بازخوانی پرونده هوشنگ ورامینی قاتل سریالی ایران - افشای رازهای تاریک کابوس کودکان ورامین

به گزارش سرویس اجتماعی خبر ناب به نقل از رکنا - هوشنگ امینی، که با نام هوشنگ ورامینی نیز شناخته می شد، یکی از مخوف ترین قاتلان سریالی تاریخ ایران است. اگرچه بسیاری قاتلان سریالی ایران مانند «اصغر قاتل» را می شناسند، اما هوشنگ ورامینی رکورد بالاترین تعداد قتل ها را در کشور به نام خود ثبت کرده است. او در زمان بازداشت تنها ۲۶ سال داشت و پس از اعتراف به قتل ۶۷ نفر، به اعدام محکوم شد. با این حال، تنها اجساد ۲۳ نفر از قربانیان، از جمله ۱۰ راننده، پیدا شد و دیگر قربانیان هرگز شناسایی نشدند.

قربانیان هوشنگ ورامینی

قربانیان او عمدتاً پسران خردسال بودند، اما زنان و مردان نیز در میان قربانیان حضور داشتند. ویژگی مشترک همه قتل ها، تجاوز به قربانیان بود. یکی از موارد ویژه، قتل یک مرد آلمانی به نام «ارنست لانگه» بود که باعث توجه ویژه رسانه ها شد.

قتل مرد آلمانی در قبرستان مسگرآباد

در سال ۱۳۴۱، رسانه ها از قتل فجیع یک مرد آلمانی در قبرستان مسگرآباد خبر دادند. این مرد، پس از مورد تجاوز قرار گرفتن و دست و پا بسته شدن، به قتل رسید و هیچ ردی از قاتل به دست نیامد. ابتدا گمان می رفت که وی قربانی خفتگیری شده باشد.

حوادث مشکوک در ورامین: «بچه خوره» افسانه یا واقعیت؟

گم شدن مکرر کودکان در ورامین، به وحشتی عمومی تبدیل شده بود. بسیاری گمان می کردند یک «بچه خوره» در شهر حضور دارد و کودکان را می دزدد. بیشتر این کودکان از خانواده های کم درآمد یا کودکان کار بودند که پس از بیرون رفتن از خانه دیگر باز نمی گشتند.

یک روز مردی جوان به ژاندارمری گزارش داد که در نزدیکی یک چاه، رد خون دیده و احتمال وقوع حادثه وجود دارد. ماموران پس از بررسی، دو جسد کودک را از داخل چاه خارج کردند که قابل شناسایی نبودند.

بازداشت هوشنگ ورامینی

رفتار مشکوک یک جوان ولگرد در نزدیکی محل حادثه، ماموران را به سمت او هدایت کرد. این جوان کسی نبود جز هوشنگ ورامینی. او ۲۶ ساله، مجرد و بیکار بود و در یک خانواده پرجمعیت بدون حضور پدر بزرگ شد. در ابتدا هیچ قتلی را به بازپرس اعتراف نکرد، اما در مصاحبه با خبرنگار روزنامه اطلاعات به قتل هفت کودک و یک مرد خارجی اعتراف کرد.

با پیگیری پلیس، اجساد جدیدی شناسایی شد و مشخص گردید مرد خارجی، ارنست لانگه، اقتصاددان آلمانی بوده است. ورامینی اعتراف کرد که او را نیمه شب در یکی از خیابان های تهران دیده، به قبرستان مسگرآباد برده، پول هایش را ربوده و سپس به داخل چاه انداخته است.

شخصیت و رفتار قاتل

هوشنگ ورامینی، بر اساس گزارش خبرنگاران، مردی جوان، لاغراندام و ژولیده بود که دهانش بوی بسیار بدی می داد. به «قاتل کلاه نمدی» نیز مشهور شد، زیرا همواره کلاه نمدی به سر داشت. او در اعترافاتش از «اصغر قاتل» به عنوان الگویی برای قتل های خود نام برده و گفته بود قصد داشته «فساد را از روی زمین پاک کند».

پس از اعترافات و محکومیت به اعدام، خانواده او هرگز به ملاقاتش نرفتند و حتی مادرش حاضر نشد او را ببیند. قضات نیز معتقد بودند که تعداد قتل ها احتمالاً بیشتر از اعدادی است که هوشنگ به یاد می آورد.

روز اعدام هوشنگ ورامینی

روز اعدام هوشنگ ورامینی همزمان با اجرای حکم اعدام دیگری به نام صفرعلی رحیمی بود. ساعت ها پیش از اجرا، مأموران زندان مقدمات را فراهم کرده بودند. هوشنگ، ساعتی پیش از اطلاع از حکم، در سلول خود خربزه خورده و آن را بین سایر زندانیان تقسیم کرده بود.

لحظاتی قبل از اعدام، برادر و یکی از بستگانش اجازه ملاقات یافتند. برادرش با تأثر و شماتت او گفت: «چند سال پیش به تو گفتم دست از این کارها بردار، اما گوش نکردی. امروز نتیجه آن بی توجهی را می بینی.» هوشنگ سکوت کرد و به کف اتاق نگاه می کرد.

سپس، پزشک قانونی معاینه ای انجام داد و وضعیت جسمانی او مناسب برای اجرای حکم اعلام شد. هوشنگ پیش از رفتن به چوبه دار، درخواست کرد جنازه و وسایلش به دست برادرش سپرده شود و همچنین اجازه داد نامه ای به مادرش برسانند.

مصاحبه با پرویز یاحقی

هوشنگ پیش از اعدام، با پرویز یاحقی، ویولن نواز و خبرنگار مشهور رادیو، مصاحبه ای انجام داد که بیش از ۲۰ ساعت نوار صوتی به دست آمد. او با خونسردی و جزئیات کامل از قتل های خود صحبت کرد، اما مسئولان رادیو اجازه پخش ندادند، زیرا محتوای مصاحبه بسیار فجیع بود و ممکن بود خانواده قربانیان را دچار شوک کند.

اجرای حکم و پایان زندگی قاتل

مردم ورامین و تهران که از پیش اجرای حکم را شنیده بودند، از نیمه شب در محل زندان قصر و میدان سپه تجمع کردند. دو چوبه دار با فاصله ده متری از هم نصب شد. هوشنگ ورامینی آخرین درخواست خود را انجام داد: او برای حضار آواز خواند و سپس حکم اجرا شد.

با اعدام هوشنگ ورامینی، یکی از تاریک ترین پرونده های جنایی ایران به پایان رسید، پرونده ای که سال ها افسانه و واقعیت را در هم آمیخته بود و تا امروز از مخوف ترین داستان های تاریخ جنایی کشور به شمار می رود.