چرا اکثر چشم پزشکان (عینکی) هستند؟ - لیزیک؛ بله یا خیر؟

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - الهه جعفرزاده: دکتر محمود نقوی، متخصص چشم پزشکی، معتقد است پاسخ این سؤال نه در بی اعتمادی پزشکان به لیزیک، بلکه در سن، شرایط شغلی و پدیده ای به نام «پیرچشمی» نهفته است.

نقوی توضیح می دهد که بسیاری از پزشکان پس از سال ها تحصیل، طرح، سربازی و دوره تخصص، زمانی وارد زندگی حرفه ای می شوند که در دهه چهارم زندگی قرار دارند. به گفته او، «یا باید همان زمانی که تازه دوره تحصیلمان تمام شده عمل کنیم، یا وقتی سن مان به ۳۰ و چند سالگی و بعضاً نزدیک ۴۰ سالگی می رسد که کم کم به پیرچشمی نزدیک می شویم.»

او تأکید می کند که لیزیک نمی تواند روند طبیعی افزایش سن را متوقف کند. تقریباً همه افراد از حدود ۴۰ سالگی با درجاتی از پیرچشمی مواجه می شوند و برای دید نزدیک به عینک نیاز پیدا می کنند. به همین دلیل، مزایای حذف عینک برای فردی که در آستانه پیرچشمی قرار دارد، با فردی ۲۵ یا ۳۰ ساله یکسان نیست.

این متخصص چشم پزشکی همچنین روایت رایج دیگری را رد می کند؛ اینکه پزشکان حاضر نیستند نزدیکان خود را تحت عمل لیزیک قرار دهند. او می گوید: «همکارانی را دیده ام که پسر یا دخترشان را جلوی خودم عمل کرده اند. خب چه کسی عزیزتر از فرزند خود آدم است؟»

نقوی معتقد است تصمیم برای انجام لیزیک به عوامل متعددی از جمله سن، شغل، وضعیت قرنیه و نیازهای بینایی فرد بستگی دارد. به همین دلیل، عینکی بودن یک پزشک الزاماً نشانه بی اعتمادی او به این جراحی نیست؛ بلکه ممکن است نتیجه تفاوت شرایط سنی و حرفه ای او با بسیاری از متقاضیان جوان تر باشد.