سوگواری به زبان اشاره - عزاداری متفاوت هیئت ناشنوایان در اربعین

به گزارش سرویس فیلم خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین-رابعه تیموری: برخلاف سایر هیئت های عزاداری که هم پای آنها سامرا تا کربلا را طی می کنند، نه طبل و دمام به همراه آورده اند و نه سنج و شیپور. به بلندگو و سیستم های پر دم و دستگاه صوتی هم حاجتی ندارند تا صدای نوحه خوان و مداح جمع شان را بشنوند. در هر منزلگاهی که روزی محل گذر کاروان اسرای کربلا بوده، پا می گذارند و مداح هیئت بی کلام و بی هیاهو برای شان از مظلومیت خاندان سیدالشهدا می گوید، اما تا وقتی پرده های اشک چشم های شان را نپوشانده، گفت و شنود بی صدای شان به رازهایی مگو شباهت دارد که فقط خودشان از آنها باخبرند. وقتی هم مداحی صاحب نام، در موکب و منزلگاهی پر سوز و گداز می خواند، همان حرکات دست و ایما و اشاره های بی کلام علیرضا قلی زاده و دیگر مترجمانی که همراه هیئت هستند، کافی است که غم کربلا را برای شان روایت کند.

قافله جاماندگان اربعین

علیرضا حضرت قلی زاده از بانیان و رئیس هیئت امنای هیئت ناشنوایان است و از آن جا که کم شنوا به دنیا آمده وتحصیلش در رشته زبان شناسی او را به فوت وفن ترجمه آشنا کرده، در بسیاری از مراسم های هیئت، وظیفه ترجمه مداحی ها و سخنرانی ها به زبان اشاره را بر عهده دارد: «بعضی از مداحان و سخنرانان با زبان اشاره آشنایی دارند. اگر هم آنها به این زبان تسلط نداشته باشند، مترجم در مراسم و برنامه ها حضور دارد و نوحه ها و سخنرانی ها را برای ناشنوایان ترجمه می کند.»
تعداد زیادی از اعضای هیئت نتوانسته اند با قلی زاده و دوستانش راهی کربلا شوند و دشواری همراه شدن با سایر هیئت ها، باعث شد تا خودشان برای مرهم گذاشتن روی حسرت دل سوخته شان آستین بالا بزنند: «آن دسته از اعضای هیئت که نتوانسته اند لذت زیارت حرم شهدای کربلا و حضور در پیاده روی اربعین را بچشند، در روز چهلم شهادت سیدالشهدا در میدان امام حسین (ع) دور هم جمع می شوند و همراه با مترجم و مداح ناشنوایان تا حرم شاه عبدالعظیم (ع) پیاده روی می کنند.»

یک جمع خودمانی

سررشته حکایت پا گرفتن هیئت محبان سیدالشهدا، ناشنوایان تهران به ٤ سال پیش برمی گردد که قلی زاده و دوستانش تصمیم گرفتند هیئتی برای ناشنوایان راه بیندازند: «آن زمان من و دوستان ناشنوایم در ایام عزاداری محرم و صفر در هیئت های محل مان شرکت می کردیم، ولی چون نوحه ها و سخنرانی ها را نمی شنیدیم، حضور در جمع آنها برای ما سخت بود. در یکی از این مراسم من و دوستانم بهنود قطاعی و غلامرضا شکوه که آنها هم ناشنوا هستند، به فکر افتادیم برای خودمان هیئتی جمع وجور راه بیندازیم و با زبان اشاره عزاداری کنیم. اوایل در خانه های یکدیگر مراسم را برگزار می کردیم و خودم یا مترجمانی که به لب خوانی و زبان اشاره تسلط داشتند، نوحه ها و سخنرانی ها را برای عزاداران به زبان ناشنوایان ترجمه می کردیم.»

خیلی زود آوازه هیئت ناشنوایان به چهار گوشه شهر می رسد: «کم کم تعداد اعضای هیئت بیشتر شد و مراسم را در هیئت ها و مساجد برگزار می کردیم.» دل سبک کردن بی صدا و بی هیاهو در زیر بیرق عزای امام حسین (ع) بهانه ای شده تا قشرهای مختلف جامعه ناشنوایان دور هم جمع شوند: «در میان اعضای هیئت از بازاری تا کارمند، دانشجو و... وجود دارد و ناشنوایان از مناطق مختلف شهر در جلسات و برنامه ها شرکت می کنند.»

مسئولان صدای بی صدایان را بشنوند

با آن که از پا گرفتن هیئت ناشنوایان چند سال گذشته و در ایام شهادت ائمه و مراسم مذهبی مختلف، جمعیت عزاداران هیئت به چند صد هزار نفر می رسد، هنوز فضا و محلی ثابت برای برگزاری مراسم ندارند: «به دلیل این که هنوز جا و مکانی ثابت برای برگزاری برنامه های هیئت نداریم، مراسم دعای ندبه را در حسینیه فاطمیه و سایر برنامه های هیئت را در مساجد کمیل و امام محمد تقی (ع) برگزار می کنیم.»

حسینیه فاطمیه در میدان منیریه قرار دارد و مسجد کمیل در میدان قزوین. مسجد امام محمد تقی (ع) هم در میدان شهید کلاهدوز قرارگرفته و این پراکندگی محل های برگزاری جلسات هیئت برای ناشنوایان دشواری هایی به همراه دارد: «امیدوارم صدای ناشنوایان شنیده شود و به اجرای برنامه های این هیئت که تنها هیئت ناشنوایان تهران است، مکان و ساختمانی اختصاص پیدا کند.»

هیئت دار شدن ناشنوایان تهرانی باعث خواهد شد تا بانوان این جامعه هم بتوانند از برنامه های هیئت استفاده کنند: «شرایط خاص ناشنوایان ایجاب می کند برای بانوان ناشنوا مترجمانی جداگانه داشته باشیم و به دلیل ثابت نبودن مکان هیئت، نمی توانیم برای حضور بانوان در جلسات عزاداری برنامه ریزی کنیم.»

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین