر سر ظرفیت بنادر، مشتریان را مجبور به استفاده از پایانه ها و روش های انتقال کشتی به کشتی (STS) کرده که خطرات نشت نفت، آلودگی بدنه کشتی ها و هزینه های اضافه را به همراه دارد. از سوی دیگر، جریمه های سنگین دموراژ به شرکت شرکت ملی نفت ونزوئلا تحمیل می شود که این شرکت تنها پذیرفته است آن ها را از طریق پرداخت نفت خام جبران کند. همچنین، الزام شرکت ملی نفت ونزوئلا مبنی بر تسویه حساب محموله ها در زمان تحویل و بدون ارائه اعتبار، فرآیند صدور فاکتور را در صورت درخواست تخفیف یا خسارات کیفی از سوی مشتریان بسیار پیچیده کرده است.

با اجرایی شدن اصلاحات کلان انرژی ونزوئلا که از اواخر ژوئیه کلید خورده و ده ها قرارداد را به شرایط جدید منتقل کرده است، انتظار می رود رقابت بر سر استفاده از زیرساخت ها شدیدتر شود؛ این در حالی است که شرکت ملی نفت ونزوئلا صراحتاً اعلام کرده کنترل کامل پایانه ها و برنامه ریزی بارگیری را حداقل در شرایط کنونی نزد خود حفظ خواهد کرد.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین