نمایش هایی برای کسانی که مخاطب تئاتر نیستند

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین، شقایق عرفی نژاد: در طی این سال ها ترفندهای گاه حیرت انگیزی هم برای جلب تماشاگر بیشتر وجود داشته است. مثل حضور خوانندگانی که کم ترین استعدادی در بازیگری نداشته اند و استفاده از چهره های اینستاگرامی با صورت ها و بدن های غیرعادی.

به تازگی هم نمایشی هم با بازی یک رپر اجراهایش را شروع خواهد کرد. نمایشی به اسم «جرأت حقیقت» به کارگردانی اشکان درویشی و بازی امیر خلوت که حتما حضورش با نگاه به گیشه اتفاق افتاده است. مسئله دامن زدن به این باور قدیمی که تئاتر نباید پولساز باشد، نیست. مشکل استفاده از تئاتر برای رسیدن به سرمایه است. به خاطر همین هم هست که این جریان اغلب با واکنش های منفی اهالی حقیقی تئاتر روبه رو می شود. هرچند عده ای از آنها هم معتقدند راه برای همه باز است و تئاتر در مالکیت هیچکس نیست. میکاییل شهرستانی در این گفت وگو در باره این مسئله صحبت می کند:

مسیر هدایت شده تا مخاطب تئاتر راه را اشتباه برود

میکاییل شهرستانی، بازیگر و کارگردان شناخته شده تئاتر حضور خوانندگان، رپرها و چهره های اینستاگرامی را یک جریان هدایت شده می داند. او که ماه گذشته نمایش «ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی» نوشته برتولت برشت را روی صحنه داشته، می گوید: «این جریان نه تنها به شکل مستقل شکل نگرفته، بلکه هدایت شده تا تماشاگر و مخاطب واقعی تئاتر راه را اشتباه برود، مسیر را گم کند و رفته رفته به بیراهه کشیده شود و در عین حال متر و خط کش یک تئاتر سنجیده فراموش شود.»

او البته معتقد است صحنه تئاتر ارث کسی نیست و نمی توان گفت چه کسی حضور داشته باشد و چه کسی نه: «همینطور که حضور تئاتری ها در عرصه های دیگر اتفاق می افتد و البته به دلیل پشتوانه محکمی که هنرپیشگان تئاتری داشتند به یقین موفقیتشان تضمین شده بود. در سال های پیش از ۵۷ بازیگران زیادی از تئاتر وارد سینما شدند و بعد از آن هم باز این اتفاق تکرار شد. اما حضور بازیگران سینما در تئاتر پای تماشاگرانی را به سالن تئاتر باز کرد که مخاطب واقعی تئاتر نبودند. چون بین مخاطب تئاتر با تماشاگر باید فرق بگذاریم. تماشاگر همان است که برای دیدن یک تئاتر آزاد هم ممکن است بلیت بخرد یا برای کارهای سبک و بی هویت سینمایی تحت عنوان سینمای طنز سر و دست بشکند. اما آیا این ها مخاطبین واقعی تئاتر هستند؟»

میکاییل شهرستانی از حضور کسانی که آنها را تهیه کنندگان بی هویت، می نامد، صحبت می کند و توضیح می دهد: «تئاتر مساوی است با اندیشه و وقتی شما اندیشه را از تئاتر حذف می کنید به آثار پیش پا افتاده دم دستی و بی هویت می رسید و پای بسیاری از کسانی را که تاجرند یا حتی برای پولشویی وارد تئاتر شده اند، به این حوزه باز می کنید. طبیعتاً رفته رفته مخاطب واقعی تئاتر دور تئاتر خط می کشد و منتظر می شود تا کارهای واقعی و مستقل روی صحنه بیایند.

او حضور چهره هایی که تنها به دلایل اقتصادی و فروش بیشتر نمایش روی صحنه می روند، را آگاهانه می داند و می گوید: «من به شدت با حضور این چهره ها اعم از چهره های تلویزیونی یا خواننده ها یا بلاگرها در تئاتر مخالفم و این جریان را آگاهانه می دانم. مطمئنم اتاق فکری وجود دارد و این مسیر را هدایت می کند تا تئاتر مخاطب اندک خودش را هم از دست بدهد و فقط یک سری تماشاگر داشته باشد. سطح سنی که این کارها را می بینند بین ۱۳ تا بیست و یکی دو سه سال است؛ نسلی که وظیفه داریم آنها را از شرایط اجتماعی سیاسی و فرهنگی مملکت آگاه کنیم. اما به جای آن داریم کاری می کنیم که به یه سری ظواهر بسنده بکنند. به یه عکس سلفی گرفتن با بازیگر قناعت کنند و وقتشان را اینجوری بکشند. تئاتر کارش این نیست.»

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین