فراهم کردن فرصت مکالمه میان هنرمند و تماشاگر در (ماه هنر تهران)

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - همشهری آنلاین: رویداد «ماه هنر تهران» که از ۳۰ مرداد کار خود را آغاز کرده، فرصتی است برای کم کردن فاصله میان هنرهای تجسمی و مردم؛ به عبارت دیگر این رویداد به دنبال این است که بر تعداد مخاطبان هنرهای تجسمی بیفزاید، آن هم از طریق عرضه هنر در مکان هایی که با زیست روزمره مردم ارتباط بیشتری دارند. البته این به معنای فاصله گرفتن از پایگاه های اصلی عرضه و نمایش آثار تجسمی نیست؛ اتفاقا این رویداد قصد دارد از ظرفیت گالری ها و دیگر مراکز عرضه آثار تجسمی همچون موزه ها برای عادت دادن مخاطب به تماشای آثار هنری و، آن طور که برگزارکنندگان این رویداد امیدوارند، تربیت ذوق عامه بهره ببرد. در شرایط کنونی جامعه ما چنین کوششی چقدر به ثمر می نشیند؟ حداقل حسین محسنی، مدیر «ماه هنر تهران» و آسیه مزینانی، معاون هنری این رویداد، با درک همه جوانب و مسائل، با خوش بینی و امید به این موضوع می نگرند.

اگر با این تعریف موافق باشیم که هنر به طور کلی تلاشی است برای برقراری ارتباط، برآمده از حس یا ذهن هنرمند که از خلال مؤلفه های فرمی و سبکیِ منتخب او با مخاطب رودررو می شود، ایده نزدیک کردن مردم و هنر به هم دیگر چندان نامأنوس به نظر نخواهد رسید. وجه سرگرم کنندگی هنرهای تجسمی، برای عمومی مردم، خیلی کمتر از سینما و موسیقی و تئاتر است و، در این وضعیت، غریبگی غالب اقشار جامعه با نقاشی و مجسمه سازی و سایر اَشکال هنرهای تجسمی عادی فرض می شود. اما اغلب آدم ها، از هر جنس و سن و طبقه ای، معمولا در زندگی روزمره درک و دریافتشان از زیبایی را به جنبه های مختلفی زندگی تحمیل می کنند و حسی، هرچند شاید ناخودآگاه و نیاموخته، از زیبایی دارند. صیقل دادن این حس گنگ و خام، و خودآگاه کردن معیارهای زیبایی شناختی می تواند هدف بلندپروازانه پروژه ای مثل «ماه هنر تهران» باشد. اما این پروژه هدف های دیگری هم دارد.

بازار هنر، مثل هر کسب وکار دیگری، فضایی رقابتی است و در فضای رقابتی معمولا استعدادهایی دیده نمی شوند؛ حالا یا به واسطه استبداد بازار یا سایر محدودیت ها. برگزارکنندگان «ماه هنر تهران» در این رویداد کوشیده اند به هنرمندانی که کمتر امکان عرضه آثارشان را داشته اند فرصتی برای برقراری ارتباط با مخاطب بدهند. نقاشی ای که به دست هنرمندی جوان یا ناشناس خلق شده، اگر روی دیوار نرود، اگر در گوشه خانه یا انباری خالق محبوس شود، یعنی سیگنالی برای ارتباط فرستاده نشده است. «ماه هنر تهران» می خواهد، دست کم، این سیگنال را بفرستد تا بعد مراوده شکل بگیرد و تماشاگر و هنرمند وارد مکالمه ای شوند و در همین خیابان های تهران شانه به شانه هم قدم بزنند و، فارغ از توافقشان بر سر تعریف هنر یا کیفیت اثر هنری، از امکان «دیالوگ» برخوردار شوند.

برگزارکنندگان «ماه هنر تهران» این رویداد را در وهله اول نوعی مسئولیت اجتماعی می دانند که برای بازساختارآرایی فضای هنرهای تجسمی ضروری است. به اعتقاد محسنی، خبرهای هنرهای تجسمی اول با عدد و رقم به گوش مخاطب رسیده، در حالی که اول باید امکان مواجهه با آثار هنری برای تماشاگر فراهم شود. مزینانی این رویداد را به نوعی تربیت ذوق عامه تعبیر می کند که مشارکت کنندگان در برگزاری آن سال ها برای پا گرفتن و رونق فضای هنرهای تجسمی در ایران در صحنه بوده اند.

در گالری وی کافه تعدادی از آثار این رویداد برای نمایش مهیا بود. می توان به دست هایی که هنوز قوت و قدرت لازم را نداشتند خرده گرفت؛ از پرداخت خام دستانه بعضی آثار گله کرد؛ از فقدان روح هنرمندانه در بعضی دیگر ناراضی بود، اما در نهایت نمی شود از دعوت به تماشا، و مماس بودن با رنگ و نور و طرح سر ذوق نیامد. این فرصتی است که «ماه هنر تهران» به تماشاگرانش هدیه می دهد.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین