شورش بر علیه مرد شماره یک دموکرات ها در سنا - مردی که می خواهد جای پیر کنگره بنشیند قول داده است به جنگ ایران پایان دهد

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - کریس ون هولن، سناتور دموکرات ایالت مریلند، روز پنجشنبه اعلام کرد که برای تصدی جایگاه رهبر اکثریت سنا نامزد می شود؛ تصمیمی که رقابت مستقیم او با چاک شومر، رهبر فعلی دموکرات های سنا، را رقم زده است. شومر از سال ۲۰۱۷ رهبری فراکسیون دموکرات ها را برعهده داشته و اکنون پس از پیروزی حزبش در انتخابات میان دوره ای، امیدوار است در جایگاه خود باقی بماند.

ون هولن در گفت وگو با شبکه ام اس ناو، نامزدی خود را پاسخی به مطالبه تغییر در انتخابات اخیر دانست و گفت: «این موضوع درباره هیچ فرد خاصی نیست، بلکه درباره پاسخ دادن به خواست مردم آمریکاست.» او با اشاره به آنچه «موج عظیم بروز اراده دموکراتیک» در انتخابات میان دوره ای خواند، افزود: «پیام رأی دهندگان در واقع رد وضع موجود و مخالفت با ادامه روال همیشگی بود. برای تحقق این خواسته، به اعتقاد من، به رهبری جدید نیاز داریم.»

او همچنین تأکید کرد: «اکنون نوبت ماست که به این شرایط پاسخ دهیم و برای انجام این کار به رهبری جدید نیاز داریم. به همین دلیل است که برای رهبری اکثریت سنا نامزد می شوم.»

انتخابات داخلی برای تعیین رهبر دموکرات های سنا قرار است اول دسامبر (۱۰ آذر) پشت درهای بسته و با رأی گیری مخفی برگزار شود. به گزارش سی ان ان، شماری از سناتورهای فعلی دموکرات و بیشتر سناتورهای تازه منتخب این حزب تاکنون از اعلام حمایت علنی از شومر خودداری کرده اند؛ هرچند شومر برای پیروزی تنها به رأی اکثریت اعضای فراکسیون خود نیاز دارد.

دموکرات ها در انتخابات میان دوره ای تاکنون هشت کرسی از جمهوری خواهان گرفته اند و از ژانویه دست کم ۵۵ کرسی سنا را در اختیار خواهند داشت. این پیروزی که فراتر از پیش بینی ها بود، با این حال نارضایتی دیرینه بخشی از جریان لیبرال و ترقی خواه حزب از عملکرد شومر را از میان نبرده است.

شومر روز پنجشنبه در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد که آرای لازم برای ادامه رهبری دموکرات ها را در اختیار دارد. او نوشت: «من به دستاوردهایی که در کنار یکدیگر به دست آورده ایم افتخار می کنم. داشتن ۵۵ کرسی و همچنان در حال افزایش بودن آن، نتیجه ای فوق العاده است و من آرای لازم برای ادامه فعالیت در جایگاه رهبر دموکرات ها را دارم. از هرگونه گفت وگو درباره آینده فراکسیون خود و کار مهمی که پیش رو داریم استقبال می کنم.»

در مقابل، ون هولن به ام اس ناو گفت با بیشتر سناتورهای دموکرات گفت وگو کرده و معتقد است رقابت همچنان کاملاً باز است. او در پاسخ به پرسش جن پساکی، مجری این شبکه، درباره تعداد حمایت هایی که تاکنون به دست آورده است، گفت بیش از ۱۰ سناتور از او حمایت می کنند. با این حال، ابراز امیدواری کرد که پس از اعلام رسمی نامزدی اش، حمایت همکاران بیشتری را جلب کند.

ون هولن در عین حال پذیرفت که در این رقابت در موقعیت ضعیف تری قرار دارد و خود را رقیب کم شانس تر شومر توصیف کرد.

چرا رهبری اکثریت سنا تا این اندازه اهمیت دارد؟

رقابت ون هولن و شومر صرفاً بر سر عنوان رهبر یک فراکسیون سیاسی نیست. رهبری اکثریت سنا یکی از تأثیرگذارترین موقعیت ها در ساختار قدرت کنگره آمریکاست؛ جایگاهی که دارنده آن می تواند تا اندازه زیادی تعیین کند چه موضوعاتی در دستور کار مجلس قرار بگیرند، چه طرح هایی فرصت بررسی پیدا کنند و اولویت های قانون گذاری حزب حاکم چگونه پیش برود.

بر اساس توضیحات رسمی وب سایت سنای آمریکا، رهبران اکثریت و اقلیت، سخنگوی مواضع احزاب خود در سنا هستند و راهبردهای قانون گذاری فراکسیون هایشان را هماهنگ می کنند. رهبر اکثریت با همکاری رؤسای کمیته ها و اعضای ارشد آنها، برنامه بررسی طرح ها در صحن سنا را تنظیم می کند، لوایح را برای بررسی در دستور کار قرار می دهد و اعضای فراکسیون خود را از برنامه روزانه مجلس مطلع می سازد.

اهمیت این جایگاه به همین مسئولیت ها محدود نیست. طبق رویه سنای آمریکا، هنگامی که چند سناتور هم زمان خواهان گرفتن نوبت سخنرانی باشند، رئیس جلسه ابتدا به رهبر اکثریت نوبت می دهد و سپس رهبر اقلیت و دیگر سناتورها در اولویت قرار می گیرند. این امتیاز به رهبر اکثریت امکان می دهد پیش از دیگر سناتورها اصلاحیه ها، پیشنهادهای جایگزین و برخی درخواست های مرتبط با روند بررسی طرح ها را مطرح کند.

رهبر اکثریت همچنین در مذاکره با رهبر اقلیت برای تنظیم توافق های مربوط به زمان بحث درباره لوایح و نحوه پیشبرد آنها نقش محوری دارد. این توافق ها می توانند مسیر بررسی و تصویب طرح ها را تسهیل یا در صورت نبود توافق، با دشواری مواجه کنند.

بنابراین، کسی که این جایگاه را در اختیار می گیرد، فقط نماینده سیاسی حزب اکثریت نیست؛ بلکه یکی از بازیگران اصلی تعیین دستور کار قانون گذاری آمریکا خواهد بود. در شرایطی که دموکرات ها قرار است از ژانویه اکثریت سنا را در اختیار داشته باشند، انتخاب رهبر جدید می تواند بر نحوه مواجهه این حزب با دولت ترامپ، اولویت های اقتصادی، سیاست خارجی و روند بررسی طرح های مهم تأثیر بگذارد.

البته رهبر اکثریت به تنهایی اختیار تصویب قوانین را ندارد و باید با محدودیت های آیین نامه ای سنا، مواضع سناتورهای مستقل و مخالفت های احتمالی درون فراکسیون خود کنار بیاید. با این حال، جایگاه او در تنظیم دستور کار و مدیریت روند قانون گذاری، نفوذ سیاسی قابل توجهی به او می دهد.

ون هولن کیست؛ سناتوری با سابقه تشکیلاتی که به منتقد ساختار حزب تبدیل شد

کریس ون هولن ۶۷ ساله، برخلاف تصویری که ممکن است از یک نامزد ضدساختار حزبی به ذهن برسد، چهره ای تازه وارد یا بیرون از تشکیلات دموکرات ها نیست. او بیش از دو دهه در کنگره آمریکا فعالیت کرده و در این مدت مسئولیت های مهمی در ساختار رهبری حزب داشته است.

ون هولن از سال ۲۰۱۷ وارد سنا شد و پیش از آن به مدت ۱۴ سال، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۷، نماینده ایالت مریلند در مجلس نمایندگان بود. او در مجلس نمایندگان سمت دستیار رهبر دموکرات ها را برعهده داشت و همچنین ریاست نهادهای انتخاباتی دموکرات ها در مجلس نمایندگان و سنا را تجربه کرده است.

به این ترتیب، ون هولن از درون ساختار سیاسی حزب رشد کرده و با سازوکارهای انتخاباتی و تشکیلاتی دموکرات ها آشنایی دارد. همین مسئله از نگاه سی ان ان یکی از تناقض های جالب در نامزدی اوست: سیاستمداری با بیش از دو دهه سابقه حضور در کنگره و مسئولیت های حزبی، اکنون می خواهد پرچم تغییر و مخالفت با وضع موجود را در دست بگیرد.

با این حال، جایگاه ملی او طی دو سال گذشته به شکل قابل توجهی افزایش یافته است. یکی از اتفاقاتی که در این مسیر نقش داشت، سفر جنجالی او به السالوادور در آوریل ۲۰۲۵ بود؛ زمانی که برای ملاقات با کیلمار آب رگو گارسیا، شهروند اهل مریلند، به این کشور سفر کرد. آب رگو گارسیا به اشتباه از آمریکا اخراج شده و به زندان السالوادور منتقل شده بود. سفر ون هولن خشم دولت ترامپ را برانگیخت و او را در مرکز یکی از مناقشه های سیاسی دولت جدید قرار داد.

عبدال السید، سناتور منتخب دموکرات از میشیگان که از نامزدی ون هولن حمایت کرده است، در مصاحبه ای با رادیوی ملی آمریکا که روز پنجشنبه منتشر شد، درباره این سفر گفت: «او زمانی که موضوع اهمیت دارد، حاضر است خطر کند. پرواز به آنجا برای ملاقات با کیلمار آب رگو گارسیا واقعاً یک ریسک بود.»

این اقدام به تقویت تصویر ون هولن به عنوان سیاستمداری کمک کرد که حاضر است در برابر دولت ترامپ موضعی علنی و پرهزینه اتخاذ کند؛ ویژگی ای که در کنار انتقادهای او از اسرائیل، محبوبیتش را نزد بخشی از جریان ترقی خواه دموکرات ها افزایش داده است.

تفاوت ون هولن و شومر؛ از مواجهه با ترامپ تا سیاست آمریکا در قبال اسرائیل

یکی از اصلی ترین محورهای اختلاف میان این دو سناتور، نحوه مواجهه با دولت دونالد ترامپ است.

بخشی از جریان لیبرال و ترقی خواه حزب دموکرات معتقد است شومر در برابر سیاست های ترامپ به اندازه کافی قاطع نبوده و باید رویکردی تهاجمی تر در پیش بگیرد. در مقابل، ون هولن خواستار استفاده حداکثری از ظرفیت سنا برای مقابله با سیاست های دولت جمهوری خواه است.

او همچنین گفته است در صورت انتخاب به رهبری اکثریت سنا، از تمام ظرفیت این مجلس برای پاسخ دادن به مطالبات رأی دهندگان درباره پایان دادن به جنگ ایران و کاهش هزینه های زندگی استفاده خواهد کرد.

اختلاف دیگر این دو سناتور به روابط آمریکا و اسرائیل بازمی گردد. شومر از حامیان دیرینه روابط واشنگتن و تل آویو محسوب می شود؛ موضوعی که در سال های اخیر و به ویژه پس از جنگ غزه، با افزایش انتقادها از اسرائیل در میان دموکرات ها به یکی از نقاط اختلاف درون حزب تبدیل شده است.

ون هولن در مقابل، مواضع صریح تری علیه دولت بنیامین نتانیاهو اتخاذ کرده است. او دولت اسرائیل را به «پاکسازی قومی» در غزه متهم کرده، نخست وزیر این رژیم را «جنایتکار جنگی تحت تعقیب» خوانده و از نفوذ کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (آیپک) در سیاست داخلی آمریکا انتقاد کرده است.

او همچنین از اشغال سرزمین های فلسطینی و حملات نظامی اسرائیل به غزه انتقاد کرده و با گسترش همکاری های دفاعی واشنگتن و تل آویو مخالفت کرده است.

این مواضع در شرایطی مطرح می شود که دموکرات ها درباره جنگ غزه و حمایت آمریکا از اسرائیل دچار اختلاف شده اند. بخشی از حزب همچنان بر حفظ روابط راهبردی با تل آویو تأکید دارد، اما جریان ترقی خواه خواهان بازنگری جدی در این سیاست و محدود کردن حمایت های نظامی و سیاسی واشنگتن از دولت نتانیاهو است.

در این میان، ون هولن توانسته خود را به یکی از چهره های برجسته منتقد سیاست های اسرائیل در میان سناتورهای دموکرات تبدیل کند.

از سوی دیگر، شومر در صورت تصمیم به نامزدی مجدد برای سنا در سال ۲۰۲۸، ممکن است با رقیبی جدی در انتخابات مقدماتی روبه رو شود. نام الکساندریا اوکاسیو کورتز، نماینده ترقی خواه نیویورک در مجلس نمایندگان، به عنوان یکی از گزینه های احتمالی این رقابت مطرح شده است.

شومر روز سه شنبه در گفت وگو با خبرنگاران از موقعیت خود دفاع کرد و گفت اطمینان دارد به عنوان رهبر اکثریت انتخاب خواهد شد. او همچنین مدعی شد که میان اعضای دموکرات سنا «وحدت زیادی» وجود دارد.

انتقاد از دخالت شومر در انتخابات مقدماتی؛ اختلاف بر سر نفوذ آیپک و صنعت رمزارزها

ون هولن در کنار انتقادهای کلی از رویکرد شومر، یک اختلاف مشخص و تشکیلاتی نیز با رهبر فعلی دموکرات های سنا دارد: میزان دخالت رهبری حزب در انتخابات مقدماتی نامزدهای دموکرات.

او معتقد است شومر و کمیته انتخاباتی سناتوری دموکرات ها در رقابت های مقدماتی امسال بیش از اندازه دخالت کرده اند و با حمایت از برخی نامزدها، به تضعیف گزینه های دیگر حزب کمک کرده اند.

ون هولن روز سه شنبه در نشست دموکرات ها پس از انتخابات در واشنگتن گفت: «ما اکنون دو عضو تازه منتخب در این اتاق داریم که اگر شومر و کمیته انتخاباتی سناتوری دموکرات ها مطابق خواسته خود عمل کرده بودند، امروز در اینجا حضور نداشتند.»

او در ادامه مدعی شد که شومر و کمیته انتخاباتی حزب در برابر برخی نامزدها، در کنار صنعت رمزارزها و آیپک قرار گرفته اند و افزود: «دیدگاه قاطع من این است که کمیته انتخاباتی حزب تنها در موارد بسیار نادر باید در انتخابات مقدماتی دخالت کند.»

این اختلاف در انتخابات مقدماتی سنا در ایالت میشیگان نیز آشکار شد. ون هولن نخستین سناتور دموکراتی بود که از عبدال السید حمایت کرد. السید در این رقابت با هیلی استیونز، نماینده مجلس نمایندگان، روبه رو بود؛ نامزدی که به گزارش سی ان ان از حمایت غیرعلنی شومر برخوردار بود.

پس از پیروزی السید بر استیونز در انتخابات مقدماتی، شومر نیز از او حمایت کرد.

این موضوع نشان می دهد اختلاف ون هولن با شومر صرفاً به سیاست خارجی یا نحوه مواجهه با ترامپ محدود نیست و به شیوه اداره حزب، انتخاب نامزدها و میزان نفوذ تشکیلات مرکزی در رقابت های انتخاباتی نیز کشیده شده است.

نکته مهم دیگر اینکه ون هولن پیش تر احتمال نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۸ را نیز مطرح کرده بود. او شنبه گذشته در گفت وگو با سی ان ان گفته بود که تصدی رهبری سنا در آن مقطع تمرکز اصلی او نیست و به نامزدی ریاست جمهوری نیز علاقه دارد. با این حال، طی روزهای بعد و در پی افزایش فشارها برای تغییر رهبری حزب، موضعش تغییر کرد و روز پنجشنبه رسماً وارد رقابت شد.

این تغییر موضع در کنار افزایش حضور رسانه ای و مواضع انتقادی او، از اهمیت سیاسی رقابت کنونی فراتر از یک انتخابات داخلی حزبی حکایت دارد.

چه کسانی خواهان کنار رفتن شومر هستند؟

عبدال السید و برنی سندرز از مهم ترین حامیان ون هولن در این رقابت هستند. سندرز، سناتور مستقل ایالت ورمونت که با دموکرات ها همکاری می کند، روز سه شنبه در یک نشست خبری مشترک با الیسا اسلاتکین، سناتور دموکرات ایالت میشیگان، خواستار تغییر در رهبری حزب شد.

سندرز در این نشست گفت: «اگر این کارزار انتخاباتی درباره چیزی بود، درباره تغییر و ضرورت حرکت حزب دموکرات در مسیری جدید و جسورانه بود. من بیش از ۳۰ سال است که چاک را می شناسم و او را دوست دارم، اما از نظر من اکنون زمان تغییر فرا رسیده است و از انتخاب مجدد چاک به عنوان رهبر دموکرات ها حمایت نخواهم کرد.»

چهار سناتور تازه منتخب دموکرات، آدام همیلتون از کانزاس، تروی جکسون از مین، آنی اندروز از کارولینای جنوبی و پگی فلاناگان از مینه سوتا نیز بر ضرورت انتخاب رهبری جدید تأکید کرده اند.

همیلتون در گفت وگو با دانا بش، مجری سی ان ان، گفت: «فکر می کنم چه این برداشت منصفانه باشد و چه نباشد، چاک شومر از نظر بسیاری از مردم چهره ای تفرقه برانگیز تلقی می شود و ما به کسی نیاز داریم که بتواند ما را متحد کند.»

با این حال، شومر همچنان از حمایت شماری از سناتورهای دموکرات برخوردار است؛ کسانی که معتقدند پیروزی اخیر حزب در انتخابات میان دوره ای تا اندازه زیادی حاصل مدیریت و تلاش های او بوده است.

روبن گایگو، سناتور دموکرات ایالت آریزونا، اوایل همین هفته در گفت وگو با خبرنگاران، با اشاره به موفقیت انتخاباتی حزب گفت: «وقتی سرمربی شما را به مسابقات سری جهانی می رساند، قرارداد دیگری با او می بندید.»

کرستن گیلیبرند، سناتور دموکرات نیویورک که امسال ریاست کمیته انتخاباتی سناتوری دموکرات ها را برعهده داشت، نیز از عملکرد شومر تمجید کرد و گفت فراکسیون دموکرات ها قدردان تلاش های اوست.

گیلیبرند روز سه شنبه اظهار داشت: «هیچ کس به اندازه سناتور شومر برای این دوره انتخاباتی وقت و انرژی نگذاشته است.»

او همچنین به ضیافت جمع آوری کمک مالی مشترکی اشاره کرد که یک سال پیش با شومر برای حمایت از اسکات کولوم برگزار کرده بودند؛ سیاستمداری که قرار است نخستین سناتور سیاه پوست ایالت می سی سی پی از زمان پایان دوره بازسازی پس از جنگ داخلی آمریکا باشد.

کولوم روز پنجشنبه در گفت وگو با شبکه ام اس ناو گفت شومر در ابتدا متوجه شده بود که حزب دموکرات برای یافتن رهبران آینده خود باید توجه بیشتری به ایالت های جنوبی داشته باشد. با این حال، او تأکید کرد که این توصیف دقیق نیست که شومر او را به عنوان نامزد مورد حمایت خود وارد رقابت کرده باشد.

وقتی از کولوم پرسیده شد که آیا از ادامه رهبری شومر حمایت خواهد کرد، پاسخ داد: «من گزینه هایم را نمی دانم. گزینه های من چیست؟»

شومر؛ رهبر باتجربه ای که با مطالبه تغییر روبه رو شده است

چاک شومر ۷۵ ساله از سال ۲۰۱۷ رهبری دموکرات های سنا را برعهده داشته و از سال ۱۹۹۹ عضو این مجلس است. او در طول سال های فعالیت خود به یکی از چهره های محوری حزب دموکرات در کنگره تبدیل شده و در انتخابات اخیر نیز نقش مهمی در جذب نامزدها، تأمین منابع مالی کارزارهای انتخاباتی و بازپس گیری اکثریت سنا داشته است.

حامیان شومر معتقدند تجربه طولانی او در سنا و تسلطش بر سازوکارهای پیچیده این مجلس، برای اداره اکثریت جدید دموکرات ها ضروری است. آنها همچنین موفقیت انتخاباتی اخیر را نشانه ای از توانایی او در مدیریت فراکسیون و هدایت رقابت های انتخاباتی می دانند.

با این حال، منتقدانش معتقدند پیروزی انتخاباتی به تنهایی نمی تواند پاسخ گوی انتقادها درباره عملکرد سیاسی او باشد. از نگاه این جریان، دموکرات ها برای مقابله با ترامپ، بازنگری در سیاست خارجی و پاسخ دادن به مطالبات اقتصادی رأی دهندگان به رهبری قاطع تر و متفاوت نیاز دارند.

در واقع، رقابت ون هولن و شومر به پرسشی اساسی درباره آینده حزب دموکرات تبدیل شده است: آیا این حزب پس از پیروزی انتخاباتی اخیر باید همچنان به رهبری چهره ای باتجربه و آشنا با سازوکارهای قدرت در واشنگتن تکیه کند یا زمان آن رسیده است که با تغییر در رأس فراکسیون سنا، رویکرد سیاسی خود را نیز تغییر دهد؟

در شرایطی که دموکرات ها از ژانویه دست کم ۵۵ کرسی سنا را در اختیار خواهند داشت و جمهوری خواهان ۴۴ کرسی به دست آورده اند، نتیجه رقابت بر سر کرسی آلاسکا نیز هنوز مشخص نشده است. تا اواخر روز پنجشنبه، با شمارش ۸۸ درصد آرا، نامزد دموکرات ها با اختلاف ۲.۲ درصد از رقیب جمهوری خواه خود پیش بود.

قرار است سرنوشت رهبری دموکرات های سنا اول دسامبر مشخص شود؛ انتخابی که نه تنها آینده سیاسی شومر و ون هولن، بلکه جهت گیری یکی از مهم ترین نهادهای قانون گذاری آمریکا در دوره جدید را تحت تأثیر قرار خواهد داد.