سوءتفاهمی به نام توخل - آیا آلمان، سرمربی مناسبی برای انگلیس است؟

به گزارش سرویس بین الملل خبر ناب به نقل از همشهری - با پیروزی ۶-۴ مقابل فرانسه در رده بندی جام جهانی، انگلیس برای اولین بار از جام جهانی ۱۹۶۶ روی سکوی جام جهانی رفت و توخل تنها دومین سرمربی تیم ملی انگلیس پس از آلف رمزی شد که با شیرها در جمع ۳ تیم برتر قرار می گیرد. اما آیا واقعا عملکرد او خوب بوده و این آلمانی بهترین گزینه برای هدایت سه شیرهاست؟

او کامل ترین ترکیب را بین همه ۴۸ تیم حاضر در این رقابت ها داشت. اگر خط حمله فرانسه ترسناک بود، خروس ها هافبک به دردبخور و همین طور مدافعان جایگزین نداشتند. آرژانتین منهای مسی چیزی در حد پاراگوئه بود. اسپانیا نوک حمله و وینگر چپ معمولی داشت. برزیل، ایتالیایی بازی می کرد و...

اما آن چه خوبان همه داشتند، توخل یک جا داشت. او آرنولد و چند بازیکن دیگر را دعوت نکرد تا برای پست دفاع راست که بین انگلیسی ها ترافیک عجیبی در این پست وجود دارد، به مشکل بخورد.

در سیستم گرت ساوث گیت به بازیکنان آزادی عمل داده می شد اما توخل می خواست آنها را در قالب سیستم جلو ببرد. همین شد که بازی برتر مقابل آرژانتین را با یک بازی یکطرفه در بیست دقیقه پایانی عوض کردند؛ از زمانی که انگلیس جلو افتاد و سرمربی آلمانی هر چه تعویض دفاعی بود، انجام داد و ترکیب با شش مدافع چیده شد. او با این همه مدافع هم نتوانست از پس تاکتیک آرژانتین که بر پایه شوت راه دور و ارسال های بلند داخل محوطه جریمه استوار بود، برآید. انگلیس با آن همه مدافع قدبلند و ۱۵۰ سال سابقه در ارائه فوتبال هوایی، نتوانست مقابل آرژانتینی های قدکوتاه مقاومت کند. سرمربی متوجه این دو روش تیم حریف نمی شد و نمی دانست مقابل این همه شوت و سانتر چه کند.

همین شد که همه و حتی ترامپ هم از او انتقاد کردند. ترامپ پس از شکست ۲ بر یک انگلیس در نیمه نهایی گفته بود: «انگلیس اشتباه کرد که هری کین را به یک بازیکن دفاعی تبدیل کرد. آنها جلو بودند، اما بهترین بازیکن شان را عقب بردند.»

توخل در پاسخ به این صحبت ها گفت: «واقعا می خواهید از دونالد ترامپ به عنوان شاهد این پرونده استفاده کنید؟ ما در یک بلوک دفاعی عقب بازی کردیم و وقتی تیم عقب می نشیند، همه بازیکنان باید دفاع کنند. این بخشی از فوتبال است. اگر پذیرفتن تقصیر همه چیز را ساده تر می کند، من مقصر هستم.»

او در بازی رده بندی هم که تنها اهمیتش رسیدن بازیکنان به رکوردهای شخصی بود، باز هم اشتباهاتی داشت. او هری کین و بلینگام را که با ۶ گل برای آقای گلی رقابت می کردند، روی نیمکت گذاشت و همین طور جوردن پیکفورد را که می خواست به رکورد تعداد بازی در جام جهانی اضافه کند. بلینگام در همان ده دقیقه حضور در زمین یک گل زد و یک پنالتی هم می توانست بزند که آن را به ساکا داد تا این همبازی اش هت تریک کند. اگر او و کین در زمین بودند، جدول گلزنان دستخوش دگرگونی می شد.

اخیرا یک بازیکن سابق چلسی به نام آسپلیکوئتا که سابقه قهرمانی با توخل در لیگ قهرمانان را دارد، درباره این که این تیم چگونه بهترین خط دفاع را در این رقابت ها داشت، گفت توخل چیز خاصی درباره دفاع کردن به ما یاد نداد و شگرد ویژه ای وجود نداشت. توخل در آغاز کارش در چلسی، رکوردهای دفاعی خیره کننده ای ثبت کرد؛ در ۱۴ بازی ابتدایی، تیمش ۱۲ کلین شیت ثبت کرد و تنها ۲ گل دریافت کرد، اما به مدافعان نمی گفت چگونه دفاع کنند و فقط بر پایه سبک استادش -رالف رانگنیک- گگن پرسینگ را در دستور کار قرار داده بود تا بازیکنان هجومی هم در دفاع شرکت کنند.

توخل هرگز مربی محبوبی نبوده. درگیری های متعدد او با مدیریت باشگاه ها و حتی برخی بازیکنان باعث شده که هیچ جا محبوب نباشد. در بایرن مونیخ هم رکورد قهرمانی های پیاپی این باشگاه را خراب کرد و در سالی که هر کین دنبال اولین جام عمرش به این باشگاه پناه آورده بود، نتوانست جامی بیاورد.

زندگی اش نیز حاشیه های زیادی دارد که شاید برای سرمربی یک تیم مثل انگلیس مناسب نباشد. او چهار سال پیش پس از ۱۳ سال زندگی مشترک، همسرش را برای رابطه با یک زن برزیلی که از خودش ۱۳ سال جوان تر است، رها کرد. سبک گیاهخواری و بی علاقگی به آبجو که سبک زندگی برخی آلمانی هاست، منتقدانی داشته و ترول هایی را متوجه او کرده است که این دو اخلاق به نظر، بهترین ویژگی رفتاری این مربی آلمانی است. یعنی با بهترین خصوصیاتش هم مورد انتقاد قرار می گیرد.

توخل حالا در واکنش به قهرمان نکردن کامل ترین تیم جام، به سبک سرمربیان وطنی خودمان گفته «من اولین مربی بودم که انگلیس را سوم کردم.» او احتمالا منتظر است ببیند در فینال کدام تیم شکست می خورد تا بگوید: «دیدید که آرژانتین / اسپانیا هم باخت!»

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین