چرا اعتماد به سازمان ملل از بین رفته است؟

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از همشهری - گروه دیپلماتیک - همشهری آنلاین: عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، پس از ورود به نیویورک برای حضور در مجمع عمومی سازمان ملل، در گفت وگو با خبرنگاران گفت: «شعار امسال مجمع عمومی، احیای اعتماد به سازمان ملل برگزیده شده است. این نشان می دهد که همه کشورها اذعان دارند که دیگر اعتمادی وجود ندارد و اعتماد به این سازمان از بین رفته است.»

به اعتقاد ناظران، در یک دهه اخیر، مجموعه ای از عوامل ساختاری و رویدادهای مختلف به کاهش اعتماد عمومی به سازمان ملل منجر شده است که برخی از مهم ترین آنها عبارتند از:

بن بست شورای امنیت و سوءاستفاده از حق وتو

شورای امنیت به دلیل ترکیب غیرنماینده ای (پنج عضو دائم با حق وتو) و استفاده مکرر از وتو در بحران های بزرگ، ناتوان و غیرقابل اعتماد دیده می شود.

مثال: آمریکا از اکتبر ۲۰۲۳ (ابتدای جنگ غزه) تا سپتامبر ۲۰۲۵ دست کم شش بار از حق وتو در شورای امنیت برای مسدود کردن قطعنامه های مرتبط با آتش بس یا محدودیت عملیات اسرائیل در غزه استفاده کرده است.

ناتوانی در توقف یا مدیریت جنگ های بزرگ

جنگ اوکراین، و جنگ غزه و تجاوز غیرقانونی محور آمریکایی ـ اسرائیلی به ایران نمونه های بارزی هستند که در آن ها سازمان ملل نتوانسته مانع از وقوع فاجعه شود. وقتی سازمانی که مأموریت اصلی اش «حفظ صلح و امنیت بین المللی» است، در برابر بزرگ ترین فجایع انسانی فلج می ماند، افکار عمومی به سرعت دچار سرخوردگی می شود.

استاندارد دوگانه و اعمال گزینشی حقوق بین الملل

بسیاری از کشورها و ناظران معتقدند هنجارهای حقوق بین الملل و قطعنامه ها به صورت گزینشی و بسته به منافع قدرت های بزرگ اجرا می شوند. این بحران مشروعیت اخلاقی باعث شده سازمان ملل نه به عنوان ناظر بی طرف، بلکه به عنوان ابزاری در دست اعضای قدرتمند دیده شود.

مثال: تفاوت واکنش قدرت های بزرگ به جنگ اوکراین و غزه؛ محکومیت و تنبیه روسیه در مقابل حمایت یا دستکم سکوت در برابر جنایات صهیونیست ها در غزه، لبنان، سوریه و ایران

ساختار قدرت منسوخ و عدم نمایندگی تمامی کشورها

ترکیب شورای امنیت بازتاب دهنده نظم ۱۹۴۵ است، نه واقعیت ژئوپلیتیک ۲۰۲۶؛ آفریقا و آمریکای لاتین هیچ عضو دائمی در این نهاد ندارند. این شکاف نمایندگی، به ویژه برای کشورهای نوظهور، این حس را تقویت می کند که سازمان ملل «باشگاه قدرت ها» است، نه نماینده واقعی همه اعضا

فاصله انتظار و واقعیت

مردم از سازمان ملل انتظار «ناجی جهانی» دارند، اما در عمل با یک میانجی با ابزارهای محدود روبه رو هستند که وابسته به اراده سیاسی اعضا است. این شکاف بین انتظار و توان واقعی، وقتی با تصاویر زنده جنگ و فاجعه انسانی چون نسل کشی غزه ترکیب می شود، حس بی اثر بودن را تشدید می کند.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین