چرا ارتش آمریکا توان دفاع از حضور خود در خلیج فارس ندارد؟ - استاد دانشگاه سنت اندروز: عصر آمریکایی به پایان رسید

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - فیلیپس پیسون اوبرایان، استاد مطالعات استراتژیک در دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند در یادداشتی تحلیلی برای ماهنامه اتلانتیک نوشت عصر حضور ابرقدرتی آمریکا سرانجام باید پایان می یافت، اما سرعت فرارسیدن این لحظه شگفت انگیز است.

فیلیپ پیسون او برایان، استاد دانشگاه سنت اندروز

طی ۶ ماه گذشته، قدرت نظامی آمریکا که زمانی با پیشرفته ترین تجهیزات، شبکه جهانی پایگاه ها و سازمان دهی لجستیکی شناخته می شد، در برابر ایران ناکارآمد نشان داده است.

ایران با اتکا به انبوهی از موشک ها و پهپادهای ارزان قیمت توانسته ارزیابی های قبلی درباره تفوق مطلق نظامی واشنگتن را به چالش بکشد.

به باور این تحلیل گر، اگرچه فرسایش توانمندی های آمریکا صرفاً حاصل اقدامات دولت ترامپ نیست، اما جنگ او با ایران نشان داد که پویایی قدرت جهانی تا چه حد تغییر کرده است.

انهدام پایگاه ها و اختلال در زنجیره پشتیبانی

استاد مطالعات استراتژیک دانشگاه سنت اندروز تصریح کرد پس از خروج بریتانیا از خاورمیانه، آمریکا مهم ترین قدرت نظامی منطقه بود و بر اساس دکترین کارتر در سال ۱۹۸۰، جریان آزاد انرژی در خلیج فارس را تضمین می کرد.

با این حال، حملات موشکی و پهپادی ایران به پایگاه های محوری آمریکا، از جمله مقر ناوگان پنجم در بحرین و پایگاه های علی السالم، عریفجان و بوهیرنگ در کویت، فلج شدن عملیاتی این مراکز را رقم زد.

تنها دو هفته پس از آغاز درگیری ها در ماه مارس، گزارش ها از هدف قرار گرفتن ۱۷ مرکز دیپلماتیک و نظامی آمریکا خبر دادند.

اوبرایان افزود انهدام پایگاه بحرین - که نیروی دریایی آمریکا دهه ها برای پشتیبانی از کشتی ها به آن متکی بود - واشنگتن را مجبور کرد زنجیره لجستیک خود را به جزیره دیگو گارسیا در اقیانوس هند (در فاصله بیش از ۲ هزار مایلی تنگه هرمز) انتقال دهد.

این فاصله طولانی، هزینه ها را افزایش داد و باعث فرسایش شدید نیروها شد؛ تا جایی که ناو هواپیمابر یواس اس ابراهیم لینکلن ماه ها بدون جایگزین در دریا باقی ماند.

امروزه مقامات پنتاگون به دلیل هزینه های سنگین و تهدیدهای مداوم، حتی تمایلی به بازسازی مجدد این پایگاه های آسیب دیده نشان نمی دهند.

تخلیه ذخایر تسلیحاتی و تضعیف بازدارندگی در شرق آسیا

این پژوهشگر ارشد مسائل بین الملل خاطرنشان ساخت فشار ناشی از جنگ ایران، آمریکا را مجبور کرد تا برای حفظ توان عملیاتی خود، تجهیزات حیاتی را از منطقه غرب اقیانوس آرام خارج کند.

جایگزینی ناو ابراهیم لینکلن با ناو یواس اس جورج واشنگتن، که پیش تر در ژاپن مستقر بود، سطح بازدارندگی آمریکا در برابر چین را به شدت تضعیف کرده است.

علاوه بر این، جنگ با ایران ذخایر موشک های دفاعی پدافندی نظیر تاد (THAAD)، پاتریوت و موشک های کروز تاماهاوک پنتاگون را به سطوح بحرانی کاهش داده است.

نویسنده یادداشت یادآور شد صنعت دفاعی آمریکا به دلیل تمرکز بر ساخت تجهیزات بسیار گران قیمت و محدود، توانایی بازسازی سریع این ذخایر را ندارد؛ در حالی که چین ۵۰ درصد کشتی سازی جهان و ۸۰ درصد تولید پهپادهای دنیا را در اختیار دارد.

رویگردانی متحدان و انزوای دیپلماتیک واشنگتن

اوبرایان در بخش دیگری از تحلیل خود اشاره کرد اتکای تاریخی آمریکا به متحدانش نیز به دلیل سیاست های یک جانبه گرایانه ترامپ دچار فروپاشی شده است.

برخورد نامناسب با کره جنوبی و ژاپن، کاهش ۵ هزار تفنگدار نظامی در آلمان، تحمیل جنگ تجاری به کانادا و نادیده گرفتن نیازهای امنیتی کشورهای حوزه خلیج فارس، ثبات پیمان های سنتی واشنگتن را برهم زده است.

در پاسخ به این وضعیت، قدرت های منطقه ای مسیرهای مستقل تری را برگزیده اند؛ از جمله امضای پیمان دفاعی میان پاکستان، ترکیه و عربستان و تلاش کشورهای اروپایی برای استقلال دفاعی.

همچنین کشورهایی نظیر عمان و برخی دولت های خلیج فارس در حال حرکت به سمت همکاری های نزدیک تر با تهران برای حفظ امنیت تنگه هرمز هستند.

استاد دانشگاه سنت اندروز در پایان تاکید کرد آنچه در خلیج فارس رخ داد، نمادی از پایان عصر سیادت جهانی آمریکا است و واشنگتن دیگر نمی تواند بدون منابع قدرتی که این عصر را ساختند، موقعیت گذشته خود را حفظ کند.

مشاهده متن کامل یادداشت در The Atlantic

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین