ابوظبی جنگ را در منطقه عادی سازی می کند - میدل ایست آی: ترامپ در باتلاق جنگ ایران و بن زاید در تدارک آشوب جدید - قدرت سخت اسپارتای کوچک شکست می خورد

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین پایگاه خبری میدل ایست آی، دیوید هرست، نویسنده و تحلیل گر ارشد بریتانیایی، در یادداشتی تفصیلی به بررسی ابعاد مداخلات نظامی و دیپلماتیک آمریکا، اسرائیل و امارات متحده عربی در خاورمیانه و شمال آفریقا پرداخته است.

بن زاید تلاش کرده تا ابوظبی را به «اسپارتای کوچک» تبدیل کند؛ شهری-دولتی که فراتر از اندازه واقعی خود ضربه می زند. اسپارتا و متحدانش در نهایت پس از ۴ جنگ طولانی با آتن (جنگ های پلوپونزی) پیروز شدند و حکومت های الیگارشی خود را بر یونان تحمیل کردند — همان کاری که ابوظبی اکنون در شمال آفریقا انجام می دهدهرست با مقایسه نحوه توصیف جنگ ها توسط رهبران جهان می نویسد: ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، ۱۰ ماه پس از ورود به اوکراین سرانجام از واژه «جنگ» استفاده کرد. اکنون پس از شش ماه از آغاز دومین حمله آمریکا به ایران، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، همچنان در توهمی آشکار درباره نبردی به سر می برد که نه می تواند خود را از آن خارج کند و نه توان بازگرداندن ۵۰ هزار نیروی نظامی، ۱۹ ناو جنگی و دو ناو هواپیمابر را دارد.

ترامپ این منازعه سنگین را «مسئله ای کوچک» یا «یک انحراف و گردش کوتاه چند هفته ای» می نامد. با این حال، خدمه خسته ناو هواپیمابر یواس اس آبراهام لینکلن که پس از ۲۸۶ روز دریانوردی بدون توقف در سواحل تایلند پهلو گرفته اند، نظری کاملاً متفاوت دارند. خبرنگاران پنتاگون به نقل از ملوانان گزارش داده اند که این ماموریت سخت ترین و دردناک ترین دوران خدمت آن ها بوده است.

به نوشته هرست، تصویر این ناو هواپیمابر که تحت اسکورت به سمت سن دیگو بازمی گردد، به نماد بی حاصلی جنگی تبدیل شده که ترامپ توان پایان دادن به آن را ندارد. بر اساس آخرین گزارش های اطلاعاتی آمریکا، ایران با درک بسیار دقیق تر از توانمندی های دفاعی و موشکی خود، مصمم تر از گذشته در برابر فشارهای واشنگتن ایستادگی می کند. سرتیپ محمد اکرمی نیا، سخنگوی ارتش ایران، نیز تصریح کرده است که دکترین نظامی ایران از حالت دفاعی و انفعالی به پیش دستی، بازدارندگی فعال و عملیات پیشگیرانه تغییر یافته است.

الگوی امارات برای ایجاد جنگ های دائمی

دیوید هرست اشاره می کند که آمریکا و اسرائیل تنها بازیگرانی نیستند که سعی در عادی سازی وضعیت جنگ دائمی دارند؛ بلکه بازیگران کوچک تری نیز از این الگوی مداخلات جویی پیروی می کنند. محمد بن زاید، رئیس امارات متحده عربی، رهبر دیگری است که خود را در وضعیت جنگ همیشگی می بیند.

محور اماراتی-اسرائیلی اکنون علناً در حال تراز کردن خود با راست گرایان افراطی اروپا و استفاده ابزاری از اسلام هراسی است. پس از آنکه نتانیاهو بریتانیا را «جمهوری اسلامی بریتانیا» خواند، تحلیل گران و چهره های رسانه ای وابسته به امارات نیز مانور تبلیغاتی گسترده ای درباره «توطئه اسلامی برای تصرف غرب» به راه انداختنداگرچه ابوظبی ناو هواپیمابر ندارد، اما با تکیه بر دلارهای نفتی، نیروهای مزدوران خارجی، ناوگان هوایی پنهان برای ارسال سلاح و شبکه انبوه بنادر، امپراتوری دریایی خود را تا عمق آفریقا گسترش داده است. ابوظبی بدون حضور نظامی مستقیم و متعارف، از طریق سه ابزار اصلی عمل می کند: پشتیبانی لوجستیک جوی، تامین تجهیزات نظامی برای گروه های شبه نظامی وابسته و بهره گیری از بازیگران غیردولتی به عنوان بازوی سیاست خارجی.

برای نمونه، بندر بپوساسو در پونت لند سومالی که ظاهراً توسط شرکت اماراتی دی پی ورلد (شرکت بنادر دبی، یکی از بزرگ ترین شرکت های لجستیک و بندری جهان) برای مصارف تجاری اجاره شده، در واقع به عنوان نقطه پرتاب نظامی برای ارسال تسلیحات به جنگ های داخلی لیبی و سودان مورد استفاده قرار می گیرد.

بازیگر آشوب ساز و دروغ تساهل

اصل کلیدی در سیاست خارجی امارات «انکارپذیری» است. این امر به ابوظبی اجازه می دهد تا در ظاهر متحد استراتژیک غرب باقی بماند و در عین حال عملیاتی انجام دهد که مستقیماً منافع متحدانش را به خطر می اندازد.

امارات در سطح رویی، خود را نماد توسعه، دارای بلندترین برج جهان و اسپانسر بزرگ ترین باشگاه های فوتبال در بریتانیا، آمریکا، اسپانیا و فرانسه معرفی می کند و حتی وزارتی به نام «وزارت تساهل و رواداری» تأسیس کرده است. اما در زیر این ویترین تجملاتی، امارات به پلی برای قاچاقچیان اسلحه، پول شویان، قاچاقچیان طلا، دورزنندگان تحریم ها و شبکه های جاسوسی تبدیل شده است.

بن زاید از زمان به قدرت رسیدن موج بهار عربی، کودتای نظامی در مصر و جنگ های داخلی در لیبی، یمن و سودان را سازماندهی و تامین مالی کرده است. او همچنین محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان، را به نتانیاهو و خانواده ترامپ معرفی کرد تا مسیر صعود او به قدرت هموار شود.

محور اماراتی-اسرائیلی اکنون علناً در حال تراز کردن خود با راست گرایان افراطی اروپا و استفاده ابزاری از اسلام هراسی است. پس از آنکه نتانیاهو بریتانیا را «جمهوری اسلامی بریتانیا» خواند، تحلیل گران و چهره های رسانه ای وابسته به امارات نیز مانور تبلیغاتی گسترده ای درباره «توطئه اسلامی برای تصرف غرب» به راه انداختند.

ائتلاف نظامی نوظهور میان ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان در مقایسه با محور هند، اسرائیل و امارات، شانس بسیار بیشتری برای جذب کشورهای بی طرف منطقه داردمقامات اماراتی حتی ارتباطات نزدیکی با چهره های افراطی مانند نایجل فاراژ، رهبر حزب ریفرم بریتانیا، برقرار کرده و در نشست های خصوصی در دبی، رویای الگوبرداری از امارات برای حذف گروه های مسلمان در بریتانیا را با او مطرح کرده اند.

جنایات جنگی در سودان و همکاری با اسرائیل

در حالی که نسل کشی در غزه و کرانه باختری ادامه دارد، شرکت نظامی اسرائیلی البیت سیستمز (Elbit Systems) از امضای قرارداد ۲.۳ میلیارد دلاری با امارات خبر داد که بزرگ ترین قرارداد تاریخ نظامی اسرائیل محسوب می شود.

هم زمان، مداخلات امارات در آفریقا فجایع انسانی سنگینی به بار آورده است. جنگ داخلی سودان تاکنون ۵۹ هزار کشته و ۱۴ میلیون آواره بر جای گذاشته است. اسناد متعددی از دادگاه کیفری بین المللی و گزارش های حقوق بشری نشان می دهد که نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) در دارفور و الفاشر مرتکب جنایات جنگی و نسل کشی شده اند؛ نیروهایی که به تمامی از طریق مسیرهای چاد و لیبی توسط امارات مسلح شده و از مزدوران کلمبیایی بهره می برند.

قدرت نرم همواره بر قدرت سخت پیروز خواهد شد، به ویژه در دنیای امروز که «مشروعیت» حرف اول را می زند. این همان دلیلی است که چرا آمریکا و متحدانش در تمام جنگ های پس از کوزوو شکست خورده اند و چرا ابوظبی روی اسب بازنده شرط بندی کرده استبا این وجود، طلاهای غارت شده از خزانه سودان همچنان از طریق شرکت های اماراتی به دبی منتقل می شود و جامعه بین المللی علی رغم وجود اسناد انکارناپذیر، از برخورد با ابوظبی طفره می رود.

تقابل قدرت سخت و قدرت نرم: درس تاریخ به بن زاید

هرست تاکید می کند که این اقدامات پیچیده در بلندمدت با شکست مواجه خواهند شد. تونس در آستانه فروپاشی مالی است، مصر ضعیف تر از هر زمان دیگری است و در لیبی نیز خلیفه حفتر به دلیل مداخله نظامی ترکیه ناکام مانده و اکنون به دنبال برقراری روابط با آنکاراست.

علاوه بر این، اقدامات امارات در یمن باعث شکاف عمیق و دائمی میان ابوظبی و ریاض شده است. اکنون ائتلاف نظامی نوظهور میان ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان در مقایسه با محور هند، اسرائیل و امارات، شانس بسیار بیشتری برای جذب کشورهای بی طرف منطقه دارد.

دیوید هرست در پایان تحلیلی تاریخی ارائه داده و می نویسد: بن زاید تلاش کرده تا ابوظبی را به «اسپارتای کوچک» تبدیل کند؛ شهری-دولتی که فراتر از اندازه واقعی خود ضربه می زند. اسپارتا و متحدانش در نهایت پس از ۴ جنگ طولانی با آتن (جنگ های پلوپونزی) پیروز شدند و حکومت های الیگارشی خود را بر یونان تحمیل کردند — همان کاری که ابوظبی اکنون در شمال آفریقا انجام می دهد.

اما امروز چه کسی به اسپارتا سفر می کند و چه کسی آن را به یاد می آورد؟ این آتن شکست خورده بود که امپراتوری روم به آن ادای احترام کرد؛ شهری که عصر طلایی هنر، تئاتر، فلسفه، معماری و دمکراسی را به بشریت هدیه داد. قدرت نرم همواره بر قدرت سخت پیروز خواهد شد، به ویژه در دنیای امروز که «مشروعیت» حرف اول را می زند. این همان دلیلی است که چرا آمریکا و متحدانش در تمام جنگ های پس از کوزوو شکست خورده اند و چرا ابوظبی روی اسب بازنده شرط بندی کرده است.

/ پایگاه خبری میدل ایست آی

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین