ناکامی تیم ملی در جام جهانی عین عدالت بود - مقابل مصر بدشانس بودیم یا جلوی بلژیک خوش شانس؟ - مشکل راس ورزش است نه قلعه نویی

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از همشهری - علی اصغر درویش | بعد از نتیجه نگرفتن تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶، بار دیگر بحث های مربوط به زیرساخت های فوتبال کشور بالا گرفته است. در حالی که پیش از شروع این تورنمنت بسیاری از هواداران امیدوار به معجزه بودند تا تیم ملی از مرحله گروهی این جام صعود کند، ابراهیم قاسم پور، پیشکسوت و ستاره دوران طلایی فوتبال ایران، هشدار داده بود که این بار هم تیم ملی دست خالی می ماند. حالا بعد از حذف تیم هم او می گوید آنچه تیم ملی را به بن بست رساند، تنها از دست دادن شانس های گلزنی دربرابر مصر و بلژیک نبود؛ بلکه ریشه ی اصلی این ناکامی در «شهامت نداشتن مربیان»، «سن بالای بازیکنان» و «مدیریتِ نتیجه گرا و بی برنامه» باید جست وجو کرد. قاسم پور در گفت وگو با همشهری، با نگاهی بی پرده به وضعیت فعلی، از ضرورت تغییر در ساختار تصمیم گیرندگان ورزش سخن می گوید؛ تغییری که به گفته او، تنها راه خروج از این چرخه تکراری و رسیدن به سطح فوتبال جهانی است.

*با توجه به گروهی که تیم ملی در مرحله گروهی جام جهانی داشت، نباید به دور بعد می رسید؟

قبل از شروع جام جهانی گفته بودم که تیم ملی در گروه خوبی افتاده و شاید اگر خودمان می خواستیم قرعه کشی کنیم به این خوبی نمی شد و همین موضوع باعث شد که خیلی ها امیدوار به صعود داشتند اما من برعکس امیدی نداشتم.

*چرا؟

باتوجه به چیزی که از شرایط آماده سازی تیم ملی دیدم. ازجمله سن بالای تیم و یکسری از بازیکنانی که ۲ سال قبل باید از لیست تیم ملی خارج می شدند و نشدند، وضعیت سیاسی که وجود داشت، بازی های تدارکاتی که باید برگزار می شد و نشد. واقعیت این است که من به صعود خیلی امید نداشتم ولی خب چون نفس فوتبال طوری است که این ورزش قابل پیش بینی نیست، کور سوی امیدی بود تا یکسری از اتفاقات به نفع تیم ملی رقم بخورد که رقم هم خورد ولی تیم نتوانست استفاده کند.

*چه اتفاقاتی؟

بازی نیوزیلند را آسان ترین بازی می دیدیم که خب آن بازی را نبردیم، من بلژیک را تیم خیلی خوبی می دانستم اما بعد از دیدن اولین بازی این تیم متوجه شدم ستاره های بلژیک آن شرایط آرمانی را ندارند و این شانس تیم ملی را برای صعود بیشتر می کرد، به خصوص ۱۰ نفره شدن بلژیک در ۲۰ دقیقه پایانی در بازی ایران که باید از آن موقعیت استفاده می کردیم ولی باز هم نتوانستیم سودی ببریم. بازی با مصر را من سخت ترین بازی پیش بینی کرده بودم اما در ۱۰ دقیقه پایانی بازی، مصر متوجه پیروزی بلژیک شده بود و تا حدودی دست به عصاتر کار کرد و نمایش تیم ملی هجومی شد که به نظر من باید زودتر این کار را انجام می داد اما این فرصت را هم از دست داد.

* تیم ملی در مقابل مصر بدشانس نبود؟

در دقایق پایانی بازی با مصر موقععیت هایی را از دست دادیم اما اگر بگوییم بدشانس بودیم پس باید بگوییم که در مقابل بلژیک خوش شانس بودیم که این تیم ۱۰ نفره شد. در هر صورت مجموعه ای از عوامل دست به دست هم داد که به همان آن نا امیدی که گفتم، رسیدیم.

*چرا مقابل مصر زودتر نمایش هجومی در دستور کار تیم ملی قرار نگرفت درحالی که در همان ۱۰ دقیقه پایانی همه دیدند که ایران هجومی چقدر در حمله می تواند خطرناک تر باشد. چرا همیشه این ترس در تفکر مربیان تیم ملی وجود دارد؟

این به مدیریت فوتبال و شهامت مریبان برمی گردد. زمانی که مدیریت ما به دلایل مختلف مشکل دارد و هیچ حمایتی از مربیان چه در رده ملی چه در رده باشگاهی در زمان نتیجه نگرفتن نمی شود و همیشه نتیجه گرا هستیم و به دنبال آن صندلی و جایگاه هستیم این طرز تفکر وجود دارد.

*باتوجه به شرایط و حاشیه هایی که برای تیم ملی در جام جهانی وجود داشت، این موضوع می تواند توجیهی برای ناکامی باشد؟

این شرایط را بهانه کردند تا بگویند بهترین نتیجه را گرفتیم و شق القمر کردیم ولی واقعیت این است که فوتبال ما تنزل کرده.

*چرا باید در هر دوره جام جهانی حسرت صعود برای تیم ملی بماند؟

واقعیت این است که چیزی نکاشتم که بخواهیم برداشت کنیم، نه زیرساختی داریم، نه برای تیم ملی پشتوانه سازی کردیم و مجموعه همه اینها نشان می دهد که نتیجه دور از انتظار نبود. به عنوان مثال در بازی بلژیک و مصر که تیم ملی نیاز به تعویض داشت، آیا بازیکنی روی نیمکت داشتیم که نتیجه را عوض کند؟ سوال دقیقا همینجاست، ما چقدر پشتوانه سازی کردیم و چند بازیکن خلاق معرفی کردیم که بتواند در این مواقع سرنوشت یک بازی را تغییر دهد؟

*حرف از پشتوانه سازی شد. چند جوان روی نیمکت تیم ملی بود. نمی شد روی آنها حساب باز کرد؟

در فوتبال ما شهامت کم است، برخلاف دوران مربیانی مثل مایلی کهن و مرحوم دهداری که یکسری بازیکن جوان آوردند و پشت آنها ایستادند و تبعات آن را در صورت نتیجه نگرفتن قبول کرده بودند و با این کار برای ۵ تا ۱۰سال پشتوانه سازی شد و خیلی ها که فوتبال را می فهمیدند هم حمایت کردند ولی بعد از آن دیگر این اتفاقات نیفتاد و حالا که جام ملت های آسیا در پیش است از کدام داشته ها می خواهیم استفاده کنیم؟ تیم ملی که در هر صورت حذف می شد و قبل از جام جهانی می دانستیم چه نتایجی می گیریم، پس چرا به یکسری از جوانان بازی ندادیم تا برای جام ملت ها تجربه کسب کنند؟

*اگر واقعا تیم ملی صعود می کرد این عدالت بود؟

هیچ ایرانی مخالف موفقیت تیم ملی کشورش نیست و با احترام به همه بازیکنان و کادر فنی که خیلی زحمت کشیدند و کم نگذاشتند ولی اگر صعود می کردیم شک نکنید تا ۱۰ سال دیگر هم هیچ تغییر و تحولاتی در فوتبال مان به وجود نمی آمد و در لاک همین شرایطی که در حال حاضر فوتبال ما دارد می ماندیم. البته امیدوارم این شوکی به تصمیم گیرندگان در راس ورزش ما باشد ولی با مسئولانی که در ورزش می بینم بعید می دانم تغییر و تحولاتی انجام شود ولی امیدوارم این اتفاق بیفتد.

*منظور شما از تغییر و تحول انتخاب سرمربی جدید به جای قلعه نویی است؟

مشکل ما جابه جایی یک یا دو مربی نیست، مشکل در راس ورزش ما و مدیریتی است که برای ورزش ما تصمیم می گیرد. زمانی که افراد حاضر در راس فوتبال، دنبال چیزهایی سوای پیشرفت فوتبال هستند مشخص است که دیگر چیزی تغییر نمی کند. اگر مدیریت کار بلد، قوی و سالمی روی کار بیاید، زیر مجموعه مدیریتی او هم آدم های خوبی از آب در می آید، پایه و اساس برنامه هایی که داده می شود درست می شود، مثل ژاپنی ها که پشتوانه سازی کردند و با جوانان خود در تورنمنت ها آمدند.

*پیشنهاد ابراهیم قاسم پور چیست؟

اگر می خواهند پیشرفت کنیم باید آدم هایی در راس ورزش قرار بگیرند که خود آنها ورزشی هستند و مشکل و درد فوتبال را می دانند. الان پرسپولیس و استقلال با آن همه کب کبه و دب دبه یک زمین ندارند و استادیوم آزادی بعد از چند سال هنوز تعمیر نشده پس در زیرساخت مشکل داریم.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین