روایت ناگوار سی ان ان از داخل آبراهام لینکلن؛ماه ها جنگ، خدمه فرسوده و ناوی که هنوز به خانه برنگشته است

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - سی ان ان نوشت: آبراهام لینکلن اکنون در میانه یک مأموریت رکوردشکن قرار دارد. این ناو بیش از شش ماه است که از بندر اصلی خود دور مانده و ممکن است در مسیر بازگشت به خانه، رکورد طولانی ترین حضور یک ناو هواپیمابر آمریکایی دور از بندر اصلی خود از زمان جنگ ویتنام را به نام خود ثبت کند.

این رکورد تنها چند ماه پیش توسط ناو هواپیمابر «جرالد آر. فورد» ثبت شد. فورد پس از یک مأموریت ۳۲۶ روزه به خانه بازگشت؛ مأموریتی که در جریان آن در عملیات های آمریکا علیه ایران و ونزوئلا نیز مشارکت داشت.

با این حال، طولانی شدن مأموریت لینکلن یک اتفاق منفرد نیست. بررسی CNN از اطلاعیه های مربوط به مأموریت ناوهای هواپیمابر و داده های «ردیاب ناوگان» مؤسسه نیروی دریایی آمریکا نشان می دهد که نیروی دریایی آمریکا به طور فزاینده ای از گروه های رزمی ناوهای هواپیمابر می خواهد بیش از مدت هفت ماهه توصیه شده در مأموریت باقی بمانند.

کارشناسان و مقام های سابق هشدار داده اند که ادامه این روند می تواند فشار بیشتری بر ناوها وارد کند و باعث فرسودگی خدمه شود؛ فرسودگی ای که حتی ممکن است برخی ملوانان را به ترک نیروی دریایی وادار کند.

یکی از خدمه لینکلن که با سی ان ان صحبت کرده، وضعیت روحی داخل ناو را بسیار بد توصیف کرده و گفته است بارها از افکار خودکشی در میان همکارانش شنیده است.

او همچنین از مشکلات مکرر در امکانات اولیه ناو خبر داده است. به گفته او، سرویس های بهداشتی و آبخوری های مختلف در اطراف ناو مرتب از کار می افتند و آب گرم نیز در بسیاری از مواقع در دسترس نیست.

این خدمه گفت: «هر روز که از خواب بیدار می شویم و به صحبت های فرمانده گوش می دهیم، با اضطراب و امید فراوان منتظریم خبری درباره بازگشت مان بشنویم.»

ملوانان دیگری که در لینکلن خدمت می کنند نیز در گفت وگو با سی ان ان شرایط فعلی را با مأموریت های قبلی خود بسیار متفاوت دانسته اند. به گفته آنها، دلیل اصلی این تفاوت، ادامه عملیات رزمی و ناتوانی ناو در توقف در بنادر کشورهای دوست است.

در شرایط عادی، توقف ناو در بندر فقط فرصتی برای پیاده شدن خدمه نیست؛ این توقف ها امکان دریافت تدارکات تازه را فراهم می کند و به ملوانان اجازه می دهد برای مدتی از فضای فشرده و سخت زندگی در ناو فاصله بگیرند، استراحت کنند و تجدید قوا داشته باشند.

اما لینکلن در این مأموریت طولانی، به گفته ملوانان و اعضای خانواده آنها، با کمبودهای مقطعی مواد غذایی، کاهش ذخایر اقلام بهداشتی و مشکلات مربوط به سیستم آب روبه رو شده است.

یکی از ملوانان که به دلیل نگرانی از پیامدهای احتمالی برایش، درخواست کرده نامش فاش نشود، گفت وضعیت فروشگاه داخل ناو نیز تغییر کرده است.

او گفت: «قبلاً می توانستید به فروشگاه ناو بروید و هر تعداد کالا که می خواستید بخرید و همه محصولات بهداشتی همیشه موجود بود.»

اما اکنون، به گفته او، خرید برخی اقلام محدود شده و «تقریباً هیچ محصول بهداشتی به راحتی در دسترس نیست».

کیت کوزمینسکی، کارشناس دفاعی که بر تحقیقات مرکز امنیت آمریکای نوین نظارت دارد، معتقد است نیروی دریایی باید نحوه برنامه ریزی مأموریت های خود را با واقعیت های جدید عملیاتی هماهنگ کند تا ملوانان و خانواده های آنها از ابتدا بدانند قرار است با چه شرایطی روبه رو شوند.

او درباره تأثیر این وضعیت بر خانواده ها پرسید: «این شرایط چه بلایی سر خانواده ای می آورد که یکی از اعضایش تازه به فورد اعزام شده است؟»

کوزمینسکی معتقد است چنین شرایطی می تواند در نهایت روی تصمیم افراد یا خانواده هایشان برای ادامه خدمت در نیروی دریایی تأثیر بگذارد و حتی آنها را به این نتیجه برساند که باید از نیروی دریایی خارج شوند.

دو ملوان به دریا پریدند

سی ان ان پیش تر گزارش داده بود که در ماه های اخیر دو ملوان وابسته به گروه رزمی لینکلن به دریا پریده اند. مقام های آمریکایی اعلام کردند هر دو نفر زنده نجات داده شدند.

گزارش های «نیوی تایمز» و «استارز اند استرایپس» نیز از موارد دیگری خبر داده اند که در آنها از پریدن ملوانان از ناو جلوگیری شده است.

پدر یکی از ملوانان لینکلن که با سی ان ان صحبت کرده و خواسته نامش فاش نشود، گفت او کاملاً درک می کند که نیروهایی مانند فرزندش برای انجام وظیفه به نیروی دریایی می پیوندند و انجام این وظیفه در شرایط جنگی ذاتاً دشوار است.

با این حال، این پدر یک پرسش اساسی دارد: چرا پایان مأموریت و بازگشت نیروها زودتر اتفاق نیفتاده است و آیا بخشی از فشار روانی ناشی از این مأموریت طولانی قابل پیشگیری نبود؟

نیروی دریایی آمریکا در پاسخ به پرسش های سی ان ان درباره سلامت روان خدمه اعلام کرد: «ما شاهد افزایش افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی در داخل ناو نبوده ایم. سلامت و رفاه هر یک از نیروهای نظامی برای ما اهمیت جدی دارد و متخصصان مذهبی، پزشکی و سلامت روان در دسترس هستند تا در صورت بروز نگرانی، آنها را ارزیابی و به آنها رسیدگی کنند.»

یک مقام آمریکایی نیز گفت نیروی دریایی هیچ ارتباطی میان طول مدت مأموریت و افکار مربوط به خودآسیب رسانی مشاهده نکرده است. به گفته او، حوادث مربوط به افتادن یا پریدن افراد از کشتی نیز اتفاقی منحصر به این ناوگان نیست.

ترامپ: مأموریت لینکلن «حتی نزدیک به اندازه کافی طولانی نبوده است»

دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، روز جمعه در پاسخ به پرسشی درباره طولانی شدن مأموریت لینکلن، ظاهراً اهمیت طولانی بودن آن را کم رنگ کرد و گفت این مأموریت «حتی نزدیک به اندازه کافی طولانی نبوده است».

همین اظهارنظر خشم همسر یکی از نیروهای حاضر در لینکلن را برانگیخت. این زن که نخواست نامش فاش شود، روز جمعه در گفت وگو با جیک تپر از سی ان ان گفت ترامپ «قبل از اینکه حرف بزند فکر نمی کند».

او از ترامپ و پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، خواست «کمی همدلی» نشان دهند.

این زن گفت: «مسئولیت آنچه را که با ارتش، کشتی ها و جنگتان اتفاق می افتد بپذیرید. جنگ شماست. واقعاً خشم آور است.»

ناوهای هواپیمابر آمریکا چرا این قدر طولانی در دریا می مانند؟

داده هایی که سی سی ان بررسی کرده نشان می دهد مدت مأموریت ناوهای هواپیمابر مستقر در آمریکا از سال ۲۰۲۰ به طور پیوسته افزایش یافته است.

برنامه نیروی دریایی آمریکا در اصل برای این طراحی شده بود که ملوانان چرخه های سه ساله نسبتاً قابل پیش بینی داشته باشند. در این برنامه، یک مأموریت هفت ماهه، معادل ۲۱۰ روز، در نظر گرفته شده بود.

به گفته دریادار داریل کادل، بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ بیشتر مأموریت ها در محدوده تعیین شده باقی می ماندند؛ یا کمتر از زمان هدف طول می کشیدند یا نهایتاً چند روز بیشتر ادامه پیدا می کردند.

اما از اکتبر ۲۰۲۳، یعنی زمانی که حمله حماس به اسرائیل موجی از درگیری های منطقه ای را به دنبال داشت، نیروی دریایی دیگر نتوانست به این برنامه پایبند بماند.

جنگ اسرائیل و حماس باعث شد مأموریت چندین ناو هواپیمابر آمریکا تمدید شود.

فورد و ناو «دوایت دی. آیزنهاور» هر دو پس از آغاز جنگ، مدت بیشتری در مأموریت باقی ماندند.

فورد در ژانویه ۲۰۲۴ پس از ۲۶۰ روز دوری از خانه بازگشت. آیزنهاور نیز در ژوئیه ۲۰۲۴ پس از ۲۷۴ روز مأموریت به خانه برگشت.

سه مأموریت مختلف ناوهای هواپیمابر که در سال ۲۰۲۴ آغاز شدند، بیش از ۲۵۰ روز طول کشیدند.

در سال ۲۰۲۵ فشار حتی بیشتر شد. دو مأموریت طولانی از مرز ۲۷۰ روز عبور کردند که یکی از آنها مأموریت تاریخی فورد بود؛ مأموریتی که ۳۲۶ روز طول کشید و رکوردی جدید پس از جنگ ویتنام ثبت کرد.

فورد؛ از اروپا و ونزوئلا تا خاورمیانه

مأموریت ۳۲۶ روزه فورد از بندر اصلی آن در نورفولک ایالت ویرجینیا آغاز شد.این ناو ابتدا راهی اروپا شد و پس از آن به منطقه کارائیب رفت. هواپیماهای فورد در آنجا در عملیاتی که به دستگیری نیکلاس مادورو، رهبر سابق ونزوئلا، منجر شد، حملاتی انجام دادند.

فورد سپس مسیر خود را به سمت خاورمیانه ادامه داد و در عملیات «خشم حماسی» علیه ایران مشارکت کرد.این مأموریت حتی با وجود یک آتش سوزی بزرگ روی ناو نیز ادامه پیدا کرد.

کارشناسانی که با سی ان ان صحبت کرده اند می گویند وقتی مأموریت ناوها بیش از حد طولانی می شود، فشار فقط به ملوانان وارد نمی شود؛ خود تجهیزات نیز به تدریج فرسوده می شوند.

قطعاتی که در شرایط عادی باید در بندر تعمیر یا تعویض شوند، در وسط دریا با تعمیرات موقت سرپا نگه داشته می شوند.

در چنین شرایطی، مشکلات کوچک نیز کم کم روی هم جمع می شوند. برای مثال، کابل هایی که هواپیماها را هنگام فرود متوقف می کنند، ممکن است شروع به فرسوده شدن کنند. آب شور دریا نیز می تواند به سیستم های مختلف داخل کشتی نفوذ کند.

به گفته منابع، وقتی چنین مشکلاتی روی هم انباشته شوند، احتمال بروز نقص و حادثه افزایش پیدا می کند.

در کنار فرسودگی تجهیزات، فرسودگی خدمه و خانواده های آنها نیز به یک نگرانی جدی تبدیل می شود.

«این موضوع بی سابقه نیست؛ اما فشارش واقعی است»

دریادار بازنشسته بروس گیلینگهام، که در دوران همه گیری کرونا جراح کل نیروی دریایی آمریکا بود، به سی ان ان گفت یکی از مهم ترین مسائلی که در مأموریت های طولانی دوران همه گیری مطرح بود، میزان تاب آوری ملوانان و تفنگداران دریایی بود.

در آن دوران، کشتی ها به دلیل محدودیت های کرونایی نمی توانستند مانند گذشته در بنادر توقف کنند.

گیلینگهام گفت طولانی شدن مأموریت ها اتفاقی بی سابقه نیست. او گفت: «این موضوع بی سابقه نیست. اگر به تاریخ نیروی دریایی نگاه کنید، رویدادهای جهانی ایجاب می کنند مأموریت ها طولانی تر شوند و ملوانان هم به این فراخوان پاسخ می دهند.»

او ادامه داد: «نیروی دریایی بازی را در زمین حریف انجام می دهد؛ این ماهیت این کار است و نیروی دریایی در انجامش بسیار خوب است. اما این به آن معنا نیست که چنین شرایطی به افراد و کشتی ها فشار وارد نمی کند.»

با این حال، مسئله حفظ نیروهای متخصص در نیروی دریایی نیز در سال جاری به یکی از نگرانی های مهم تبدیل شده است.

منابع آگاه از بحث های داخلی نیروی دریایی می گویند حفظ خلبانان نیروی دریایی و نیروهای متخصص تعمیر و نگهداری به یک مشکل جدی تبدیل شده است.

هگست اوایل سال جاری دستور بررسی مشکلات مربوط به ماندگاری نیروهای شاغل در اسکادران های جنگنده نیروی دریایی را صادر کرد.

در همین حال، نیروی دریایی برای نگه داشتن نیروهای متخصص خود، به افسران پرواز و خلبانان دریایی پاداش های سالانه ای در حد ده ها هزار دلار پیشنهاد می دهد.

لینکلن؛ مأموریتی که بعد از ماه ها هنوز ادامه دارد

در میان این روند، سومین مأموریت طولانی ناوهای هواپیمابر در سال ۲۰۲۵، یعنی مأموریت آبراهام لینکلن، هنوز ادامه دارد.

این ناو ۲۱ نوامبر از سن دیگو خارج شد و حالا نزدیک به ۹ ماه از آغاز مأموریتش می گذرد.

بیشتر خدمه آخرین بار در ۱۱ دسامبر، هنگام توقف ناو در گوام، پا به خشکی گذاشتند.

اکنون یک ناو هواپیمابر مستقر در ژاپن، یعنی «جورج واشنگتن»، در حال حرکت برای جایگزین کردن لینکلن در مأموریت های محاصره ای در خلیج فارس است.

اما حتی با وجود نزدیک شدن زمان جایگزینی، لینکلن ممکن است در مسیر بازگشت به کالیفرنیا، رکورد ۳۲۶ روزه فورد را نیز بشکند.

وقتی فشار مأموریت به خانه های ملوانان می رسد

طولانی شدن مأموریت لینکلن فقط برای خدمه داخل ناو مشکل ساز نشده است. خانواده های آنها نیز ماه هاست با تبعات این وضعیت دست وپنجه نرم می کنند.

چند تن از اعضای خانواده نیروهای حاضر در ناو به سی ان ان گفته اند که این مأموریت طولانی فشار زیادی بر زندگی آنها وارد کرده است.

اشلی تی، مادر یکی از ملوانان لینکلن، گفت بسته های حمایتی که خانواده ها برای نیروها می فرستند گاهی ماه ها دیر به دست آنها می رسد و بعضی اوقات نیز اصلاً تحویل داده نمی شود.

او برای محافظت از هویت فرزندش از  سی ان ان خواست نام خانوادگی اش منتشر نشود.

اشلی گفت:«می فهمم که آنها در منطقه جنگی هستند، اما اگر اجازه توقف در هیچ بندری را ندارند، حداقل کاری که نیروی دریایی می تواند انجام دهد این است که مطمئن شود بسته هایشان به موقع به دستشان می رسد.»

یکی دیگر از اعضای خانواده نیروهای لینکلن نیز برای حفظ هویت ملوان موردنظرش ناشناس ماند و تصاویری از وضعیت سرویس های بهداشتی ناو را در اختیار سی ان ان گذاشت.

در این تصاویر، توالت های سرریز شده و بخش هایی از سرویس های بهداشتی دیده می شود که با فاضلاب آلوده شده اند؛ مشکلی که فورد نیز در جریان مأموریت طولانی خود با آن مواجه شده بود.

همسر یکی از نیروهای حاضر در لینکلن نیز به جیک تپر گفت همسرش این مأموریت را «بدترین مأموریتی که تا به حال داشته» توصیف کرده است.

او گفت همسرش معمولاً از آن دسته افرادی است که مشکلات کاری را با خود به خانه نمی آورد.

به گفته او، همسرش کارش را انجام می دهد، به خانه برمی گردد و مسائل کاری را همان جا پشت سر می گذارد. او برای ارتش آمریکا بسیار سخت کار می کند و همیشه تلاش کرده وظیفه اش را به بهترین شکل انجام دهد.

اما این بار شرایط متفاوت شده است.

همسر این ملوان گفت: «حتی خودش هم گفته که متوجه شده دارد تغییر می کند. احساس می کند عصبانی تر و ناامیدتر شده و این واقعاً شبیه او نیست.»

او افزود: «برای من، به عنوان همسرش، شنیدن این حرف ها خیلی سخت است؛ مخصوصاً وقتی هیچ کاری از دستم برنمی آید. نمی توانم کمکش کنم.»

نگرانی قانون گذاران درباره وضعیت خدمه

شرایط داخل لینکلن نگرانی ها درباره سلامت روان ملوانان را افزایش داده و توجه قانون گذاران آمریکایی را نیز جلب کرده است. ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات ایالت کنتیکت، در نامه ای به پنتاگون خواستار پاسخ درباره وضعیت خدمه این ناو شده است.

در همین حال، فرماندهان گروه رزمی لینکلن می گویند تلاش می کنند شرایط زندگی و کار ملوانان را تا حد امکان بهتر کنند.

کاپیتان کیسی ماهون، فرمانده ناوشکن «فرانک ای. پیترسن جونیور»، ماه گذشته در گفت وگو با پاملا براون از CNN در داخل ناوشکن گفت شرایط جنگی، وضعیت «بسیار پراسترسی» برای ملوانان ایجاد کرده است.

او توضیح داد که در کشتی جلسات گروهی و نشست هایی برای تخلیه فشار روانی برگزار می شود تا ملوانان بتوانند درباره مشکلات و تجربه های خود صحبت کنند و بازخوردشان را به فرماندهان منتقل کنند.

فرماندهان همچنین تلاش می کنند روش های ساده تر و حتی سرگرم کننده ای برای کاهش استرس پیدا کنند؛ از جمله برنامه های بستنی خوری و نصب تابلوهایی که ملوانان می توانند روی آنها میم ها و مطالب طنز درباره تجربه هایشان در مأموریت منتشر کنند.

۱۰ هزار پرواز در حمایت از عملیات علیه ایران

با وجود تمام این دشواری ها، گروه رزمی لینکلن همچنان به مأموریت نظامی خود ادامه داده است.

بر اساس اعلام فرماندهی مرکزی آمریکا، هواپیماهای گروه رزمی لینکلن حدود ۱۰ هزار پرواز انجام داده اند؛ پروازهایی که در حمایت از حملات علیه ایران و اجرای محاصره آمریکا علیه این کشور انجام شده است.

اما همین حجم بالای عملیات باعث شده حتی مقام های نیروی دریایی نیز درباره کارآمدی مدل فعلی مأموریت ها سؤال کنند.

جان پریمن، ارشدترین ملوان نیروی دریایی آمریکا، اخیراً مدل فعلی را به «یک نوار نقاله بسیار از پیش تعیین شده» تشبیه کرد که بر اساس «ذهنیت دوران صلح» شکل گرفته است.

پریمن در جریان صحبت درباره مأموریت ۱۱ ماهه جرالد آر. فورد گفت نیروی دریایی دیگر نمی تواند با همان الگوی گذشته به کار خود ادامه دهد.

او گفت:«ما مجبور خواهیم بود یک مدل متفاوت برای آماده سازی و به کارگیری نیروها پیدا کنیم.»

ناوهای هواپیمابر آمریکا محدودند

یکی از دلایل فشار فزاینده بر ناوهای موجود، محدود بودن تعداد ناوهای هواپیمابر آمریکاست. آمریکا ۱۱ ناو هواپیمابر دارد و برخی از آنها در حال پیر شدن هستند و باید با ابرناوهای جدید کلاس فورد جایگزین شوند.

اما همه این ۱۱ ناو هم زمان در دسترس نیستند. نیاز به تعمیرات و همچنین برنامه های مربوط به سوخت گیری راکتورهای هسته ای باعث می شود بخشی از ناوگان در هر مقطع از چرخه عملیاتی خارج باشد.

در چنین شرایطی، وقتی یک ناو برای مدت طولانی در مأموریت می ماند، فشار بیشتری بر سایر ناوهای موجود وارد می شود.

از سوی دیگر، ناوهای جدید کلاس فورد نیز بارها با تأخیر مواجه شده اند.

ناو «جان اف. کندی» که این هفته آخرین آزمایش های دریایی خود را آغاز کرده، قرار است در مارس ۲۰۲۷ به نیروی دریایی تحویل داده شود؛ تقریباً دو سال دیرتر از برنامه اولیه.

برای ناو بعدی این کلاس، یعنی «دوریس میلر»، مشکلات حتی می تواند بیشتر باشد.

تغییر دستور ترامپ، ساخت ناو بعدی را عقب می اندازد

ترامپ اخیراً دستور داده است نیروی دریایی برنامه استفاده از سامانه الکترومغناطیسی پرتاب هواپیما را در ناوهای آینده کلاس فورد کنار بگذارد.

ناوهای فعلی کلاس فورد از این فناوری استفاده می کنند، اما قرار است دوریس میلر و ناوهای بعدی به جای آن از منجنیق های بخار استفاده کنند؛ فناوری ای که در ناوهای قدیمی تر کلاس نیمیتز به کار می رود.

این تغییر به معنای آن است که طراحی دوریس میلر باید دوباره مورد بازنگری قرار گیرد.

برایان کلارک، کارشناس کشتی سازی مؤسسه هادسون، به سی ان ان گفت هزینه این تغییر «احتمالاً به میلیاردها دلار» خواهد رسید.

او همچنین هشدار داد که این تغییر می تواند ورود ناو را به خدمت به شدت عقب بیندازد. دوریس میلر قرار بود حدود سال ۲۰۳۴ وارد خدمت شود، اما اکنون ممکن است ورود آن تا «پایان دهه آینده» به تعویق بیفتد.

هر تأخیر، یعنی فشار بیشتر بر ناوهای موجود

تأخیر در ساخت ناوهای جدید در نهایت می تواند یک اثر زنجیره ای ایجاد کند.

اگر ناوی که قرار بوده در یک زمان مشخص وارد چرخه عملیاتی شود آماده نباشد، نیروی دریایی باید برای پوشش جای خالی آن، از ناوهای موجود بیشتر استفاده کند و مأموریت آنها را طولانی تر کند.

گزینه دیگر این است که ناوهای نسل قدیمی کلاس نیمیتز، حتی پس از رسیدن به عمر خدمتی ۵۰ ساله، همچنان به فعالیت ادامه دهند.

در نتیجه، ماجرای آبراهام لینکلن فقط داستان یک ناو هواپیمابر خسته و یک مأموریت طولانی نیست.

این ناو در واقع در نقطه ای قرار گرفته که چند مشکل هم زمان به یکدیگر رسیده اند: افزایش مأموریت های نظامی، کمبود ناوهای آماده، فرسودگی تجهیزات، تأخیر در ساخت ناوهای جدید و دشواری حفظ نیروهای متخصص.

و در میان همه این مسائل، هزینه انسانی آن شاید کمتر از هزینه فنی و نظامی نباشد.

ملوانانی که ماه ها از خانه دور مانده اند، خانواده هایی که در انتظار بازگشت آنها هستند و خدمه ای که در شرایط جنگی بدون توقف های معمول بندری به مأموریت ادامه می دهند، بخشی از بهایی هستند که نیروی دریایی آمریکا برای حفظ حضور مداوم خود در مناطق درگیری می پردازد.

آبراهام لینکلن هنوز در راه خانه است؛ اما اگر مأموریت آن به اندازه ای طول بکشد که رکورد فورد را بشکند، این رکورد بیش از آنکه نشانه قدرت یک ناو هواپیمابر باشد، می تواند نشانه ای از فشار فزاینده ای باشد که امروز بر ناوگان و کسانی که در آن خدمت می کنند وارد شده است.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین