حاج صفی در آمریکا جا ماند؛ کاپیتانی که وجود خارجی ندارد!

به گزارش سرویس ورزشی خبر ناب به نقل از خبرآنلاین - خبرگزاری خبرآنلاین؛ سپاهان فصل را ناامیدکننده آغاز کرده و با دو شکست متوالی برابر دو مدعی روزهای سختی را سپری می کند. در این ناکامی دلایل بسیاری دخیل هستند اما در این رابطه می توان نقش یک ستاره را بیشتر از بقیه دانست. ستاره ای با قدمت طولانی که بازوبند کاپیتانی می بندد.

احسان حاج صفی، کاپیتان سپاهان، این روزها بیشتر از آنکه شبیه یک رهبر در زمین باشد، شبحی سرگردان است که فقط بازوبند کاپیتانی را با خود حمل می کند. بازیکنی که قرار بود در یک فصل سخت، عصای دست محرم نویدکیا باشد و با تجربه اش بار سنگین سپاهان را به دوش بکشد، حالا خودش به یکی از بزرگ ترین نگرانی های این تیم تبدیل شده است.

دو بازی بزرگ مقابل تراکتور و استقلال، دقیقاً همان مسابقاتی بود که از حاج صفی انتظار می رفت تفاوت ایجاد کند. بازی هایی که سپاهان به تجربه، شخصیت و کیفیت کاپیتانش نیاز داشت؛ اما حاج صفی در هر دو مسابقه تقریباً هیچ اثر مثبتی در جریان بازی نداشت. نه در ساخت بازی مهره تعیین کننده ای بود، نه در دفاع کمکی به تیم کرد و نه در فاز هجومی حرکت مؤثری از او دیده شد.

در بازی مقابل استقلال، صحنه گل دوم آبی ها را یک بار دیگر ببینید؛ این بار نه فقط روی اسماعیل قلی زاده، بلکه روی حاج صفی تمرکز کنید. توپ را از دست می دهد و بعد با سرعتی عجیب و نگران کننده به سمت عقب برمی گردد؛ آنقدر کند که عملاً شانسی برای جبران اشتباه خود ندارد. این دیگر فقط یک اشتباه فردی نیست؛ وقتی بازیکنی با بازوبند کاپیتانی چنین واکنشی در یک بازی بزرگ دارد، باید درباره کیفیت، انگیزه و آمادگی او سؤال جدی پرسید.

حاج صفی در این فصل یکی از ضعیف ترین بازیکنان سپاهان بوده و پیدا کردن حتی یک حرکت واقعاً مؤثر از او کار دشواری است. از بازیکنی با این میزان تجربه، سابقه ملی و مسئولیت کاپیتانی، انتظار می رود در روزهای سخت دست تیم را بگیرد، نه اینکه خودش تبدیل به یکی از نقاط ضعف تیم شود.

مسئله فقط افت فنی نیست؛ نوع رفتار او در زمین هم سؤال برانگیز شده است. بازوبند را بر بازویش بسته، اما بخش قابل توجهی از انرژی اش صرف اعتراض به هم تیمی ها می شود. اعتراض کردن که ساده ترین بخش فوتبال است؛ آنچه از کاپیتان انتظار می رود، مسئولیت پذیری، دویدن، جنگیدن، جبران اشتباهات و نشان دادن راه به دیگران است. سپاهان در این فصل به یک کاپیتان واقعی نیاز دارد؛ بازیکنی که وقتی تیم تحت فشار است، خودش جلو بیفتد. اما حاج صفی در دو بازی بزرگ اخیر، بیشتر تماشاگر اتفاقات زمین بود تا یکی از سازندگان آن.

شاید محرم نویدکیا باید تصمیم سختی بگیرد. نام و سابقه حاج صفی نباید باعث شود جایگاه او در ترکیب تضمین شده باشد. اگر قرار است معیار انتخاب بازیکن، عملکرد امروز باشد، نیمکت نشینی حاج صفی دیگر یک تصمیم عجیب نیست؛ شاید حتی ضروری باشد. بازیکنی که زمانی خودش بخشی از راه حل بود، حالا در حال تبدیل شدن به بخشی از مشکل سپاهان است. شاید تلخ ترین سؤال همین باشد: این حاج صفی واقعاً همان کاپیتانی است که قرار بود عصای دست نویدکیا باشد؟

فعلاً چیزی که در زمین دیده می شود، بیشتر شبیه بدل حاج صفی است؛ بازیکنی با بازوبند، اما بدون اثرگذاری. مردی که در بازی های بزرگ گم شده و هنوز کسی نمی داند دقیقاً چه زمانی قرار است دوباره خودش را پیدا کند.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین