رزیدنت ها دغدغه معیشت ندارند؟ - سقف حقوق 35 میلیون تومان است و حجم کار بی انتها؛ هم درمان، هم کار اداری

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - الهه جعفرزاده: سال هاست بحث رزیدنت ها بیشتر با کشیک های طولانی و فرسودگی جسمی و روانی گره خورده است، اما در کنار این فشار کاری، بسیاری از دستیاران تخصصی از مشکلات معیشتی و ساختار آموزشی نیز گلایه دارند. به گفته آنان، دوره ای که قرار است زمان یادگیری عمیق و تربیت متخصصان آینده باشد، در عمل با دغدغه های اقتصادی و حجم بالای کارهای غیرآموزشی همراه شده است.

دکتر حسن علیمرادی، رزیدنت سال اول بیهوشی، معتقد است یکی از مهم ترین مشکلات رزیدنت ها، وضعیت اقتصادی آنهاست. او به خبرآنلاین می گوید: «از زمانی که وارد رزیدنتی می شویم عملاً اجازه فعالیت حرفه ای خارج از بیمارستان را نداریم. بنابراین تمام هزینه های زندگی باید از همین دریافتی تأمین شود.»

متن کامل این گزارش را با عنوان «رزیدنتی؛ میان آموزش، فرسودگی و دغدغه معاش/ ۲۶ میلیون تومان حقوق در ازای ۴۰۰ ساعت کار در ماه؟/ «از ۴۰ پزشک عمومی، فقط ۳ نفر رزیدنت شدند»» در خبرآنلاین بخوانید.

به گفته او، دریافتی رزیدنت های مجرد حدود ۲۶ تا ۲۷ میلیون تومان و دریافتی رزیدنت های متأهل حدود ۳۵ تا ۳۶ میلیون تومان است؛ رقمی که برای بسیاری از رزیدنت ها، به ویژه کسانی که از شهر دیگری برای تحصیل آمده اند، پاسخگوی هزینه های زندگی نیست. علیمرادی برای توضیح این وضعیت به یکی از همکارانش اشاره می کند که «حدود ۲۰ میلیون تومان از حقوقش فقط صرف اجاره یک اتاق کوچک نزدیک بیمارستان می شود.»

اما مشکلات تنها به مسائل مالی محدود نیست. این رزیدنت بیهوشی معتقد است بخش مهمی از زمان رزیدنت ها صرف کارهایی می شود که ارتباط مستقیمی با آموزش یا درمان ندارند.

او می گوید: «بخش زیادی از درمان در بیمارستان های آموزشی توسط رزیدنت ها انجام می شود، اما در کنار آن حجم زیادی از کارهای اداری هم بر عهده ماست.» به گفته او، تکمیل فرم ها، پیگیری پرونده ها و درخواست های اداری بخش قابل توجهی از وقت دستیاران را می گیرد؛ در حالی که بسیاری از این امور می تواند به صورت سیستمی یا توسط نیروهای اداری انجام شود.

علیمرادی تأکید می کند: «رزیدنت باید ذهنش درگیر درمان بیمار باشد، نه اینکه بخش زیادی از وقتش صرف کاغذبازی و کارهای غیرضروری شود.»

او معتقد است بهبود شرایط معیشتی، کاهش بار اداری و تمرکز بیشتر بر آموزش می تواند بخشی از مشکلات فعلی رزیدنت ها را کاهش دهد؛ مشکلاتی که به باور بسیاری از دستیاران تخصصی، در نهایت نه تنها بر کیفیت آموزش، بلکه بر کیفیت خدمات درمانی نیز اثر می گذارد.