ایزدی: ترامپ آدم عجولی است و حوصله مذاکرات طولانی را ندارد -  رئیس جمهور آمریکا مسئله ایران را یک مسئله کاملاً شخصی می داند

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرآنلاین - جهانبخش ایزدی، استاد روابط بین الملل، در گفت وگو با خبرگزاری خبرآنلاین اظهار داشت: « اگر ترامپ احساس کند که پیش از انتخابات می تواند ضرباتی وارد کند که آن دستاوردها را برایش به همراه داشته باشد و مثلاً با اعلام یک پیروزی، برنده انتخابات شود، ممکن است این کار را انجام دهد. از این جهت می خواهم بگویم، به قول هربرت مارکوزه، تاریخ شرکت بیمه نیست؛ یا به تعبیر رابرت جرویس، معمولاً جنگ ها معلول سوءمحاسبه اند تا محاسبه.»

در ادامه بخشی از گفتگو جهانبخش ایزدی با خبرآنلاین را می خوانید؛

ترامپ آدم عجولی است و حوصله مذاکرات طولانی را ندارد/ ترامپ مسئله ایران را یک مسئله کاملاً شخصی می داند

 ببینید، جنگ و به طور کلی هر نوع کنشگری، تابع متغیرهای هزینه و فایده است. خودتان مستحضرید که در تفکر سیاسی آمریکا و اسرائیل، هزینه ها معمولاً باید کمتر از فواید باشد و سنجش های قابل توجهی صورت می گیرد تا بتوانند پیش از اقدام به یک عمل، فواید آن را ارزیابی کنند؛ حالا اسم آن جنگ باشد، یک تهاجم مقطعی، یک ضربه یا هر اقدام دیگری. اگر بتوانند با کمترین هزینه، بیشترین دستاورد را داشته باشند، اقدام می کنند.

منتهای مراتب، محاسبات پیش و پس از انتخابات متفاوت است. ابتدا از آمریکا بگویم. ببینید، ترامپ مسئله ایران را یک مسئله کاملاً شخصی می داند؛ یعنی نسبت به پدیده ای به نام جمهوری اسلامی، نوعی حساسیت و هیجان شدید دارد و این مسئله را در حوزه اختیارات و اعتبار خودش لحاظ کرده است. او می خواهد این سوژه را به هر شکلی تمام کند؛ چه از طریق توافق و چه از طریق تهاجم نظامی، تا بتواند این مسئله را به رقبای خود، مردم آمریکا و مخالفان و متحدانش بفروشد.

این یک ویژگی ترامپ است. ویژگی دوم این است که ترامپ آدم عجولی است. حوصله اینکه پشت میز مذاکرات طولانی بنشیند و بعد زمان را از دست بدهد و آن را به فرد بعدی بسپارد، اصلاً ندارد. در حالی که طرف مقابل، یعنی جمهوری اسلامی، معمولاً با زمان بازی می کند؛ اگر نگوییم زمان می خرد، اگر نگوییم در حال تدوین و طراحی است، یا اگر نگوییم عمدی در کار است، به هر حال در هرگونه امتیاز دادن یا تعامل با طرف مقابل، بسیار با وسواس عمل می کند.

مسئله دیگر این است که نه آمریکا و نه جمهوری اسلامی هیچ اعتمادی به یکدیگر ندارند. این بی اعتمادی حاصل تجربه و تاریخ است؛ چراکه معمولاً در ورای هر مذاکره ای، به نوعی ناکامی حاصل شده یا در میانه مذاکرات، به شکلی جنگ آغاز شده است. بنابراین، دیوار بی اعتمادی میان هر دو طرف فوق العاده بالاست.

نکته دیگر این است که هر دو طرف در واقع ذهنیتی درباره یکدیگر دارند و احساس می کنند نمی توانند مشکلاتشان را به صورت مرحله ای حل کنند. هر دو در این مقام هستند که به هر حال بتوانند این وضعیت را خاتمه دهند. این ذهنیت وجود دارد.

بنابراین، اگر ترامپ احساس کند که پیش از انتخابات می تواند ضرباتی وارد کند که آن دستاوردها را برایش به همراه داشته باشد و مثلاً با اعلام یک پیروزی، برنده انتخابات شود، ممکن است این کار را انجام دهد. از این جهت می خواهم بگویم، به قول هربرت مارکوزه، تاریخ شرکت بیمه نیست؛ یا به تعبیر رابرت جرویس، معمولاً جنگ ها معلول سوءمحاسبه اند تا محاسبه.

بنابراین، اگر چنین شرایطی فراهم نباشد، ممکن است ترامپ اجازه دهد فعلاً فضا کمی تلطیف و آرام شود، تهدید کند و اعمال فشار را ادامه دهد. چون جنگی که الان وجود دارد، فقط بُعد نظامی ندارد؛ بُعد روانی، شناختی، هیبریدی، اقتصادی و رسانه ای هم دارد. همه این ابعاد، یک کشور را در وضعیت خاصی قرار می دهند و ممکن است این اقدامات تا زمان برگزاری انتخابات ادامه پیدا کند.

نتیجه انتخابات هرچه باشد، باز هم لزوماً تفاوت خاصی در ماهیت موضوع ایجاد نمی کند.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین