80 سال بی خبری؛ سرانجام محل دفن هزار اسیر جنگی مشخص شد - کشف گنجینه ای از استخوان و خاطره

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر خبر ناب به نقل از همشهری - یورونیوز، در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۴، کشتی هافوکو مارو به عنوان دومین کشتی در یک کاروان ژاپنی در سواحل غربی لوزون در حرکت بود. در این کشتی ۱۲۸۹ اسیر جنگی بریتانیایی و هلندی حمل می شدند که بسیاری از آنها پس از آنکه مجبور شده بودند در «راه آهن مرگ» برمه ای ـ تایلندی کار کنند، از پا افتاده بودند.

شرایط فوق العاده سخت بود. بدون نور، بدون تهویه کافی، بدون امکانات بهداشتی و با جیره های اندک غذا و آب که فقط برای زنده ماندن کفایت می کرد. کشتی هیچ نشانه ای نداشت که نشان دهد در حال انتقال اسیران است.

وقتی هواپیماهای نیروی عملیاتی ۳۸ نیروی دریایی آمریکا به کاروان حمله کردند، اژدرهای خود را به سوی هدفی شلیک کردند که از نظر آنها یک هدف مشروع نظامی بود. یکی از این اژدرها به بدنه هافوکو مارو اصابت کرد.

کشتی در کمتر از سه دقیقه دو نیم شد و غرق شد، در حالی که تا هزار اسیر هنوز در انبارها گرفتار بودند. کسانی که با شنا خود را به ساحل رساندند دوباره به دست نیروهای ژاپنی اسیر شدند. از میان ۱۲۸۹ اسیری که در کشتی بودند، ۱۰۴۷ اسیر کشته شدند.

لاشه کشتی به مدت هشت دهه پیدا نشد. اسناد پس از جنگ پراکنده و متناقض بود، گزارش های حمله متفقین فقط مختصات تقریبی ارائه می کرد و شهادت های بازماندگان در جزئیات اساسی با هم اختلاف داشت. خانواده های بیش از هزار سرباز کشته شده هیچ مکانی نداشتند که به آن مراجعه کنند.

سندی که همه چیز را تغییر داد
بیش از ۱۳۰ کشتی باری و اقیانوس پیما توسط امپراتوری ژاپن برای انتقال اسیران بین اردوگاه های کار اجباری در جنوب شرق آسیا تغییر کاربری داده شد. از میان بیش از ۱۲۵ هزار اسیر متحدان که با این کشتی ها جابه جا شدند، حدود ۲۰ هزار نفر در طول سفرها جان خود را از دست دادند.

خود زندانیان این کشتی ها را «کشتی های جهنم» می نامیدند. با وجود ابعاد این فاجعه، داستان آنها همچنان یکی از فصل های کمتر شناخته شده جنگ جهانی دوم است.

نقطه عطف در سال ۲۰۲۵ رقم خورد؛ زمانی که جان دورسکی، پژوهشگر و همکار بنیاد یادبود کشتی های جهنم، به سند دیجیتال شده ای ژاپنی دست یافت که تا آن زمان کسی با دقت آن را بررسی نکرده بود. این متن که توسط افسران کشتی پرچم کاروان تنظیم شده بود، جدول زمانی و نقشه ای از حمله را در بر داشت که در آن مشخص شده بود هافوکو مارو هنگام اصابت و دو نیم شدن، دومین کشتی ستون بوده است.

با تطبیق این اطلاعات با گزارش عملیاتی ناو «یو اس اس بانکر هیل»، تیم تحقیقاتی به این نتیجه رسید که لاشه کشتی باید بیش از ۵۰ کیلومتر در جنوب نقطه ای باشد که تاریخ نگاران تا آن زمان جست وجو کرده بودند.

رندی اندرسون، بنیانگذار این بنیاد، گفت: «وقتی فهمیدیم منابع ژاپنی اطلاعاتی درباره محل حمله به کاروان و کشتی هایی که هدف قرار گرفته بودند در اختیار دارند، کاملا شگفت زده شدیم.» او افزود: «این مدرک نهایی بود.»

پنج غواصی و یک مدل سه بعدی
با تکیه بر مختصات جدید، تیمی متشکل از جاش گیتز، کاوشگر تلویزیونی، ایوان کوواکس، متخصص تصویربرداری زیرآب، و کالوین مایرز، باستان شناس دریایی، سامانه های سونار را در برابر سواحل استان زامبالس به کار گرفت. لاشه کشتی در عمق حدود ۵۰ متری و چند کیلومتر دورتر از ساحل غربی لوزون شناسایی شد.

پنج غواصی فنی در عمق انجام شد. خاکستر آتشفشانی کوه پیناتوبو که در سال ۱۹۹۱ فوران کرده بود بخش هایی از محوطه را پوشانده بود، اما تیم صدها عکس گرفت و یک مدل فتوگرامتری سه بعدی ساخت. ابعاد بدنه، محل دکل ها و آرایش انبارها با نقشه های اصلی کشتی سازی مطابقت داشت.

لاشه کشتی در دو، و به گفته برخی اعضای تیم در سه بخش دیده می شود؛ وضعیتی که هم با روایت های آمریکایی و هم با روایت های ژاپنی درباره نحوه غرق شدن آن همخوانی دارد.

در جریان غواصی ها بقایای انسانی در میان آوارها پیدا شد؛ موضوعی که این محل را به یک آرامگاه جنگی تحت حفاظت معاهدات بین المللی تبدیل می کند. برای حفاظت از این محوطه، مختصات دقیق آن منتشر نشده است.

هلند اعلام کرده است که با دیگر کشورها همکاری خواهد کرد تا راهی برای ادای احترام به قربانیان بیابد، در حالی که بنیاد یادبود کشتی های جهنم تماس ها را برای یافتن خانواده های جان باختگان آغاز خواهد کرد. هنوز پنج لاشه دیگر از کشتی های جهنم پیدا نشده است.

کشف هافوکو مارو این فصل را به طور کامل نمی بندد، اما به خانواده های اسیران امکان می دهد بدانند نیاکانشان کجا آرمیده اند و ۸۰ سال پس از غرق شدن این کشتی، در آرامش باشند.

این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و خبر ناب صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : همشهری آنلاین